ตอนที่ 13 พิษครอบจักรวาล

“ทำไมข้าต้องตรวจชีพจรให้นางด้วย” อี๋นั่วถาม

“แม่ของข้าป่วยมาหลายปีแล้ว หมอบอกว่าท่านแม่ของข้าหยางพร่อง แต่ข้าคิดว่ามันมีอะไรมากกว่านั้นเจ้าค่ะ” หากให้ตรวจจากสมุนไพรที่นางเคยกินทั้งหมดก็คงไม่ได้ เพราะสมุนไพรพวกนั้นสีซีดจางลงมากแล้ว ยากที่จะแยกแยะชนิดได้อย่างชัดเจน

อี๋นั่วต้องถอนหายใจอีกกี่พันครั้งถึงจะใจแข็งพอที่จะไม่ยอมตามใจนางทุกครั้งไปเช่นนี้ “ได้ แค่แม่ของเจ้าคนเดียวเท่านั้น”

“ขอบคุณท่านอาจารย์” นางกำหมัดก้มคารวะท่านอาจารย์อย่างนอบน้อม

เหตุผลส่วนหนึ่งที่เขายอมทำตามคำขอของนางทุกอย่างก็เพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณที่นางทำให้เขาไม่ต้องกินยาต้านพิษไปตลอดชีวิต แต่เรื่องนี้เขาคงบอกนางไม่ได้

ช่วงบ่ายวันถัดมาเว่ยซินเหยียนมาหาอี๋นั่วตามเวลาที่ได้นัดหมายกันไว้ เพราะวันนี้นางบอกมารดาว่าต้องเรียนวรยุทธ์กับท่านอาจารย์ จ้าวฟางหรูจึงไม่บังคับนางให้ขึ้นไปเก็บสมุนไพร อี๋นั่วเตรียมหม้อปรุงยาไว้ให้นางเรียบร้อยแล้ว 

            เขาบอกนางว่า “เจ้าต้องใช้เลือดทั้งหมดหนึ่งร้อยหยด”

            ใบหน้านางซีดเผือดขึ้นทันตาเห็น กล่าวเสียงเบาว่า “หนึ่งร้อยหยดเลยหรือเจ้าคะ”

            “อืม หรือเจ้าเปลี่ยนใจเสียแล้ว” เขาหรี่ตามองนางอย่างชั่งใจ

            “มะ ไม่เปลี่ยนเจ้าค่ะ” เพื่อเงินหนึ่งหมื่นตำลึงนางต้องทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว หลอมยาครั้งเดียวนางก็นอนตีพุงได้ทั้งชาติแล้วจะหวงทำไมกับเลือดแค่เพียงหนึ่งร้อยหยด มันก็เท่ากับห้ามิลลิลิตรของโลกเดิมที่นางจากมาเท่านั้น

            อี๋นั่วบอกให้นางทำตามขั้นตอนที่เขาบอก โดยอันดับแรกต้องหยดเลือดลงในหม้อหลอมยาหนึ่งร้อยหยด จากนั้นใช้พลังปราณในการหลอมยา

            เว่ยซินเหยียนทำตามอย่างไม่อิดออด จากนั้นนั่งขัดสมาธิหลับตาลงเพ่งดวงจิตพร้อมถ่ายเทพลังปราณลงไปในหม้อหลอมยาทั้งหมด จิตต้องนิ่งสงบห้ามวอกแวกเป็นอันขาด

            ไม่ถึงหนึ่งเค่อระหว่างหม้อหลอมยากับเว่ยซินเหยียนก็เกิดเป็นพลังงานบางอย่างไหลวนอยู่ในหม้อหลอมยา คิ้วของนางเดี๋ยวคลายเดี๋ยวขมวดสลับกันอยู่ตลอดเวลา นางกัดฟันแน่นคล้ายกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่าง เหงื่อเย็นหลั่งรินออกมาจนเต็มดวงหน้าไหลอาบลงตามลำตัว อี๋นั่วนั่งมองนางด้วยความเป็นกังวล เขาภาวนาให้นางผ่านพ้นไปได้ด้วยดี และเขาก็เชื่อว่าคนเก่งและมีพรสวรรค์อย่างนางต้องทำได้

            เวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วยามยาที่นางหลอมได้ก็ตกลงมาในหม้อหลอมยาดังกริ๊ง พร้อมกับร่างของคนตัวเล็กก็สลบไปเช่นเดียวกัน คล้ายกับวันที่นางช่วยเขาถอนพิษงูในวันนั้น

            อี๋นั่วนำหมอนและผ้าห่มมาคลุมร่างให้นางแล้วปล่อยให้นางนอนเดินลมปราณเพื่อซ่อมแซมตนเองอยู่อย่างนั้นโดยไม่เข้าไปรบกวน ส่วนเขาเดินเข้าไปชมดูยาที่นางหลอมขึ้นมาด้วยแววตาชื่นชม เด็กคนนี้เก่งกาจจริง ๆ อายุเพียงสิบขวบก็หลอมยาได้แล้ว และบัดนี้หมอเทวดาที่อายุน้อยที่สุดก็ได้กำเนิดขึ้นในแคว้นฉินแล้ว แต่เรื่องนี้นางจะให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาด ไม่เช่นนั้นทุกคนในครอบครัวของนางย่อมไม่ปลอดภัย

            เว่ยซินเหยียนใช้เวลาซ่อมแซ่มพลังปราณประมาณหนึ่งชั่วยามจึงฟื้นขึ้นมา นางไม่ได้มีทีท่าเหนื่อยล้าแต่อย่างใด อี๋นั่วหยิบโอสถเม็ดนั้นให้นางชมดู ขนาดของมันเท่ากับเมล็ดถั่วลันเตา สีใสแวววาวราวกับแก้ว มีกลิ่นหอมหวานอบอุ่น คล้ายกลิ่นดอกไม้โชยออกมา

            “ยานี้เจ้าให้มันชื่อว่าอย่างไร” อี๋นั่วถาม

            เว่ยซินเหยียนยิ้มจาง ๆ บอกเขาว่า “พิษครอบจักรวาล” 

            “อืม ไม่เลว” ประกายตาเขาเย็นเยียบแต่ไร้ซึ่งความอยากมีอยากได้ทั้งปวง “แล้วเจ้าจะใช้ยานี้ทดสอบกับผู้ใด”

            เว่ยซินเหยียนยังไม่ทันตอบ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงมารดาดังมาจากด้านนอก “เหยียนเอ๋อร์ลูกอยู่ข้างในหรือไม่” นี่ก็เลยเวลาอาหารเย็นแล้วแต่บุตรสาวก็ยังไม่กลับบ้านสักที นางจึงออกมาตามเอง

            อาจารย์กับลูกศิษย์ลอบสบตากันแวบหนึ่ง เว่ยซินเหยียนเก็บยาเม็ดนั้นใส่ในอกเสื้อของตนแล้วเดินออกไปพบมารดา โดยมีอี๋นั่วเดินตามไปด้วย

            “ท่านแม่” นางเรียกมารดาเสียงหวาน เผยรอยยิ้มสดใสบนใบหน้า 

            “เหยียนเอ๋อร์ถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว เหตุใดเจ้ายังไม่กลับบ้าน” ปกติที่เว่ยซินเหยียนมาพบอี๋นั่วจะอยู่ไม่เกินหนึ่งชั่วยาม แต่วันนี้นางอยู่กับเขานานเกินไปแล้ว

            “ข้ากำลังจะกลับแล้วเจ้าค่ะ จริงสิ ท่านแม่ท่านมาก็ดีแล้ว ข้าจะให้ท่านอาจารย์ของข้าช่วยตรวจชีพจรให้ท่านแม่สักหน่อย” เว่ยซินเหยียนประคองมารดาไปนั่งที่ม้านั่งข้างเรือนของเขาจากนั้นหันไปคุยกับอี๋นั่ว “ท่านอาจารย์เชิญ” นางผายมือน้อย ๆ เชื้อเชิญเขา

            อี๋นั่วเดินเข้าไปใกล้กล่าวว่า “ขออภัยแม่นางจ้าว” จ้าวฟางหรูพยักหน้าให้เขาเล็กน้อย อี๋นั่วจึงแตะนิ้วลงบนจุดชีพจรของนาง

            เว่ยซินเหยียนสังเกตสีหน้าของเขาตลอดเวลา เพียงอึดใจเดียวเขาเงยหน้าขึ้นสบตากับจ้าวฟางหรูพลางคิ้วขมวด ก่อนจะเบนสายตาไปหาลูกศิษย์

            “ท่านแม่ของข้าป่วยเป็นอะไรหรือเจ้าคะ”

            สีหน้าเขายังนิ่งเฉย ตอบว่า “นางไม่ได้ป่วย แต่เป็นเพราะได้รับสมุนไพรเป็นเวลานานจึงทำให้พิษสะสมในร่างกาย”

            ดวงตาของจ้าวฟางหรูวูบไหวเมื่อได้ยินเช่นนั้น นางถามเขาว่า “นานแล้วหรือเจ้าคะ”

            “ราวสิบเอ็ดปีได้” อี๋นั่วว่า ในใจพลันรู้สึกเห็นใจสตรีตรงหน้าขึ้นมาครามครัน สามีของนางไปอยู่ที่ใดถึงปล่อยให้ภรรยาได้รับพิษมายาวนานเช่นนี้ “สมุนไพรพวกนี้ใช้มากจะทำให้แท้งบุตรได้ ใช้น้อยจะทำให้เด็กคลอดก่อนกำหนด สุดท้ายแล้วจะทำให้ทั้งแม่และบุตรร่างกายอ่อนแอ เจ็บป่วยได้ง่าย บุตรจะมีพัฒนาการทางสมองช้ากว่าเด็กในวัยเดียวกัน ส่วนมารดาจะทำให้หยางพร่อง”

            จ้าวฟางหรูมองเหม่อเล็กน้อยเมื่ออี๋นั่วกล่าวจบ นี่นางโดนวางยาโดยไม่รู้ตัวมายาวนานถึงสิบกว่าปีเชียวหรือ แสดงว่ามีคนลอบวางยานางตั้งแต่เว่ยซินเหยียนอยู่ในครรภ์นางแล้ว

            เว่ยซินเหยียนจึงเรียกสติมารดากลับมา “ท่านแม่” พลางยื่นมือไปกุมมือมารดาไว้

            “แม่ไม่เป็นไร” พูดจบนางก้มหน้าหลุบตามองต่ำ เพื่อซ่อนน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา ตลอดเวลาที่อยู่ในจวนสกุลเว่ยนางชะล่าใจเกินไป ไม่คิดว่าคนที่พูดจาอ่อนหวานช่างเอาอกเอาใจคนอื่นอย่างเสิ่นอี๋เหนียงจะร้ายกาจถึงเพียงนี้ หากวันนั้นนางไม่ถูกใส่ร้ายเรื่องคบชู้จ้าวฟางหรูก็คงไม่รู้ธาตุแท้ของนาง

            เว่ยซินเหยียนรู้สึกสงสารมารดาจับใจ หันไปมองหน้าอี๋นั่ว พูดว่า “ท่านอาจารย์ถ้าข้าจะ…”

            แค่เห็นแววตาเศร้าหมองของนางเขาก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว อี๋นั่วพยักหน้าช้า ๆ ตอบนางว่า “ได้” เขาพูดต่ออีกว่า “ส่วนเรื่องหยางพร่อง ข้าจะเป็นคนรักษานางเอง” เขาก็รู้สึกสงสารนางกับบุตรสาวเช่นกัน หากเลือดของเว่ยซินเหยียนไม่สามารถขับพิษได้นางก็คงต้องมีพิษอยู่ในร่างกายเช่นเดียวกับมารดา ส่วนการใช้ยาพิษครอบจักรวาลอาจทำให้ขจัดพิษในร่างกายของนางจนหมดก็จริง แต่อาการหยางพร่องไม่สามารถรักษาด้วยยาตัวนั้นได้ เพราะร่างกายนางสะสมพิษมานานเกินไป