บทที่ 2 ป๋ามาแล้ว 2

“เฮ้ย... ป๋าให้ฟรี เห็นป๋าเป็นพวกขี้งกหรือไง ตอนนี้ช้ามากแล้ว รีบไปหาว่าที่สามีของเจ้ากันเถอะ”

“แต่... ทำไมถึงต้องเป็นฉันด้วยละคะ”

“เจ้ามีคนรักแล้วหรือยัง”

“ยังค่ะ ไม่เคยมี” พูดแล้วมันเศร้า จะว่ามีก็มีเพราะมนต์นภาเปลี่ยนสามีทุกครั้งที่มีซีรีย์เรื่องใหม่มาฉาย

“เจ้าอยากมีคนรัก อยากมีคนนอนกอดอุ่นๆ มั้ย เอาแบบหล่อๆ ล่ำๆ กล้ามเป็นมัดๆ เอะอะถอดเสื้อ เอะอะพาเข้านอนอ่ะ อ่อ... ทำกับข้าวอร่อยด้วยนะ”

แค่ได้ฟังสรรพคุณดีงามน่าบูชาของว่าที่สามีผู้นี้ แววตาของมนต์นภาก็เป็นประกาย คุณสมบัติพึงมีพึงประสงค์ชนะเลิศแบบนี้ ถ้าได้นอนกอดจริงๆ จะกอดแน่นหนึบทั้งคืนเลยเชียว แต่... กรอบระเบียบกุลสตรีมันค้ำคอ เพราะฉะนั้นนางจะแสดงออกนอกหน้านอกตาจนเกินงามไม่ได้

“ว่าไง?”

“ไม่อยากได้ค่ะ”

“ปี๊บ”

เสียงระบบจับเท็จของหินโชคชะตาดังลั่น มนต์นภาจึงกลั้นหายใจแล้วตอบเสียงดังฟังชัด “ฉันอยากได้ผู้ชายคนนี้ค่ะ!!”

“ดีมาก อย่าลืมใช้ของวิเศษของข้านะ” มนต์นภาก้มดูจี้ลูกแก้วทำเป็นรูปเต่า ส่วนกาวแปลภาษาพิลึกแลดูเสื่อมเหลือเกิน จู่ๆ มีเต่าพูดได้หว่านล้อมให้มีผัวแถมให้นู่นให้นี่ ซิกมันต์ ฟรอยด์บอกว่าความฝันเป็นตัวสะท้อนความปรารถนา มนต์นภาจึงชักจะเกร็งๆ นี่ข้าพเจ้าอยากมีสามีจนฝันพิลึกเลยเชียวรึ

ไหนๆ ก็ฝันพิลึกแล้ว งั้นก็ฝันให้สุดทางไปเลยก็แล้วกัน “ท่านเสวียนอู่เจ้าขา ฉันขอพรจากท่านเพิ่มอีกสักข้อได้หรือไม่”

“อะไรละ ถ้าไม่เกินพลังของป๋า ป๋าก็จะให้”

มนต์นภาชี้ไปที่หน้าอกของตนเอง “ขอคัพเอฟจ้า ถ้าไม่ได้ก็ไม่ไป”

“จัดไป” สิ้นคำ ไส้ซิลิโคนในยกทรงของนางก็ถูกดันหลุด ทรวงอกขนาดจุ๋มจิ๋มพองขึ้นเหมือนสูบลม กลายเป็นเนื้อเต้ากลมกลึงอวบอิ่มสะใจ มนต์นภาร้องกรี๊ดดีใจ แต่ยังไม่ชินน้ำหนักจึงหน้าคะมำ พอลองกอบโนมเนื้อนุ่มแล้วปล่อย กอบแล้วปล่อย มันก็เด้งดึ๋งๆ อย่างที่ใฝ่ฝัน สุดยอดไปเลย ต่อไปนี้หย่าขาดจากซิลิโคนกับยกทรงดันทรงได้แล้วเจ้าค่า!!  

“ขอบคุณมากค่ะท่านเทพ นี่แหละที่ต้องการ!”

“ถึงเจ้าไม่ขอ ป๋าก็ต้องเสกให้อยู่แล้วเพราะว่าที่สามีเจ้าขอสาวหุ่นอึ๋มๆ พร้อมแล้วนะ ไปกันเถอะ”

เต่าดำกลั้วหัวเราะหึๆ ฟังดูหมกมุ่น เต่าดำเสวียนอู่พ่นควันยาสูบออกมาม้วนตัวห้อมล้อมร่างหญิงสาว ยกตัวนางลอยล่องราวกับไร้น้ำหนัก จากนั้นก็เจ้างูตัวใหญ่จัดการรัดร่างนางไว้กับกระดองเต่า แน่นหนาจนดิ้นกระดุกกระดิกไม่ได้ เจ้าหินโชคชะตาที่ร้องโวยวายแทนนางอยู่เมื่อครู่ พอเทพเสวียนอู่ยัดเงินกงเต็กใส่ให้ปึกใหญ่ เจ้าหินบ้าก็เงียบกริบ ปาโทรโข่งทิ้ง ไอ้เลว

“พร้อมแล้วนะ”

“พร้อมแล้วค่ะ” มนต์นภายิ้ม ตั้งใจว่าตื่นนอนเมื่อไหร่จะไปเปิดตำราตีเลขเด็ดให้ไว เทพเสวียนอู่โบกมือบ๊ายบายให้หินโชคชะตา ก่อนจะใช้ตาทิพย์กรีดมิติเพื่อเปิดประตู เตรียมจะกระโดดเข้าไป แต่ทว่ามีผู้เฒ่าเคราสีขาวยาวเฟื้อยผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นเสียก่อน

มนต์นภาเดาว่าชายชราสวมชุดโบราณสีม่วงทองผู้นี้คือผู้เฒ่าเต่า แต่ปรากฎว่าเดาผิดเพราะสองเท้าของชายชราเหยียบบนฝูงนกกระเรียน ค่อยๆ เคลื่อนลงจอดอย่างนุ่มนวล บุคลิกของชายชราเครายาวสีขาวดูสำรวมเคร่งขรึม ค่อยดูสมกับฐานะเทพหน่อย

“ข้าคือเฒ่าจันทรา” ชายชราแนะนำตัว มือข้างหนึ่งลูบเครายาวอย่างสุขุม ส่วนอีกมือถือคันฉ่อง คอยสอดส่องโลกมนุษย์เพื่อทำหน้าที่ผูกด้ายแดงให้คู่รักแล้วส่งให้นกกระเรียนซึ่งเป็นลูกศิษย์ใช้ปากอันแหลมคมตัดด้าย เทพเสวียนอู่เป็นเทพบริวารของเสวียนเทียนสั้งตี้ มีฐานะสูงกว่าเฒ่าจันทราก็จริง แต่ทั้งสองเป็นเพื่อนก๊งเหล้ามาหลายพันหลายหมื่นปีแล้ว ดังนั้นไส้กี่ขดจึงรู้กันหมด

“ยายเมิ่งโทรตามละสิ”

“เออ! เผลอทีไรมีลูกเต่ามาแก้ด้ายแดงของข้าทุกที! ถ้าว่างมากนักก็ไปช่วยข้าปั่นด้ายแดงก็ได้นะจ๊ะ” เฒ่าจันทรากระแทกเสียงสอง ถ้าใช้สายตาตบเต่าตายได้ก็ตบไปแล้ว “ไอ้ท่านเทพเสวียนอู่ ดูซะ! หญิงสาวผู้นี้มีชะตาผูกพันกับชายหนุ่มคนนี้แล้วนะจ๊ะ”

เฒ่าจันทราหยิบคันฉ่องฉายไปที่ปลายนิ้วก้อยของมนต์นภา ปรากฏด้ายแดงเชื่อมผูกกับนายแพทย์หนุ่มหน้าตาหล่อเหลา งานดีพิมพ์นิยมสมกับที่เป็นทรัพยากรล้ำค่า มนต์นภาเป็นโสดมาตั้งแต่อนุบาลสอง พอได้รู้ข้อมูลวงในจากเฒ่าจันทรา หญิงสาวก็ใจเต้นตึกตักว้ายกรี๊ด รีบหยิกตัวเองให้รีบตื่น แต่ทว่าเทพเต่าดำใช้ตาทิพย์ตรวจสอบแล้วดันคันฉ่องของเฒ่าจันทราออกไป

“ชะตาของนังหนูคนนี้แต่งงานได้แค่สามวันก็โดนเมียน้อยผัวขับรถชนตาย ไม่ดีๆ”

มนต์นภาร้องอ้าวเชรี่ย ส่วนเฒ่าจันทรากระทืบเท้าพลางดูดวงชะตาของมนต์นภาอย่างละเอียด ก่อนจะยื่นคันฉ่องวิเศษยัดใส่หน้าเทพเสวียนอู่ ดันจนแก้มบี้

“ถ้าท่านพาตัวนางไปหาคู่ครองคนใหม่ ชะตาของนังหนูก็ต้องกลายเป็นหยิงจี้นะว้อย”

“หยิงจี้คืออะไรคะ”

“นางบำเรอของแม่ทัพจ้ะ ประมาณว่าเป็นทาสเชลยรับใช้งานบนเตียงไง แถมไอ้หนุ่มที่เจ้าเต่าเลือกมีของรักอันใหญ่เท่านี่!” เฒ่าจันทราชูท่อนแขน

อ้าว?! ฉิบหาย