Home / รักโบราณ / ชายาร้ายของท่านอ๋องเย็นชา / ตอนที่ 10 คำสัญญาที่ไม่ควรได้ยิน

Share

ตอนที่ 10 คำสัญญาที่ไม่ควรได้ยิน

last update publish date: 2026-07-26 07:15:02

ตอนที่ 10 คำสัญญาที่ไม่ควรได้ยิน

พายุใหญ่เข้าปกคลุมเมืองหลวงในคืนนั้น ท้องฟ้าที่เคยเงียบสงบถูกฉีกด้วยเสียงฟ้าร้อง แสงสายฟ้าสว่างวาบเหนือหลังคาจวนเซียวอ๋อง ลมแรงพัดต้นไม้ในสวนจนกิ่งก้านสั่นไหว เสียงฝนกระหน่ำลงบนพื้นหินดังไม่หยุด ราวกับสวรรค์กำลังระบายความโกรธลงมายังผืนดิน

เฉินเยว่ไม่เคยคิดว่า คืนนี้นางจะต้องอยู่ในเรือนเดียวกับเซียวจิ่งเหยียนเพียงลำพัง เดิมทีนางตั้งใจจะกลับเรือนของตนหลังจากพูดคุยเรื่องเอกสารบางอย่างเสร็จ แต่พายุที่รุนแรงทำให้ทางเดินในจวนถูกตัดขาด ต้นไม้ใหญ่บางส่วนล้มขวางเส้นทาง เหล่าสาวใช้และองครักษ์ไม่สามารถเข้ามาได้

เมื่อฝนตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ เซียวจิ่งเหยียนจึงให้นางพักอยู่ในเรือนของเขาชั่วคราว สำหรับคนอื่น เรื่องนี้อาจเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย แต่สำหรับเฉินเยว่ นี่เป็นครั้งแรกที่นางและเขาอยู่ด้วยกันตามลำพังเป็นเวลานาน ไม่มีองครักษ์ ไม่มีสาวใช้ ไม่มีคนอื่นอยู่รอบข้างมีเพียงเสียงฝนและความเงียบระหว่างคนสองคน

เฉินเยว่นั่งอยู่ข้างหน้าต่าง มองสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก นางไม่ได้รู้สึกอึดอัดแต่กำลังคิดตั้งแต่นางเข้าอย่างกลับไม่เป็นไปตามที่คาด เซียวจิ่งเหยียนไม่ได้เป็นบุรุษโหดเหี้ยมอย่างข่าวลือ เขาไม่ได้บังคับนาง ไม่ได้ดูถูกนาง ไม่ได้มองนางเป็นเพียงเครื่องมือของการแต่งงาน ตรงกันข้าม เขากลับปกป้องนางหลายครั้งและคำพูดบางคำของเขายังคงติดอยู่ในใจนาง

เจ้าเป็นคนของข้า คำพูดนั้นทำให้นางไม่เข้าใจ เพราะสำหรับเซียวจิ่งเหยียนนางเป็นเพียงหญิงสาวที่เพิ่งเข้ามาในชีวิตเขา เหตุใดเขาจึงแสดงความเชื่อมั่นเช่นนั้น?

เหตุใดเขาจึงเหมือนรู้จักนางมาก่อน?

เสียงฟ้าร้องดังขึ้น เฉินเยว่หันกลับไปมอง เซียวจิ่งเหยียนยืนอยู่ข้างโต๊ะ เขากำลังอ่านเอกสารบางอย่าง แม้ในคืนที่เกิดพายุ เขาก็ยังคงมีท่าทีสงบนิ่ง

ชายผู้นี้เหมือนคนที่ไม่เคยหวั่นไหวกับสิ่งใด แต่เฉินเยว่รู้แล้ว มันไม่จริงเพราะนางเคยเห็นแววตาของเขา ตอนพูดถึงอดีต ตอนมองปิ่นหยก ตอนมองนางใต้ความเย็นชาเหล่านั้น มีบางอย่างซ่อนอยู่หลังจากเงียบอยู่นาน เฉินเยว่จึงตัดสินใจถามคำถามที่อยู่ในใจมาหลายวัน

"ท่านแต่งงานกับข้าเพราะเหตุใด?"

มือของเซียวจิ่งเหยียนหยุดลง เขาไม่ได้ตอบทันที สายฝนด้านนอกยังคงตกหนัก ความเงียบยาวนานจนเฉินเยว่คิดว่าเขาคงไม่ตอบ แต่ในที่สุด เขาก็เอ่ยขึ้น

"เพราะข้าตามหาเจ้ามานาน"

คำตอบนั้นทำให้เฉินเยว่ชะงักนางมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

"ตามหาข้า?"

เซียวจิ่งเหยียนไม่ได้หันมา เหมือนคำพูดนั้นเป็นสิ่งที่หลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ เฉินเยว่ลุกขึ้น

"พวกเราเคยพบกันหรือ?"

คราวนี้เซียวจิ่งเหยียนเงียบ เงียบจนเหมือนคำถามนั้นไปแตะสิ่งที่เขาพยายามซ่อนไว้ ในที่สุดเขาก็หันกลับมา แต่ไม่ได้ตอบตรง ๆ

"ยังไม่ถึงเวลาที่เจ้าจะรู้"

เฉินเยว่ขมวดคิ้ว นางไม่ชอบคำตอบเช่นนี้ เพราะมันหมายความว่า เขารู้บางอย่างแต่ไม่ยอมบอก

"ท่านรู้เรื่องของข้ามากกว่าที่ควรรู้"

"แต่ข้ากลับไม่รู้อะไรเกี่ยวกับท่านเลย"

เซียวจิ่งเหยียนมองนาง สายตาของเขาไม่ได้หลบเลี่ยงแต่มีความรู้สึกบางอย่างที่เฉินเยว่ไม่เข้าใจ

"บางความจริง"

"หากรู้เร็วเกินไป"

"อาจทำร้ายเจ้า"

คำตอบนั้นทำให้นางนิ่งไป เพราะเป็นครั้งแรกที่นางสัมผัสได้ว่า เขาไม่ได้ปิดบังเพราะไม่ไว้ใจแต่เพราะกลัวบางสิ่ง เฉินเยว่ไม่ทันได้ถามต่อ เพราะในเวลานั้นเอง เสียงฟ้าร้องดังสนั่นแรงสั่นสะเทือนทำให้เทียนบนโต๊ะดับลง ห้องทั้งห้องมืดลงทันที เฉินเยว่ถอยหลังเล็กน้อยแต่พื้นด้านหลังเปียกจากน้ำฝนที่พัดเข้ามาทางหน้าต่าง นางเสียหลักร่างกำลังจะล้มลงแต่ก่อนที่นางจะกระแทกพื้น มือหนึ่งคว้ามือนางไว้ เซียวจิ่งเหยียนดึงนางเข้าหาตัว ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมาก จนเฉินเยว่ไม่มีเวลาตั้งตัว นางพบว่าตัวเองอยู่ใกล้เขามาก ใกล้จนได้ยินเสียงหายใจของอีกฝ่าย มือของเขายังคงจับมือนางไว้ อบอุ่น มั่นคง แตกต่างจากภาพของอ๋องปีศาจที่ผู้คนเล่าขานทั้งสองสบตากันเป็นครั้งแรกที่เฉินเยว่เห็นชัดเจน

ภายใต้ใบหน้าเย็นชา ภายใต้ดวงตาที่ดูไร้ความรู้สึก ชายผู้นี้มีความเจ็บปวดซ่อนอยู่ ความเจ็บปวดที่ลึกมาก จนแม้แต่เขาเองก็ไม่ยอมให้ใครเห็น เซียวจิ่งเหยียนเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังจับมือนางอยู่ เขาค่อย ๆ ปล่อยมือ ถอยออกมาเล็กน้อย

"ขออภัย"

เสียงของเขาเบากว่าปกติ เฉินเยว่ไม่ได้ตอบทันที เพราะหัวใจของนางกำลังคิดบางอย่าง บุรุษผู้นี้ ไม่ได้เหมือนปีศาจ เขาเหมือนคนที่แบกบางสิ่งไว้เพียงลำพังมานาน หลังจากนั้น ทั้งสองไม่ได้พูดถึงเรื่องเมื่อครู่อีกแต่ความเงียบในห้องเปลี่ยนไป มันไม่ได้เป็นความเงียบของคนแปลกหน้า แต่เป็นความเงียบของคนสองคนที่เริ่มมองเห็นอีกฝ่ายมากขึ้น

คืนนั้น หลังพายุสงบลง เฉินเยว่กลับมายังห้องของตน นางนั่งอยู่ริมเตียง มองปิ่นหยกในมือคำพูดของเซียวจิ่งเหยียนยังคงดังอยู่ในใจ ข้าตามหาเจ้ามานาน นางไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจว่าเขาตามหานางเพราะอะไร ไม่เข้าใจว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาเริ่มต้นจากเมื่อใดและไม่เข้าใจว่าทำไมชายผู้เย็นชาเช่นนั้น

ถึงมองนางด้วยสายตาราวกับนางเป็นคนสำคัญ

เฉินเยว่หลับตาลง ก่อนพึมพำกับตัวเอง

"เซียวจิ่งเหยียน..."

"เจ้าต้องการอะไรจากข้ากันแน่?"

ในเวลาเดียวกัน อีกด้านหนึ่งของจวน เซียวจิ่งเหยียนยืนอยู่ริมหน้าต่าง ในมือของเขาคือปิ่นหยกอีกชิ้น ของที่เขาเก็บรักษามานานสิบปี เขาลูบผ่านปลายปิ่นอย่างแผ่วเบา ภาพเด็กหญิงเมื่อครั้งอดีตปรากฏขึ้นในความทรงจำ

เด็กหญิงที่ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร

เด็กหญิงที่ไม่สนใจฐานะ

เด็กหญิงที่ช่วยเขาในวันที่เขาไม่มีใคร

เขาเคยคิดว่าอาจไม่มีวันได้พบกันอีกแต่สวรรค์กลับนำพานางกลับมาและครั้งนี้ เขาจะไม่ปล่อยให้นางหายไปอีก

เซียวจิ่งเหยียนมองปิ่นหยกในมือ

เสียงของเขาเบาราวกับคำสัญญาที่กล่าวกับตัวเอง

"สิบปีแล้ว..."

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง

ก่อนกล่าวต่อ

"ในที่สุด"

"ข้าก็หาเจ้าเจอ"

สายฝนหยุดลง แต่ในคืนที่เงียบสงบนั้น ความลับระหว่างเขากับเฉินเยว่ กลับเริ่มเปิดเผยขึ้นทีละน้อยและไม่มีใครรู้ว่า เมื่อความจริงทั้งหมดถูกเปิดเผยหัวใจของหญิงสาวผู้ไม่เคยเชื่อใจใครจะยังสามารถปฏิเสธชายผู้รอคอยนางมาสิบปีได้หรือไม่

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ชายาร้ายของท่านอ๋องเย็นชา   ตอนที่ 101 ตราของพระมารดา

    ตอนที่ 101 ตราของพระมารดาก่อนรุ่งสาง เซียวจิ่งเหยียนและเฉินเยว่กลับถึงจวนอ๋องพร้อมตราประทับหยกขาวซึ่งหานฉางเฟิงทิ้งไว้หน้าสุสานลับของพระมารดา ไม่มีผู้ใดกลับไปพัก ทั้งสองตรงเข้าสู่ห้องลับใต้เรือนหนังสือทันที ประตูหินปิดลงด้านหลัง ตะเกียงน้ำมันหลายดวงถูกจุดขึ้น แสงสีส้มส่องโต๊ะยาวที่เต็มไปด้วยแผนที่ สำเนาคำสั่งทหาร สมุดบัญชี และหลักฐานซึ่งรวบรวมมาหลายวัน เฉินเยว่วางตราหยกลงบนผ้าสีดำอย่างระมัดระวัง ก่อนนำสำเนารอยประทับจากคำสั่งเคลื่อนกำลังเมื่อสิบปีก่อนมาวางเคียงกัน ส่วนเซียวจิ่งเหยียนยืนอยู่อีกด้านของโต๊ะ สายตาจับจ้องตราของมารดาโดยไม่กล่าวสิ่งใด ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางตลอดคืนไม่ได้ปรากฏบนใบหน้าเขามากนัก ทว่าความหนักอึ้งในดวงตากลับชัดเจนกว่าทุกครั้ง ตราประทับชิ้นนี้เป็นสิ่งที่เขาเคยเห็นตั้งแต่วัยเด็ก พระมารดาใช้มันประทับจดหมายลับ ใช้สั่งคนในเครือข่ายของตน และใช้ส่งข้อความที่ไม่อาจผ่านมือขันทีหรือขุนนางทั่วไปได้ หลังพระนางสิ้นพระชนม์ ตรานั้นหายไปพร้อมกับเอกสาร

  • ชายาร้ายของท่านอ๋องเย็นชา   ตอนที่ 100 สุสานของพระมารดา

    ตอนที่ 100 สุสานของพระมารดารถม้าสีดำแล่นผ่านประตูเมืองด้านตะวันตกท่ามกลางความมืดสนิท ถนนสู่สุสานหลวงทอดผ่านแนวป่าสนและไหล่เขาที่มีหมอกต่ำปกคลุม ล้อรถบดผ่านก้อนกรวดจนเกิดเสียงสม่ำเสมอ ภายในรถม้าไม่มีผู้ใดพูด เซียวจิ่งเหยียนนั่งนิ่ง มือข้างหนึ่งวางอยู่บนด้ามกระบี่ ดวงตาหลุบต่ำราวกับกำลังขุดค้นความทรงจำที่ถูกฝังมานาน ส่วนเฉินเยว่นั่งฝั่งตรงข้าม นางไม่ได้ถามซ้ำถึงพระมารดาของเขา เพราะรู้ว่าเพียงการกล่าวว่าสตรีผู้นั้นถูกฝังอย่างลับ ๆ ก็เพียงพอจะบอกแล้วว่าเรื่องราวในอดีตเต็มไปด้วยอันตรายเพียงใด ลมกลางคืนพัดกระแทกตัวรถเป็นระยะ กลิ่นดินชื้นและใบสนเล็ดลอดผ่านม่านเข้ามา บรรยากาศภายในหนักอึ้งจนแม้แต่เสียงหายใจก็ชัดเจนเกินไป กระทั่งรถม้าหยุดที่เชิงเขา เซียวจิ่งเหยียนจึงลืมตาขึ้น เขาไม่ได้กล่าวให้นางอยู่รอ เพียงลงจากรถก่อนแล้วหันกลับมายื่นมือให้ เฉินเยว่ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นมือนั้น นางยังจำได้ว่าหลายวันก่อนตนเคยถอยหนีจากมือเดียวกัน แต่ครั้งนี้เส้นทางด้านหน้ามืดและลาดชัน อี

  • ชายาร้ายของท่านอ๋องเย็นชา   ตอนที่ 99 ดาบที่ถูกสร้างขึ้น

    ตอนที่ 99 ดาบที่ถูกสร้างขึ้นหลังเฉาอิงถูกนำตัวไปขังในห้องใต้ดิน เรือนเหมยกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง แต่ความเงียบนั้นมิได้สงบ หากเต็มไปด้วยถ้อยคำที่ยังคงก้องอยู่ในใจคนทั้งสอง เซียวจิ่งเหยียนยืนอยู่ข้างโต๊ะไม้นานกว่าหนึ่งเค่อ ดวงตาจับจ้องชิ้นส่วนป้ายทหารของหน่วยเงาดำโดยไม่ขยับ เงาตะเกียงทอดผ่านสันกรามคมชัด ทำให้ใบหน้าของเขาดูเย็นชาเช่นเคย ทว่าภายในกลับมีบางสิ่งกำลังแตกสลายอย่างช้า ๆ ประโยคของเฉาอิงมิใช่คำกล่าวใหม่ทั้งหมด เขาเคยสงสัยในเจตนาของหานฉางเฟิงมาหลายปี เพียงแต่ไม่เคยยอมปล่อยให้ความสงสัยนั้นงอกลึก เพราะอีกฝ่ายคือผู้ที่ยื่นมือมาช่วยในวันที่เขาไม่เหลือผู้ใด เป็นคนพาเขาออกจากความตาย เป็นอาจารย์ที่สอนให้จับดาบ และเป็นผู้มอบเส้นทางสู่อำนาจ ทว่าเมื่อหลักฐานทีละชิ้นถูกเปิดออก ความเมตตาในอดีตกลับเริ่มมีเงาอีกด้านหนึ่ง เงาที่ทำให้เขาต้องย้อนถามว่า ชีวิตที่ตนคิดว่าเลือกเองนั้น แท้จริงเคยเป็นเพียงเส้นทางที่ใครบางคนวางไว้หรือไม่ความทรงจำเมื่อสิบปีก่อนผุดขึ้นทีละภาพ หลังเขาถูกพาตัวออกจากป่าและส่งไปยังค่ายทหารเหนือ หานฉางเฟิงไม่ได้ปล่อยให้เขาพักฟื้นนานนัก บาดแผลยังไม่หายดี เขาก็ถูกปลุกก่อน

  • ชายาร้ายของท่านอ๋องเย็นชา   ตอนที่ 98 กับดักของหานฉางเฟิง

    ตอนที่ 98 กับดักของหานฉางเฟิงรุ่งเช้าหลังเหตุลอบเข้าเรือนเหมย ข่าวลือหนึ่งแพร่กระจายออกจากจวนเซียวอ๋องอย่างรวดเร็วราวกับมีผู้จงใจปล่อยลมส่งต่อกันไปตามตรอกซอกซอย ข่าวนั้นกล่าวว่า ผ้าเช็ดหน้าของมารดาเฉินเยว่ไม่ได้เป็นเพียงของเก่าที่เปื้อนเลือด หากซ่อนรหัสลับซึ่งสามารถถอดออกมาเป็นแผนที่บัญชีขนส่งอาวุธและเสบียงเมื่อสิบปีก่อน ผู้คนในเมืองหลวงต่างพูดกันว่าเส้นด้ายบนลายดอกเหมยถูกปักด้วยจำนวนกลีบไม่เท่ากัน แต่ละกลีบแทนตัวเลข แต่ละกิ่งแทนเส้นทาง และรอยเลือดบนผืนผ้าคือจุดที่ใช้ระบุตำแหน่งคลังลับ บ้างก็กล่าวว่ามารดาเฉินเยว่รู้ตัวว่ากำลังถูกตามฆ่า จึงซ่อนความจริงทั้งหมดไว้ในของที่ไม่มีผู้ใดสงสัย ภายในเวลาเพียงครึ่งวัน ข่าวลือดังกล่าวก็เดินทางจากร้านน้ำชาหน้าตลาดไปถึงเรือนขุนนาง จากเรือนขุนนางไปยังตรอกขันทีเก่า และจากตรอกขันทีเก่าไปถึงคนที่กำลังเฝ้ามองจวนเซียวอ๋องอยู่ในความมืด ไม่มีผู้ใดรู้ว่าต้นทางของข่าวมาจากสาวใช้คนหนึ่งที่จงใจทำผ้าเช็ดหน้าหล่นขณะไปซื้อด้าย และไม่มีผู้ใดรู้ว่าสาวใช้ผู้นั้นเป็นคนของเฉินเยว่โดยตรงภายในเรือนเหมย เฉินเยว่นั่งอยู่หน้าโต๊ะเตี้ย ผ้าเช็ดหน้าผืนจริงถูกเก็บไว้ในกล่องเห

  • ชายาร้ายของท่านอ๋องเย็นชา   ตอนที่ 97 ชายาผู้ย้ายออกจากเรือนหลัก

    ตอนที่ 97 ชายาผู้ย้ายออกจากเรือนหลักเช้าวันถัดมา เรือนหลักของจวนเซียวอ๋องเงียบผิดปกติ ประตูห้องด้านในยังคงเปิดอยู่ ผ้าม่านสีเข้มถูกมัดเก็บอย่างเรียบร้อย เครื่องเรือนทุกชิ้นอยู่ในตำแหน่งเดิม มีเพียงหีบเสื้อผ้าของเฉินเยว่ที่หายไปจากมุมห้อง และโต๊ะเครื่องแป้งที่เหลือเพียงปิ่นธรรมดาสองสามชิ้นซึ่งนางไม่ได้ใช้ คนรับใช้ที่ยืนเฝ้าหน้าประตูต่างก้มหน้า ไม่มีผู้ใดกล้าสบตากัน เพราะทุกคนรู้ดีว่าพระชายาไม่ได้ออกจากจวน นางเพียงย้ายกลับไปพักที่เรือนเหมยซึ่งอยู่ห่างจากเรือนหลักไปอีกฟากหนึ่งของสวน การกระทำนี้ไม่ใช่การขอหย่า ไม่ใช่การประกาศแตกหัก และไม่ใช่การท้าทายอำนาจของเซียวอ๋อง ทว่าภายในจวนของสามีภรรยา การแยกเรือนย่อมมีความหมายชัดเจนยิ่งกว่าถ้อยคำใด เฉินเยว่ไม่ยอมอยู่ร่วมชายคาเดียวกับเซียวจิ่งเหยียนจนกว่านางจะรู้ความจริงทั้งหมดข่าวแพร่ไปทั่วจวนภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม แม้ไม่มีผู้ใดกล้าพูดตรง ๆ แต่สายตาของคนรับใช้ทุกค

  • ชายาร้ายของท่านอ๋องเย็นชา   ตอนที่ 96 ความผิดของเด็กชายวัยสิบห้า

    ตอนที่ 96 ความผิดของเด็กชายวัยสิบห้าหลังกลับจากเมืองชิงเหอ ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงถูกเมฆสีเทาปกคลุมตลอดทั้งวัน ลมหนาวพัดผ่านกำแพงจวนเซียวอ๋องจนกิ่งเหมยในลานด้านในสั่นไหว กลีบดอกสีขาวที่เพิ่งผลิบานร่วงหล่นลงบนพื้นหินทีละกลีบ ราวกับหิมะที่กำลังละลาย เฉินเยว่ไม่ได้กลับเรือนนอน นางตรงไปยังห้องลับทันที ในมือยังถือห่อผ้าที่บรรจุชิ้นส่วนป้ายทหารจากป้าหลัว สีหน้าของนางสงบนิ่งเกินไปจนเหล่าองครักษ์ที่เฝ้าประตูไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามอง เซียวจิ่งเหยียนเดินตามหลังมาโดยเว้นระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว แต่ระยะสั้นนั้นกลับคล้ายมีหุบเหวลึกขวางกั้นอยู่ระหว่างคนทั้งสอง ตั้งแต่ออกจากบ้านไม้ริมแม่น้ำ เฉินเยว่แทบไม่ได้พูดกับเขาอีกเลย นางฟังคำสั่งของเขาเมื่อจำเป็น ตอบเพียงสั้น ๆ เมื่อถูกถาม และไม่แม้แต่จะหันมามองยามเขายื่นมือช่วยลงจากรถม้า ความเงียบของนางไม่ได้รุนแรงเหมือนความโกรธ หากกลับทำให้เซียวจิ่งเหยียนรู้สึกหนักอึ้งยิ่งกว่าการถูกต่อว่า เพราะเขารู้ดีว่าหลักฐานทุกชิ้นกำลังพานางเข้าใกล้ความจริงที่เขาหวาดกลัวมาตลอดภายในห้องลับ ตะเกียงเจ็ดดวงถูกจุดขึ้นพร้อมกัน แสงสีทองสาดลงบนโต๊ะหินซึ่งเต็มไปด้วยเอกสารเก่า เฉิน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status