ตอนที่ 10

ไป๋เทียนที่ออกจากวังมาแล้วก็มุ่งตรงไปที่วังของท่านแม่ทัพพร้อมพระองค์ทันที เขายังต้องเขียนรายงานที่ต้องถวายให้แก่ฮ่องเต้ช่วยท่านแม่ทัพอีกจึงไม่สามารถกลับไปยังจวนในตอนนี้ได้ทั้งที่ใจอยากกลับไปหาน้องสาวตามที่สัญญาเอาไว้ แต่ถึงอย่างไรหน้าที่ก็ต้องมาก่อน

เขาและท่านแม่ทัพขี่ม้ามาถึงหน้าจวนที่มีป้ายที่เขียนด้วยลายพระหัตถ์ของจ้าวหมิงหลงฮ่องเต้ที่พระราชทานให้แก่ท่านแม่ทัพ ที่หน้าประตูจวนมีบรรดาบ่าวรับใช้ของจวนที่มารอต้อนรับมีพ่อบ้านหย่งและแม่นมหลิวที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดด้วยสีหน้ายินดี ทั้งสองคนเป็นคนอยู่รับใช้ชินอ๋องมาตั้งแต่ที่จางกุ้ยเฟยยังมีชีวิตอยู่ในวัง จนกระทั่งจางกุ้ยเฟยสิ้นพระชนม์จึงได้ขอพระราชทานอนุญาตฮ่องเต้จ้าวหมิงหลงมารับใช้ชินอ๋องเมื่อพระองค์ออกมาใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกวัง แล้วหลังจากนั้นไม่ถึงปีชินอ๋องของพวกเขาก็ออกจากจวนไปอยู่กับท่านตาที่เป็นแม่ทัพใหญ่ที่ชายแดน นานนับปีถึงได้มีโอกาสพบชินอ๋องเมื่อทรงเสด็จกลับมาเมืองหลวงตามรับสั่งของหวงไท่โฮ่ว

“ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ / เพคะท่านอ๋อง” ทุกคนกล่าวเมื่อเขาและท่านแม่ทัพลงมาจากหลังม้า

“พ่อบ้านหย่ง แม่นมหลิว พวกท่านสบายดีใช่ไหม” จ้าวเฟยหลงเอ่ยถามทั้งสองที่อยู่รับใช้เขามานานตั้งแต่อยู่ในวังด้วยความห่วงใยด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

“สบายดีพ่ะย่ะค่ะ ขอพระองค์อย่าทรงกังวล”

“นี่เยี่ยไป๋เทียนรองแม่ทัพข้าเอง จากนี้ไปคงคุ้นเคยกัน” จ้าวเฟยหลงกล่าวแนะนำรองแม่ทัพของพระองค์ให้รู้จัก

“ข้าเยี่ยไป๋เทียนขอรับ พ่อบ้านหย่ง แม่นมหลิว” ไป๋เทียนกล่าวแนะนำตัวกับบุคคลทั้งสองที่เห็นว่ามีความสำคัญต่อท่านแม่ทัพ

“มิได้ขอรับท่านรองแม่ทัพ ท่านเป็นถึงรองแม่ทัพอย่าคารวะบ่าวเลย” พ่อบ้านหย่งเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ ไป๋เทียนยิ้มแล้วไม่ได้กล่าวอะไรอีก

“ข้าและรองแม่ทัพจะทำงานที่ห้องหนังสือ” จ้าวเฟยหลงเอ่ยถามอดีตขันทีของมารดาตนเองที่ผันตัวมาเป็นพ่อบ้านให้แก่จวนอ๋องของเขา “กระหม่อมให้บ่าวรับใช้ทำความสะอาดสม่ำเสมอพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องสามารถใช้ได้ทุกห้องได้ทันที”

“ดี”

“ถ้าอย่างงั้นเดี๋ยวหม่อมฉันจะเตรียมของว่างและชาไปให้นะเพคะ” แม่นมหลิวกล่าวขึ้น

“ขอบคุณแม่นมหลิวมาก” จ้าวเฟยหลงยิ้มบางๆ ให้แม่นมหลิวที่คอยเลี้ยงดูเขามาตลอดเล็กน้อย แต่เพียงเท่านั้นก็ทำให้บรรดาสาวใช้โดนเสน่ห์ของบุรุษสูงศักดิ์ที่นานที่จะเผยรอยยิ้มเขินอายหน้าแดงกันเป็นแถว

“มิได้เพคะท่านอ๋อง”

จ้าวหมิงหลงที่เสด็จกลับมาจากตำหนักของเฉินกุ้ยเฟยก็ทรงตรงไปที่ห้องอักษรเพื่ออ่านฎีกาต่อ เขานั่งอ่านฎีกาไปเรื่อยๆ จนขันทีนำป้ายสนมมาให้เลือกเช่นเคย

“ฝ่าบาทถึงเวลาพลิกป้ายรายชื่อแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีที่ทำหน้าที่นำถาดป้ายชื่อบรรดาสนมน้อยใหญ่ยกถาดป้ายเข้ามาที่โต๊ะทรงงาน สนมในรัชสมัยเขามีไม่มากหากเทียบกับสมัยอื่นๆ แต่ก็มีเกือบครบทุกตำแหน่งตามกฎของวังหลัง เขามองที่ถาดเพื่อหารายชื่อหม่าเต๋อเฟยแล้วหยิบให้ขันทีที่ทำหน้าที่ พอดีกับที่หมอหลวงจูมาขอเข้าเฝ้า

“ฝ่าบาทหมอหลวงจูขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ” เสียงขันทีซ่งเอ่ยขึ้นที่หน้าห้อง

“ให้เข้ามา”

“กระหม่อมจูหยางสือถวายบังคมฝ่าบาท”

“หม่าเต๋อเฟยอาการเป็นอย่างไรบ้าง”

“เป็นลมหมดสติเพราะร่างกายอ่อนล้าพ่ะย่ะค่ะ”

“อืม แล้วมีอะไรอีก” จ้าวหมิงหลงเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าหมอหลวงคนสนิททำสีหน้าลำบากใจที่จะตอบ

“เหตุที่ร่างกายอ่อนล้าเนื่องจากมีพิษปนอยู่ในร่างกายพ่ะย่ะค่ะ” จูหยางสือตอบอย่างหวั่นเกรง เนื่องจากผู้ถูกพิษเป็นถึงสนมขั้นเฟย แสดงว่ามีการหละหลวมในการป้องกัน

“ว่าอย่างไรนะ ถูกวางยาพิษหรือ?” จ้าวหมิงหลงเอ่ยเสียงดัง

“พ่ะย่ะค่ะ แต่เป็นยาพิษชนิดอ่อนๆ ไม่ร้ายแรง หากแต่ร่างกายถ้าได้รับอย่างต่อเนื่องจะค่อยๆ สะสมจนถึงแก่ชีวิตได้พ่ะย่ะค่ะ”

“นานเท่าใดแล้ว”

“น่าจะประมาณสามเดือนได้พ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าคงละเลยวังหลังมากไปกระมังถึงมีการกล้าวางยากันเกิดขึ้นขนาดนี้” จ้าวหมิงหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงกัดฟันเล็กน้อย

จูหยางสือได้แต่นิ่งเงียบเกรงกลัวอารมณ์ของฮ่องเต้

“เอาเถอะข้าจะจัดการเอง เจ้ากลับไปได้แล้ว แล้วห้ามแพร่งพรายเรื่องนี้โดยเด็ดขาด” จ้าวหมิงหลงบอกก่อนที่จะหยิบราชโองการการจัดงานเฉลิมฉลองในอีกสามวันข้างหน้าออกมาแล้วเรียกขันทีซ่งเข้ามาในห้อง

“นำไปมอบให้เจ้ากรมพิธีการให้เตรียมงาน แล้วเจ้าเตรียมป่าวประกาศให้รับรู้ทั่วกันพรุ่งนี้ตอนประชุมที่ท้องพระโรง”

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ / กระหม่อมทูลลาพ่ะย่ะค่ะ” ทั้งสองกล่าวแล้วเร่งออกไปดำเนินการตามรับสั่ง

“ฉิวฟงอยู่หรือไม่”

“อยู่พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท” องครักษ์เงาโผล่ออกมาจากหลังฉาก

“ไปสืบเรื่องนี้ให้ข้าที”

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ”