ตอนที่ 9 เงาของชายาคนเก่า

ตอนที่ 9 เงาของชายาคนเก่า

หลังจากเหตุการณ์ที่เฉินเยว่สามารถวิเคราะห์แผนการของศัตรูได้สำเร็จ ชื่อของนางในจวนเซียวอ๋องก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากเดิมที่ทุกคนมองนางเป็นเพียงหญิงสาวที่ถูกส่งมาแต่งงานกลายเป็นพระชายาที่ไม่มีใครกล้าดูถูกอีก แต่ถึงแม้ผู้คนรอบตัวจะเริ่มยอมรับนางมากขึ้น ภายในใจของเฉินเยว่กลับยังมีคำถามมากมาย โดยเฉพาะเรื่องหนึ่ง เรื่องของชายาคนก่อนของเซียวจิ่งเหยียน ข่าวลือที่นางได้ยินตั้งแต่ก่อนแต่งงานยังคงติดอยู่ในใจ เซียวอ๋องฆ่าชายาของตนเองสำหรับคนอื่น เรื่องนี้อาจเป็นเพียงข่าวลือที่น่ากลัว

แต่สำหรับเฉินเยว่ นางไม่เชื่ออะไรง่าย ๆ เพราะนางรู้ดีว่า ข่าวลือที่แพร่ไปทั่วเมืองหลวง มักมีคนอยู่เบื้องหลังเสมอ ยิ่งเป็นข่าวที่ทำลายชื่อเสียงของบุรุษผู้มีอำนาจอย่างเซียวจิ่งเหยียน ยิ่งน่าสงสัยเพราะหากเขาเป็นปีศาจจริงเหตุใดจึงมีผู้คนมากมายต้องการสร้างเรื่องให้เขาดูน่ากลัวขึ้นอีก? และหากเขาไม่ได้เป็นเช่นนั้น ใครกันที่ต้องการให้ทั้งแผ่นดินเกลียดเขา?

คืนหนึ่ง เฉินเยว่นั่งอยู่ในห้องหนังสือของตนเบื้องหน้าคือเอกสารหลายฉบับที่นางรวบรวมมาเรื่องของชายาคนก่อน ชื่อของนางคือ หลินเยียน บุตรสาวตระกูลขุนนางเก่าแก่ แต่งงานกับเซียวจิ่งเหยียนเมื่อหลายปีก่อน หลังจากนั้นไม่นาน นางเสียชีวิต สาเหตุที่บันทึกไว้คือ

อุบัติเหตุ

แต่เมื่อเฉินเยว่ตรวจสอบรายละเอียดกลับพบความผิดปกติหลายอย่าง

ประการแรก ไม่มีใครเคยเห็นศพของหลินเยียนแม้แต่ญาติของนาง

ประการที่สอง พิธีศพไม่ได้จัดอย่างยิ่งใหญ่ตามฐานะของพระชายาอ๋อง

ประการที่สาม ไม่มีบันทึกเรื่องการเสียชีวิตของนางในราชสำนักอย่างชัดเจน

ทุกอย่างเหมือนมีใครบางคนจงใจทำให้เรื่องนี้หายไป

เฉินเยว่ใช้นิ้วแตะเอกสารเบา ๆ

"แปลก"

หากเซียวจิ่งเหยียนเป็นผู้สังหารนางจริง เหตุใดต้องปิดบัง? ผู้มีอำนาจเช่นเขาไม่จำเป็นต้องซ่อนหลักฐาน

เว้นแต่ว่า...

ความจริงไม่ใช่อย่างที่ทุกคนคิด

วันต่อมา เฉินเยว่เริ่มสืบเรื่องนี้อย่างเงียบ ๆ นางไม่ได้ถามเซียวจิ่งเหยียนโดยตรง เพราะหากเขาต้องการปิดบัง นางยิ่งไม่มีทางได้คำตอบ ดังนั้น นางเลือกถามคนที่อยู่ในเหตุการณ์ หลังจากใช้เวลาหลายวัน นางพบองครักษ์เก่าคนหนึ่งของเซียวจิ่งเหยียน ชายผู้นั้นเคยติดตามเซียวอ๋องตั้งแต่ยังหนุ่ม แต่ปัจจุบันเกษียณออกจากกองทัพแล้ว

เมื่อเฉินเยว่พบเขา ชายชรามองนางด้วยความลังเล

"พระชายา"

"เหตุใดท่านจึงต้องการรู้เรื่องนี้?"

เฉินเยว่ตอบตามตรง

"เพราะข้าต้องการรู้ความจริง"

ชายชรานิ่งไป

เฉินเยว่กล่าวต่อ

"ข้าไม่สนใจข่าวลือ"

"ข้าต้องการรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจริง"

คำพูดนั้นทำให้ชายชรามองนางนานขึ้น เพราะคำถามของนางไม่ได้มีความอยากรู้อยากเห็นแต่มาจากความต้องการเข้าใจ ในที่สุด เขาก็ถอนหายใจ

"พระชายาคนก่อน..."

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังตัดสินใจว่าจะพูดหรือไม่

"ไม่ได้ถูกอ๋องสังหาร"

เฉินเยว่เงียบ ชายชรากล่าวต่อ

"พระองค์ไม่ได้ฆ่านาง"

"แต่พระชายาคนก่อน..."

"ตายเพราะพยายามช่วยเขา"

คำตอบนั้นทำให้เฉินเยว่ชะงัก ช่วยเขา? ชายชรามองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาเต็มไปด้วยความทรงจำ

"ตอนนั้นเกิดเหตุลอบโจมตี"

"ศัตรูต้องการสังหารท่านอ๋อง"

"พระชายาคนก่อนเข้าขวาง"

"นางช่วยชีวิตพระองค์"

"แต่ตัวนางเอง..."

เขาไม่ได้พูดต่อ แต่เฉินเยว่เข้าใจ บางเรื่องไม่จำเป็นต้องเอ่ยออกมา เพราะความเงียบก็เพียงพอแล้ว

หลังจากกลับจวน เฉินเยว่นั่งอยู่คนเดียวเป็นเวลานาน ความคิดของนางเปลี่ยนไป ก่อนหน้านี้ นางคิดว่าเซียวจิ่งเหยียนเป็นบุรุษที่เย็นชา อาจเป็นคนโหดเหี้ยม อาจเป็นปีศาจอย่างที่ผู้คนกล่าว

แต่ตอนนี้

นางเริ่มเห็นอีกด้านหนึ่ง บางที เซียวจิ่งเหยียนอาจไม่ได้เป็นปีศาจ แต่เป็นคนที่ถูกสร้างให้กลายเป็นปีศาจ สนามรบทำให้เขาไร้ความปรานี

ข่าวลือทำให้เขากลายเป็นสัตว์ประหลาดในสายตาผู้คนและการสูญเสียคนสำคัญ อาจทำให้เขาปิดหัวใจตัวเอง

เฉินเยว่มองออกไปนอกหน้าต่าง หิมะเริ่มตกอีกครั้งเหมือนคืนแรกที่นางมาถึงจวนนี้ แต่ความรู้สึกของนางไม่เหมือนเดิมแล้ว ชายผู้นั้นไม่ได้เป็นเพียงอ๋องปีศาจอีกต่อไป เขาเป็นคนคนหนึ่งที่มีอดีต มีบาดแผลและมีความเจ็บปวดที่ไม่มีใครรู้

ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องทำงานของเซียวอ๋ององครักษ์คนสนิทกำลังรายงานเรื่องหนึ่ง

"ท่านอ๋อง"

"พระชายากำลังสืบเรื่องพระชายาคนก่อน"

เซียวจิ่งเหยียนนั่งอยู่หลังโต๊ะ มือของเขาหยุดเขียนทันทีแต่สีหน้าไม่ได้เปลี่ยน องครักษ์ถามอย่างระมัดระวัง

"ต้องให้คนหยุดนางหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?"

ห้องทั้งห้องเงียบลง เพราะทุกคนรู้ดี เรื่องของหลินเยียนคือบาดแผลในใจของเซียวจิ่งเหยียน ไม่มีใครกล้าแตะต้องแต่หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เซียวจิ่งเหยียนกลับตอบ

"ไม่ต้อง"

องครักษ์แปลกใจ เซียวจิ่งเหยียนมองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาของเขาหยุดอยู่ที่เรือนของเฉินเยว่

"ปล่อยให้นางรู้"

องครักษ์เงียบ เซียวจิ่งเหยียนกล่าวต่อ

"สักวัน"

"นางจะรู้ความจริงทั้งหมด"

น้ำเสียงของเขาไม่ได้มีความหวาดกลัว แต่มีความเหนื่อยล้าเพราะความจริงบางอย่าง เขาไม่ได้กลัวว่านางจะรู้ เขากลัวเพียงว่า เมื่อรู้ทั้งหมดแล้ว นางจะมองเขาเปลี่ยนไป หลายปีที่ผ่านมา ผู้คนมองเขาเป็นปีศาจ เขาไม่เคยสนใจ

แต่สำหรับเฉินเยว่ สายตาของนางกลับมีความหมายมากกว่าทุกคน เพราะนางคือคนเดียว ที่เขาอยากให้เห็นตัวตนที่แท้จริง

ไม่ใช่อ๋องปีศาจ

ไม่ใช่แม่ทัพผู้ไร้หัวใจ

แต่เป็นเพียงเซียวจิ่งเหยียน

ชายคนหนึ่ง ที่เคยได้รับความช่วยเหลือจากเด็กหญิงคนหนึ่งและเฝ้ารอนางกลับมาเป็นเวลาสิบปี