บทที่ 2 ป๋ามาแล้ว 1

บทที่ 2 ป๋ามาแล้ว

           

“ป๋าเอง”

สุรเสียงลุ่มลึกน่าเกรงขามดังก้องขึ้น บรรยากาศโดยรอบแปรเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เหล่ายมทูตในชุดสูททักซิโด้ต่างค้อมกายทำความเคารพ รวมทั้งดวงวิญญาณที่กำลังต่อแถวพากันเงียบเสียงลงอย่างสำรวมในทันใด มนต์นภาอ้าปากหวอตั้งแต่เจ้าหินโชคชะตาบอกว่าตนยังไม่ตายแล้ว นางยิ่งอึ้งขึ้นกว่าเดิมเมื่อเจ้าของเสียงดังกังวานนั้นคือเต่าดำหนึ่งตัว ดวงตากลมโต ขนตางอนเช้งดูน่ารักและมีหนวดม้วนสวยใต้จมูก

เจ้าเต่าเดินต้วมเตี้ยมเตาะแตะ ยิ่งดูก็ยิ่งไม่ใช่เต่าธรรมดา เพราะนอกจากจะพูดได้แล้วยังใส่เนกไทเล็กๆ กับเสื้อฮาวายสีฉูดฉาด ปากคาบไปป์อย่างมีมาด ส่วนงูตัวใหญ่ที่เลื้อยพันกระดองนั้นสวมเสื้อไหมพรมสีเขียวสะท้อนแสง และใส่แว่นกันแดดด้วย แฟชั่นพังพินาศมาก

“ป๋าเป็นผู้นำตัวหญิงสาวผู้นี้มาเอง”

“ท่านเสวียนอู่ ทำเช่นนี้มันผิดกฎนะขอรับ ท่านต้องรีบนำตัวนางกลับไปก่อนที่ท่านพญายมบาลจะทราบเรื่อง” หินโชคชะตาเปิดไฟดิสโก้เธคของตนเอง ส่องแสงวาบๆ สลับสีรัวเร็วน่าเวียนหัว เต่าดำหรือเทพเสวียนอู่มิได้นำพา เอาแต่พ่นควันจากไปป์ปุ๋ยๆ

“ไม่ต้องห่วง ป๋าคุยกับท่านพญายมไว้แล้ว แม่สาวคนนี้จะต้องไปกับป๋า... นังหนู ป๋าจะพาเจ้าไปเจอของดี”

เต่าดำแสยะยิ้มให้มนต์นภาซึ่งถอยกรูดไปชิดติดหินโชคชะตา เพราะตอนแรกเทพเต่าปรากฏกายออกมาตัวเล็กนิดเดียว แต่พอเคลื่อนเข้ามาใกล้ ร่างกายของเทพเต่านามว่าเสวียนอู่ก็ใหญ่โตปานภูผา แต่ฝีเท้าเบากริบเพราะลอยอยู่บนเมฆทิพย์สีทอง

“โอ๊ะๆ โทษที ข้าลืมไปว่าที่นี่แคบ”

ว่าแล้วก็ย่อขนาดลงมาจนเหลือขนาดเท่าหินโชคชะตา แม้ว่าจะหน้าตาน่ารักใสๆ แต่เทพเต่าดำองค์นี้เป็นบริวารของเทพดาราเสวียนเทียนสั้งตี้แห่งกลุ่มดาวทิศเหนือ ฐานะเจ้านายของเต่าตัวนี้ไม่ธรรมดาเพราะมีฐานะเป็นรองเพียงเทพผานกู่[1] ซานซิง[2] และอวี้หวงต้าตี้[3]เท่านั้น เทพเสวียนอู่กำเนิดจากปราณฟ้าและดินผสานกัน จึงได้รับความเคารพนับถือในฐานะเทพดาราทิศเหนือ จัดอยู่ในกลุ่มจตุรทิศซึ่งประกอบไปด้วยมังกรเขียว หงส์แดง พยัคฆ์ขาวและเต่าดำ มนต์นภามึนตึ้บ เริ่มรู้สึกบ้าขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเห็นเต่ากับก้อนหินเถียงกันดังล้งเล้ง

ใช่แล้ว...

นางต้องกำลังฝันอยู่แน่ๆ มนต์นภาจึงลองลูบกระดองเต่าเล่นและเด็ดหญ้าแถวนั้นยื่นให้ “สาธุ ลูกช้างขอเลขเด็ดๆ สามตัวตรงสักงวด ถ้าถูกเลขตรงๆ แล้วลูกช้างสัญญาว่าจะตั้งใจเรียน ลูกช้างขออนุญาตถูกระดองนะคะ”

“อย่าทะลึ่งเบเบ๋ ป๋าคือเทพเสวียนอู่ บริวารของท่านเสวียนเทียนสั้งตี้ ส่วนเจ้างูนี่เป็นปีศาจแต่ถูกท่านเสวียนเทียนสั้งตี้ปราบ ดังนั้นจึงถวายตัวเป็นบริวารเช่นกัน เอาล่ะ อย่ามัวเสียเวลา ‘เขา’ กำลังรอเจ้าอยู่”

“คะ...ใคร”

“ว่าที่สามีของเจ้าไง หล่อล่ำคมเข้ม อึด รวย ขี้งอน ไล่แค่ไหนก็ไม่ไป ที่สำคัญยังโสด ท่านเสวียนเทียนสั้งตี้สั่งให้ป๋าคัดอย่างดี รับรองไม่ผิดหวัง”

“เดี๋ยวๆๆ เดี๋ยว ใจเย็นๆ ใคร... อะไร... ยังไง... ทำไมจู่ๆ ฉันต้องมีสามี”

“ก็มีคนมาขอเจ้าจากท่านเสวียนเทียนสั้งตี้ และเจ้าก็ขอพรคู่ครองจากท่านเวลาเดียวกันพอดี ใจตรงกันเปะ เจ้านายของป๋าจึงส่งเสริมให้”

ส่งเสริม?.... ส่งเสริมบ้าอะไร ลักพาตัวกันชัดๆ

มนต์นภากลอกตาขึ้นบน สมองตีเลขหวยอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะมาโผล่ที่มิติประหลาดนี่ นางจุดธูปขอเนื้อคู่อยู่จริงๆ จำได้ว่าเทพที่ขอเป็นรูปปั้นนักรบ พระหัตถ์ขวาถือกระบี่ พระหัตถ์ซ้ายถือธงสีดำเฮยลิ่งฉี อันเป็นสัญลักษณ์ของการบัญชาทหารสวรรค์ทางด้านทิศเหนือ ส่วนพระบาททั้งสองข้างนั้นเหยียบเต่าและงู มนต์นภาอ่านตัวอักษรจีนที่สลักชื่อเทพองค์นี้ไม่ออก แต่รู้สึกว่าท่านขึงขังดีก็เลยจุดธูปขอสามีแมนๆ ล่ำๆ สักคน...

“ถอนคำขอพรตอนนี้ทันมั้ยคะ”

“ไม่ได้ เจ้านายป๋าไม่มีนโยบายคืนคำขอพร... ให้แล้วให้เลย เอาน่า ไม่ต้องกลัว ป๋าจัดการให้ทุกอย่าง รับรองว่าเด็กป๋าได้คู่ครองดีเลิศทุกคน” เทพเสวียนอู่โปรยผงละอองสีทองไปทั่วๆ เพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือ จากนั้นก็เสกลูกแก้วเล็กๆ ส่องประกายแสงสีรุ้ง ย่อส่วนทำเป็นสร้อยคอแล้วสวมให้เหมือนพวกยัดเยียดขายของตามป้ายรถเมล์ มนต์นภาส่ายหน้าไม่รับแต่เทพเต่าดำก็บังคับสวมให้จนได้

“ป๋าจะให้ของดี นี่เป็นตัวแทนของป๋า สรรพคุณคุ้มครองอันตราย ให้โชคให้ลาภ ผัวรักผัวหลง รวยซ้ำรวยซ้อน รวยแล้วรวยอีก หากต้องการอะไรให้ถูลูกแก้ววนซ้ายสามครั้ง วนขวาสามครั้ง เขย่าอีกสาม รับรองเห็นผล”

มนต์นภาเอ๋อรับประทานไปแล้ว

“จะเหตุด่วนเหตุร้าย สถานการณ์ฉุกเฉิน ปวดหัวเป็นไข้น้ำร้อนลวก หรือจะโดนฉุดโดนปล้ำ ต่อสายด่วนเรียกใช้ลูกแก้วสารพัดนึกนี้ได้เลย” เต่าฝอยใส่หน้านางจนน้ำลายแตกฟอง มนต์นภาฟังบ้างไม่ฟังบ้าง รู้สึกตงิดๆ แต่ไม่มีจังหวะพูดแทรก เทพเสวียนอู่เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ รีบเสกของวิเศษให้อีกอย่าง ลดแลกแจกแถมเต็มที่

“เอานี่ไป นี่เป็นของจำเป็น ไม่งั้นเจ้าจะนอนคุยกับว่าที่สามีไม่รู้เรื่อง”

นางฟังจนเวียนหัว “เขาไม่ใช่คนไทยเหรอคะ”

“ระดับป๋า ป๋าต้องหาของนอกจ้ะ”

“ฉัน...ฉันพูดภาษาอังกฤษได้ค่ะ ขอบคุณ” มนต์นภาผลักของวิเศษกลับไป แต่ท่านเทพเต่ายัดคืนใส่มือ ของสิ่งนั้นมีลักษณะคล้ายแท่งลิปสติก มีละอองทองวูบวาบสวยงาม เมื่อเปิดออกมาก็ส่งกลิ่นฉุนๆ จะหอมก็ไม่ใช่จะเหม็นก็ไม่เชิง มนต์นภาไม่รู้ว่ามันคืออะไรจึงทำท่าจะนำมาใช้ทาปาก ท่านเทพจึงสอนวิธีใช้ที่ถูกต้อง

“ไม่ได้มีไว้ทา”

“แล้วมันคืออะไรคะ”

“นี่คือกาวแปลภาษา จงดมกาวแท่งนี้แล้วไปตามหาหัวใจสุดขอบฟ้าได้เลยจ้า” 

เต่าอะไรโคตรเสื่อม

มนต์นภาเริ่มเมากาวตามไปติดๆ บอกเลยว่าไม่อยากได้ว้อย “คือ... ท่านเทพ... คือฉันซาบซึ้งในความหวังดีของท่าน แต่ฉันไม่มีเงินค่ะ”

“เฮ้ย... ป๋าให้ฟรี เห็นป๋าเป็นพวกขี้งกหรือไง ตอนนี้ช้ามากแล้ว รีบไปหาว่าที่สามีของเจ้ากันเถอะ”

[1] เทพบิดาแห่งชนชาติจีน เป็นเทพผู้สร้างโลก

[2] ซานชิง( 三清) คือเทพปรมาจารย์สูงสุดของลัทธิเต๋า

[3] เง็กเซียนฮ่องเต้