ตอนที่ 3

“แม่นาง คุณหนูของเจ้าเป็นคุณหนูจวนใดหรือข้าเองไม่เคยเห็นมาก่อน” เมื่อมีคนหนึ่งถามหลายๆคนก็อยากรู้มากยิ่งขึ้น

“นั้นสิๆ ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย” ชาวบ้านที่มาซื้อขนมเริ่มต่างพากันถาม

"คุณหนูของข้าคือคุณหนูเยี่ยไป๋เฟิ่ง"

ชาวบ้านที่ได้ยินต่างพากันนิ่งไป คุณหนูเยี่ยไป๋เฟิ่งบุตรีขององค์หญิงแคว้นอ้ายและท่านเสนาบดีเยี่ยที่ผู้คนเคยเห็นใบหน้าที่ปราศจากผ้าคลุมขนานนามว่างามราวจิ้งจอกตั้งแต่อายุสิบหนาวน่ะหรือ ผ่านมาหกปีคงมิอาจจินตนาการได้ว่านางจะงดงามมากขึ้นเพียงใด  ในขณะที่ผู้คนกำลังนิ่งคิดผู้ที่ถูกกล่าวถึงยืนนิ่งพิงใต้ต้นไม้ใหญ่แทบจะหลับไปด้วยความง่วง โดยมีสายตาคมคู่หนึ่งมองลงมาจากชั้นสองของโรงเตี๊ยมตรงข้ามร้านขนมด้วยแววตาเรียบเฉย

“หลีกไป!  คุณหนูของข้าจะซื้อขนมร้านนี้  พวกเจ้าหลีกทางให้คุณหนูข้าเดี๋ยวนี้!” เสียงแหลมของสตรีนางหนึ่งดังขึ้นพร้อมผลักชาวบ้านที่กำลังต่อแถวซื้อขนมหน้าร้านออกไปให้พ้นทางด้านหลังของสตรีที่เอ่ยไล่คนที่ขวางปรากฏสตรีที่หน้าตางดงามหมดจดไร้ที่ติ รูปร่างบอบบาง ผิวพรรณนวลเนียน บ่งบอกถึงว่าเป็นคุณหนูชั้นสูงผู้หนึ่ง ด้านหลังของนางมีเหล่าผู้คุ้มกันยืนอยู่ทำให้ไม่มีใครกล้าขวางทาง หางตาตวัดกวาดตามองผู้คนอย่างเย่อหยิ่ง

ทุกคนต่างพากันหลีกทางให้แก่คุณหนูผู้นั้นอย่างเกรงกลัว เพราะคุณหนูผู้นี้คือคุณหนูหลี่เหมยฟางบุตรสาวของท่านแม่ทัพอุดรหนึ่งในสี่แม่ทัพสำคัญของแคว้นท่านแม่ทัพหลี่เว่ยฉาง  ด้วยความที่ถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจของฮูหยินเอกเจียงลี่หลิน ทำให้นางมีนิสัยเย่อหยิ่ง เอาแต่ใจ และเพราะได้ชื่อว่าเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวงและมีวรยุทธถึงขั้นสี่ที่ถือว่าเป็นผู้มีพรสวรรค์ ทำให้นางทะนงตนชอบวางอำนาจยกตนข่มบรรดาสตรีอื่นๆและไม่มีสตรีคนไหนที่กล้าที่จะมีเรื่องกับนางยิ่งทำให้หลี่เหมยฟางไม่เคยที่จะยอมลงให้ผู้ใด

“ได้อย่างไรกัน พวกข้าก็มาต่อแถวซื้อขนมเช่นเดียวกันกับคุณหนูของเจ้าแล้วเจ้าจะมาไล่คนอื่นได้อย่างไร” เสี่ยวจูที่ยืนอยู่ที่เดิมไม่หลีกทางให้เอ่ยขึ้นพร้อมกับมองไปยังสาวใช้ของคุณหนูผู้นั้นอย่างไม่พอใจ  ผู้ซึ่งได้ตำแหน่งหญิงงามอันหนึ่งของเมืองหลวงที่นางได้ทราบมา แต่ที่ได้เพราะคุณหนูของนางไม่คิดที่จะลงแข่งขันเฉยๆหรอก ไม่อย่างนั้นตำแหน่งนั่นก็คงจะเป็นของคุณหนูนางอย่างแน่นอน คุณหนูของนางงดงามและเก่งที่สุด!!

“แต่คุณหนูของข้าสำคัญกว่าบ่าวไพร่เช่นพวกเจ้าหลีกไป!” สาวใช้นางนั้นกล่าวขึ้นด้วยท่าทีไม่ต่างจากู้เป็นนาย

“ข้าก็จะซื้อขนมให้คุณหนูข้าเช่นเดียวกัน” เสี่ยวจูยังยืนยันคำเดิม

“คุณหนูของเจ้าเป็นใครกล้าดียังไงถึงได้กล้ามาขวางทางคุณหนูของข้า ข้าไม่สนหลบไป!!” นางผลักเสี่ยวจูอย่างแรง

“โอ๊ยยย!!!” เสี่ยวจูร้องขึ้นเมื่อโดนสาวใช้นางนั้นผลักจนล้ม

“เกิดอะไรขึ้นหรือเสี่ยวจู” ไป๋เฟิ่งที่ลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงทะเลาะกันอยู่ไม่ไกล นางจึงเดินมาดูพบว่าเป็นสาวใช้ของนางที่ถูกผลักจนล้ม

ทุกคนต่างแหวกทางให้คุณหนูแห่งจวนเสนาบดีเข้ามาในที่เกิดเหตุพร้อมรอดูเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อไปว่าจะเกิดอะไรขึ้น เพราะฝั่งหนึ่งคือคุณหนูของจวนแม่ทัพอุดรที่สำคัญหนึ่งในสี่ของแคว้น อีกฝั่งก็เป็นคุณหนูของจวนเสนาบดีที่เป็นที่ปรึกษาส่วนพระองค์ของฮ่องเต้แถมยังมีฐานะเป็นพระราชนัดดาของฮ่องเต้แคว้นอ้าย งานนี้เห็นทีว่าฝั่งคุณหนูจวนเสนาบดีจะได้เปรียบอยู่หนึ่งส่วน

“คุณหนูเจ้าคะ พวกข้าและทุกคนในที่นี่กำลังต่อแถวรอซื้อขนมอยู่เจ้าค่ะ แต่มีสาวใช้ของคุณหนูผู้นี้มาไล่พวกข้าออกไปให้พ้นทาง” เสี่ยวจูเห็นคุณหนูของตนเดินเข้ามาจึงรีบเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นกึ่งฟ้องไปในที

ไป๋เฟิ่งมองสาวใช้คนนั้นด้วยสายตาราบเรียบอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะมองไปยังหลี่เหมยฟางเช่นเดียวกับที่หลี่เหมยฟางมองเยี่ยไป๋เฟิ่งด้วยสายตาถือดี 

หลี่เหมยฟางไม่ทราบว่าเยี่ยไป๋เฟิ่งเป็นใครเพราะนางพึ่งมาจากฉางอันเมืองที่บิดานางเป็นแม่ทัพพิทักษ์ประจำทิศอุดรอยู่ นางมาเมืองหลวงเพื่อมาแข่งขันชิงความเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งเพื่อที่จะได้เป็นสตรีที่เพียบพร้อมเหมาะสมกับชินอ๋องบุรุษที่นางปักใจรักตั้งแต่เมื่อวัยเยาว์ ตอนนี้นางก็ได้ตำแหน่งนั้นมาครอบครองจึงคิดว่าในแคว้นนี้คงไม่มีใครเหนือกว่านางอีกแล้ว

“คุณหนูท่านนี้เหตุใดจึงต้องเอาเปรียบพวกเราด้วยเล่าในเมื่อทุกคนในที่นี่ก็ต่างต้องการซื้อขนมกันทั้งนั้น” ไป๋เฟิ่งพูดคุยด้วยเหตุผลเพราะนางไม่ได้อยากมีเรื่องราวอันใดกับใครทั้งนั้น นางต้องการเพียงแค่ซื้อขนมและรีบกลับไปหาท่านแม่ของนางเท่านั้น

“นี่!! เจ้าไม่รู้หรือว่าคุณหนูของข้าเป็นใคร!”สาวใช้คนเดิมยังคงแผดเสียงอย่างต่อเนื่อง นางคิดว่าไป๋เฟิ่งคงเป็นเพียงคุณหนูจากจวนขุนนางเล็กๆซักจวนเพราะเห็นมีสาวใช้ติดตามเพียงคนเดียว

“หากเจ้าไม่รู้ว่าคุณหนูของเจ้าเป็นใคร ข้าหรือจะรู้?” ไป๋เฟิ่งเอ่ยตอบอย่างราบเรียบแววตานิ่งเฉยไม่ได้มีแววของการตีรวนเพื่อหาเรื่องแต่อย่างใด แต่ผู้คนที่ได้ฟังถึงสะดุดกันไปตามๆกันกับคำพูดของนาง

ลี่จินสาวใช้ของหลี่เหมยฟางถึงกับยืนนิ่งอึ้งไม่คาดว่าจะได้รับคำตอบเช่นนี้

ทางด้านหลี่เหมยฟางรู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างมาก นางกัดฟันใบหน้าแดงก่ำนางเป็นถึงบุตรตรีของแม่ทัพอุดรพี่ชายก็เป็นบัณฑิตที่ได้สอบในระดับเตี้ยนชื่อ⁴ แถมนางยังได้ตำแหน่งสาวงามอันดับหนึ่งมาไม่นานย่อมเป็นที่รู้จัก สตรีนางนี้เป็นใครถึงบังอาจไม่รู้จักนางกัน

“คุณหนูของข้ามีนามว่าหลี่เหมยฟาง เป็นบุตรีของแม่ทัพอุดร” ลี่จินรีบเอ่ยบอกเสียงดัง เมื่อรู้สึกถึงแรงอารมณ์ของผู้เป็นนาย 

“บุตรสาวแม่ทัพอุดรอย่างนั้นหรือ” ไป๋เฟิ่งที่ได้ยินก็พึมพำกับตัวเองพลางนึกคิดว่าตนเองเคยเห็นหรือรู้จักหรือไม่ สุดท้ายก็ได้คำตอบ

“ข้าไม่รู้จัก”

 “อีกอย่างถึงจะมีฐานะใหญ่โตเช่นใดก็ไม่ควรเอาเปรียบผู้อื่น” ไป๋เฟิ่งกล่าวอย่างไม่คิดอะไรเพียงแค่อยากจะทำในสิ่งที่ถูกต้องเท่านั้นมิคาดว่าจะเป็นการตบหน้าอีกฝ่าย

เกิดอาการเงียบขึ้นไปทั่วทั้งบริเวณทุกคนต่างนิ่งอึ้งเป็นรอบที่สอง หลี่เหมยฟางมองเยี่ยไป๋เฟิ่งที่ทำหน้านิ่งเฉยอย่างเกรี้ยวกราดไม่เคยมีใครหักหน้านางอย่างนี้มาก่อนทำให้นางรู้สึกเสียหน้าเป็นที่สุด

ในขณะที่ทุกคนกำลังตกอยู่ในอาการอึ้ง ไป๋เฟิ่งจึงสั่งให้เสี่ยวจูไปซื้อขนมก่อนที่จะกินเวลานานไปมากกว่านี้แล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

เหตุการณ์เมื่อครู่ตกอยู่ในสายตาของบุรุษผู้หนึ่งที่ขณะนั้นนั่งมองออกไปทางหน้าต่างชั้นบนสุดของโรงเตี๊ยม ก่อนหน้านี้สายตาเขามองไปเรื่อยเปื่อยจนกระทั่งเห็นสตรีนางหนึ่งที่ยืนหลับตาพิงต้นไม้เยื้องหน้าร้านขนมชื่อดังของเมืองหลวง ใบหน้ารูปนวลเนียนถูกปิดโดยผ้าคลุมสีทึบครึ่งหน้า แต่เหมือนมีมนต์สะกดให้เขาจ้องมอง จนกระทั่งนางลืมตาขึ้นมาดวงตาหงส์สีนิลสนิทเปล่งประกายเจิดจ้าแต่ปนด้วยความง่วงงุนมองไปยังที่มาของเสียงที่ทำให้นางลืมตาตื่นขึ้น เขามองสตรีนางนั้นจนกระทั่งนางและบ่าวเดินจากไปพร้อมขนมในมือ

“มีสารด่วนจากวังหลวงพะยะค่ะ” องครักษ์คนหนึ่งโผล่มาจากหลังประตูที่เป็นห้องลับพร้อมส่งจดหมายให้

บุรุษที่อยู่ตรงนั้นก่อนอ่านสารเสร็จก็ถอนหายใจอย่างเสียมิได้

“ข้าจะไปและไม่ต้องส่งอะไรมาเด็ดขาด แล้วก็ไม่ต้องมา”เขาเอ่ยคล้ายจะสั่งมากกว่าบอกเล่า

“พะย่ะค่ะ”องครักษ์พยักหน้าพร้อมกับกระโดดใช้วิชาตัวเบาอันยอดเยี่ยมจากไปทางหน้าต่างมุ่งหน้าสู่วังหลวงเพื่อรายงานการส่งสารจากบุรุษผู้เป็นดั่งเกราะกำแพงของแคว้นจ้าวให้กับผู้ครองแคว้น

ส่วนบุรุษที่เอ่ยปากสั่งความองครักษ์ก็พลิ้วกายกลับไปยังกองทัพที่อยู่นอกเมืองเช่นเดิม

⁴เตี้ยนชื่อ  การสอบระดับราชสำนักหรือราชวัง เป็นการสอบต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้