บทที่ 1 ต้นเหตุของความหายนะ 3

          “ทำไมกูต้องมาเจออะไรด้วยเนี่ย” พออกมาข้างนอกสูดอากาศข้างนอกตึก พอเห็นยามกำลังสูบบุหรี่เธอก็เดินไปหาทันที พอเครียดแล้วความอยากบุหรี่มันก็อยากทันที

            “ลุง หนูขอตัวหนึ่งสิคะ” ศกุนีขอบุหรี่จากลุงยาม เธอขับรถผ่านลุงยามก็ช่วยเธอตลอด ลุงยามผู้แสนจะใจดีก็ยื่นบุหรี่ให้เธอตัวหนึ่งพร้อมด้วยไฟแช็ก

            “เครียดเหรอครับคุณ”

            “ขอบคุณค่ะลุง ใช่ค่ะ ไม่รู้จะโดนไล่ออกหรือเปล่า” หญิงสาวเปรยออกไป เธอเป็นคนที่ชอบเล่าเรื่องเครียดให้กับคนที่เธอไม่รู้จักฟัง เพราะเธอคิดคนที่ไม่รู้จักเธอเขามักจะรับเธอโดยไร้การตัดสินใด ๆ 

            “อ้าว ทำไมล่ะครับ”

            “เกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อยนะคะ แต่ช่างเถอะ เดี๋ยวอะไรเกิดขึ้น หนูคิดว่าจัดการได้ ดีเหมือนถ้าออก หนูจะบ้าน คิดถึงพ่อแม่เหมือนกัน”  

            “สู้ ๆ นะครับคุณ ชีวิตมันก็แบบนี้แหละครับ เราไม่สามารถทำงานให้ถูกใจทุกคนได้ตลอดหรอกครับ ทำก็เพราะเงิน” ลุงยามพูดขึ้น มันช่างกระแทกใจคนทำงานหาเช้ากินค่ำอย่างพวกเขาเหลือเกิน ศกุนีเข้าใจดีเลยแหละต้องดิ้นรนขนาดไหนที่ต้องเข้ามาทำงานในเมืองกรุง โอกาสจ้างงานที่นี่สูงกว่าอยู่บ้าน ใครกันจะอยากห่างพ่อห่างบ้านมาล่ะ ที่นี่คนก็ใจร้ายคอยแต่หักหลังกันตลอดเวลา

            นกพ่นควันบุหรี่ลอยฟุ้งไปในอากาศ พลางหันมองไปทางลุงยามคนใจก็จะมองด้วยแววตาที่รู้สึกขอบคุณ อย่างน้อยวันนี้เธอก็ได้ระบายความทุกข์ในใจออกไปได้บ้าง

            “ขอบคุณนะลุง”

            หญิงสาวไม่ลืมขอบคุณลุงยามคนนั้น ก่อนที่ลุงยามจะเดินไปที่ป้อมยาม ทำงานต่อ เช่นเดียวกับเธอที่ต้องกลับสู้งานอีกเหมือนเดิม ไม่รู้ว่าจะเจอกับอะไรบ้าง เอาว่ะอีนก...อย่างมากก็แค่...ไล่ออก เธอก็จะกลับบ้าน ศกุนีทำงานที่กทม.มานานพอควรเงินเก็บ เงินสำรองก็พอมีบ้าง การกลับไปพักผ่อนที่บ้านตัวเองก็คงดีไม่น้อยเหมือนกัน

            หลังจากสูบบุหรี่เสร็จแล้ว...หญิงสาวก็มายืนสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ อยู่หน้าลิฟต์ จนพี่คนที่กดลิฟต์ให้ต้องเอ่ยทักเธอ นกได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ เป็นการแก้เก้อ ถึงจะบอกว่าตัวเองไม่เป็นไร แต่ก็อดกังวลไม่ได้ หลังจากนั้นหญิงสาวก็ได้รับการแจ้งเตือนข้อความจากเจ้านายที่ไม่ต้องคาดเดาว่าเป็นเรื่องอะไร เรื่องที่เธอเพิ่งสร้างไปเมื่อกี้ยังไงล่ะ

            “เจ๊นกเกิดเรื่องแล้ว คุณเนวินเรียกพบเจ๊ใหญ่เลย” คนแรกที่เป็นคนทักมักจะเป็นน้องนารีที่ขี้ตระหนกเหลือเกิน

            นิ่งไว้นก นิ่งไว้... นึกหมั่นไส้เจ้านายหนุ่ม พอเกิดเรื่องปุ๊บ ก็โผล่หัวมากทันที เวลาเธอมีปัญหาเขาหายไปไหน แล้วทำไมเธอต้องทำเหมือนกำลังน้อยใจด้วยนก 

            “เออ... รู้แล้ว ๆ คนที่โดนคือพี่” นกส่ายหน้าก่อนเดินเข้าไปในห้องของท่านประธาน

            พอเข้ามาหญิงสาวก็ถอนหายใจ เมื่อเห็นคนฟอร์มจัด นั่งหลังให้เธอ เหมือนกำลังชมบรรยากาศของตึกระฟ้าที่มองผ่านกระจกใสเห็นอาคารบ้านเรือนกลางกรุง ตึกรามบ้านช่องพวกนั้นมันมีอะไรให้น่าสนใจมากกว่าเธอกันนะ เรียกมาแล้วยังทำเก๊กอีก

            อีนกนะอีนก...ชีวิตไม่เคยเจออะไรที่เป็นปกติเลยใช่ไหม เขาคิดว่าตัวเองเป็นพระเอกละครหรือไง ละครสมัยนี้เลิกดูไปนานแล้ว ไร้สาระ...