ตอนที่ 11 ชายาที่ไม่มีใครยอมรับ

ตอนที่ 11 ชายาที่ไม่มีใครยอมรับ

หลังผ่านคืนพายุใหญ่ ความสัมพันธ์ระหว่างเฉินเยว่กับเซียวจิ่งเหยียนยังคงไม่ได้ใกล้ชิดขึ้นอย่างชัดเจนพวกเขายังคงพูดคุยกันอย่างมีระยะห่าง เขายังคงเป็นอ๋องหนุ่มผู้เย็นชา ส่วนนางยังคงเป็นคุณหนูใหญ่จากจวนแม่ทัพที่ไม่ยอมให้ใครอ่านความคิดได้ง่าย ๆ แต่สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด คือสถานะของเฉินเยว่ในจวนเซียวอ๋อง จากเดิมที่ทุกคนมองนางเป็นเพียงเจ้าสาวที่ถูกส่งมา เป็นสตรีที่คงอยู่ได้ไม่นาน เป็นเพียงหญิงสาวที่โชคร้ายต้องแต่งกับบุรุษที่ผู้คนหวาดกลัว ตอนนี้ทุกคนกลับต้องเปลี่ยนความคิด เพราะทุกคนได้เห็นด้วยตาตัวเองแล้วว่า เซียวจิ่งเหยียนปกป้องนางและนั่นเป็นสิ่งที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน อ๋องปีศาจที่ไม่เคยสนใจผู้ใดกลับยอมลงโทษคนในจวนเพราะพระชายาถูกละเลยข่าวนี้ไม่ได้หยุดอยู่แค่ในจวนแต่แพร่ไปทั่วเมืองหลวง เหล่าขุนนางเริ่มพูดคุยกัน เหล่าคุณหนูในเมืองเริ่มสงสัย แม้แต่คนที่เคยหัวเราะเยาะเฉินเยว่ ก็เริ่มจับตามองนาง เพราะคำถามเดียวกันกำลังเกิดขึ้นในใจของทุกคน

หรือว่า...

เซียวอ๋องกำลังเปลี่ยนไปเพราะชายาคนนี้? แต่ภายในจวนเซียวอ๋อง ไม่ใช่ทุกคนที่ยอมรับเฉินเยว่ ในมุมหนึ่งของเรือนเก่า สาวใช้กลุ่มหนึ่งกำลังพูดคุยกันเบา ๆ หญิงสาวผู้หนึ่งนั่งอยู่ตรงกลาง นางมีใบหน้าสงบนิ่ง ท่าทางเรียบร้อย แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความไม่พอใจ นางคือหลินซู อดีตสาวใช้คนสนิทที่เคยดูแลเรือนของชายาคนก่อน ในจวนเซียวอ๋อง ไม่มีใครไม่รู้จักหลินซูนางอยู่ที่นี่มาหลายปี ผ่านช่วงเวลาที่หลินเยียน พระชายาคนก่อนยังมีชีวิตอยู่ ผ่านช่วงเวลาที่จวนเซียวอ๋องยังมีหญิงสาวอีกคนหนึ่ง หญิงสาวที่ทุกคนเคารพ หญิงสาวที่เคยเป็นเจ้าของสถานที่แห่งนี้

ดังนั้น สำหรับหลินซู

เฉินเยว่ไม่ใช่พระชายาคนใหม่แต่เป็นคนที่เข้ามาแทนที่เจ้านายของนาง

"อย่าลืมว่าอ๋องของเราไม่เคยรักสตรีคนใด"

หลินซูกล่าวเสียงต่ำเหล่าสาวใช้รอบข้างต่างเงียบฟัง

"ชายาคนนี้ก็แค่ของที่ถูกส่งมา"

"นางคิดหรือว่าการได้รับความสนใจจากท่านอ๋องเพียงครั้งเดียว จะทำให้นางกลายเป็นคนสำคัญ?"

สาวใช้คนหนึ่งลังเล

"แต่ท่านอ๋องก็ออกหน้าปกป้องพระชายานะเจ้าคะ"

หลินซูหัวเราะเบา ๆ

"ปกป้อง?"

"ท่านอ๋องเพียงรักษาหน้าของจวน"

"อย่าลืมว่าเขาเป็นคนเช่นไร"

"เขาไม่มีหัวใจให้ใคร"

คำพูดนั้นทำให้สาวใช้หลายคนเงียบเพราะเป็นสิ่งที่พวกเขาเชื่อมาตลอด เซียวจิ่งเหยียนไม่มีหัวใจ ไม่มีผู้ใดสามารถเข้าใกล้เขาได้ดังนั้น พวกเขาจึงยังไม่เชื่อว่าเฉินเยว่จะเป็นข้อยกเว้นในขณะที่คนอื่นกำลังพูดถึงนาง เฉินเยว่กลับกำลังใช้ชีวิตตามปกติ นางไม่ได้สนใจสายตาของผู้คนไม่ได้สนใจว่าพวกเขายอมรับหรือไม่ สำหรับนางการยอมรับของผู้อื่นไม่เคยเป็นสิ่งที่ทำให้นางอยู่รอด สิ่งที่ทำให้นางอยู่รอดคือความสามารถของตัวเอง

เช้าวันหนึ่ง อาหารเช้าถูกนำเข้ามาในเรือน สาวใช้วางถาดอาหารลงบนโต๊ะ

"พระชายา อาหารมาแล้วเจ้าค่ะ"

เฉินเยว่พยักหน้า นางมองอาหารตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ อาหารดูปกติ ไม่มีสิ่งใดผิดแปลกแต่หลังจากใช้ชีวิตท่ามกลางการเมืองและการวางแผนมานาน นางรู้ว่า สิ่งที่อันตรายที่สุดมักเป็นสิ่งที่ดูธรรมดาที่สุด เฉินเยว่หยิบตะเกียบขึ้น แต่ยังไม่ได้กินนางเพียงนำอาหารบางส่วนเข้าใกล้จมูก ดมกลิ่นเบา ๆ จากนั้นสีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เพราะพบสิ่งที่น่าสนใจนางใช้ปลายตะเกียบแตะน้ำแกงเล็กน้อย ก่อนมองสีของน้ำ

"น่าสนใจ"

สาวใช้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ชะงัก

"พระชายา?"

เฉินเยว่วางตะเกียบลง

"กลิ่นนี้ไม่ใช่ยาพิษ"

สาวใช้มองนางอย่างไม่เข้าใจ

เฉินเยว่ยิ้มบาง

"แต่เป็นสิ่งที่ทำให้ร่างกายอ่อนแรง"

"หากกินต่อเนื่องหลายวัน"

"คนผู้นั้นจะดูเหมือนป่วย ไม่มีแรง และไม่สามารถทำอะไรได้"

สีหน้าของสาวใช้เปลี่ยนไปทันที เพราะหากเป็นเช่นนั้นจริง นี่ไม่ใช่การฆ่าแต่เป็นการทำลายอย่างช้า ๆ ทำให้คนอื่นคิดว่าเฉินเยว่เป็นหญิงสาวอ่อนแอ ทำให้ชื่อเสียงของนางเสียหายมากขึ้นและที่สำคัญ ทำให้คนในจวนคิดว่านางไม่เหมาะสมกับตำแหน่งพระชายา เฉินเยว่ไม่ได้โกรธนางเพียงมองถ้วยอาหารตรงหน้า ในใจเริ่มวิเคราะห์ คนที่ลงมือรู้จักวิธีใช้สมุนไพร รู้ว่าการใช้พิษร้ายแรงอาจทำให้ถูกจับได้ ดังนั้นจึงเลือกใช้สิ่งที่ตรวจสอบยาก คนผู้นั้นไม่ใช่คนโง่ และคงอยู่ในจวนนี้มานาน นางหันไปถามสาวใช้

"อาหารมาจากใคร?"

สาวใช้ลังเล

"จากห้องครัวเจ้าค่ะ"

เฉินเยว่พยักหน้า ไม่ได้ถามต่อเพราะนางรู้ว่า หากคนทำต้องการซ่อนตัว ย่อมไม่ทิ้งหลักฐานง่าย ๆ เฉินเยว่ลุกขึ้น หยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบแทนก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"เก็บอาหารนี้ไว้"

สาวใช้ตกใจ

"พระชายา จะให้บ่าวนำไปตรวจสอบหรือไม่เจ้าคะ?"

เฉินเยว่ส่ายหน้า

"ยังไม่ต้อง"

"แต่..."

เฉินเยว่หันไปมองนาง รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏบนใบหน้า

"ข้าอยากรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง"

นางไม่ได้ต้องการเพียงจับคนทำผิดนางต้องการรู้ว่า ใครกล้าลงมือกับนางในจวนเซียวอ๋องและคนผู้นั้นต้องการอะไร เฉินเยว่มองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดยามเช้าส่องผ่านสวน ทุกอย่างดูสงบแต่ภายใต้ความสงบนั้น กลับเต็มไปด้วยคลื่นใต้น้ำ นางเพิ่งเข้าจวนนี้ได้ไม่นานแต่มีคนพยายามทดสอบนางแล้ว

เฉินเยว่ไม่ได้รู้สึกกลัว กลับรู้สึกสนใจเพราะในที่สุด จวนเซียวอ๋องก็เริ่มแสดงตัวตนที่แท้จริงออกมาและนางอยากรู้ว่า คนที่คิดว่านางเป็นเพียงหญิงสาวที่ถูกส่งมาจะเสียใจหรือไม่ เมื่อพบว่า พวกเขาเลือกผิดคนในเวลาเดียวกัน บนทางเดินอีกด้านของจวน เซียวจิ่งเหยียนยืนอยู่เงียบ ๆ องครักษ์รายงานเรื่องอาหารที่ถูกเปลี่ยนแต่เขาไม่ได้แสดงความโกรธทันที เพราะเขารู้จักเฉินเยว่ดีพอ นางไม่ใช่คนที่จะรอให้เขาช่วย นางจะจัดการด้วยตัวเอง เซียวจิ่งเหยียนมองไปยังเรือนของนาง แววตาของเขาอ่อนลงเล็กน้อย สิบปีก่อน นางช่วยเขาโดยไม่ลังเล สิบปีต่อมานางยังคงเป็นคนเดิม เข้มแข็ง ฉลาดและไม่ยอมก้มหัวให้ใคร

แต่เขาไม่รู้ว่าครั้งนี้ เขาจะสามารถยืนมองนางต่อสู้เพียงลำพังได้อีกนานแค่ไหนเพราะสำหรับเขา เฉินเยว่ไม่ใช่เพียงพระชายานางคือคนที่เขารอคอยมานานสิบปีและไม่มีผู้ใดมีสิทธิ์ทำร้ายนาง