บทที่ 4

ผมกำใบรายงานผลตรวจแน่นจนข้อต่อนิ้วซีดขาว

...ทำไมถึงไปทำหมันล่ะคะ

หึ ก็เพื่อหลินเยียนหรันน่ะสิ

เธอเป็นคนบ้างาน แถมยังกลัวเจ็บ ปากก็พร่ำบอกว่าการตั้งครรภ์จะทำลายชีวิตทั้งชีวิตของเธอ จึงยืนกรานว่าจะเป็นครอบครัวที่ไม่มีลูก

ผมสงสารเธอ ดังนั้นต่อให้ผมจะรักเด็กแค่ไหน ผมก็ยอมตกลง

หลังแต่งงานเราป้องกันมาตลอด

แต่เมื่อไม่นานมานี้ เธอไปเห็นกรณีศึกษาหนึ่งเข้า

คู่สามีภรรยาที่ไม่มีลูกคู่หนึ่ง ฝ่ายชายเกิดเปลี่ยนใจตอนวัยกลางคน แต่ฝ่ายหญิงไม่สามารถมีลูกได้แล้ว เขาเลยไปมีเมียน้อยข้างนอกเพื่อให้คลอดลูกให้

เธอบอกว่ากลัวผมจะเป็นแบบนั้น

เพื่อให้เธอสบายใจ ผมจึงไปทำหมันในวันรุ่งขึ้นทันทีโดยไม่สนใจคำคัดค้านของญาติพี่น้องและเพื่อนฝูง

เดิมทีตั้งใจว่าจะบอกข่าวนี้กับเธอในวันครบรอบแต่งงานห้าปีของเรา เพื่อให้เธอไม่ต้องกังวลอีกต่อไป

คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะไม่เปิดโอกาสให้ผมเลย

โชคดีที่พยาบาลบอกผมว่าเพิ่งทำหมันไปได้ไม่นาน สภาพท่อนำอสุจิยังดีอยู่มาก แค่ผ่าตัดแก้หมันก็กลับมามีลูกได้เหมือนเดิม

ตอนที่ผมกำลังลังเลว่าจะผ่าตัดดีไหม ประตูห้องพักผู้ป่วยก็พลันถูกผลักออก

หลินเยียนหรันเดินเข้ามา ในมือถือซองเอกสารที่ผมฝากลู่เฉวียนให้เธอเมื่อตอนกลางวัน สีหน้าของเธอดูไม่ค่อยดีนัก

วินาทีต่อมา ซองเอกสารนั้นก็ถูกโยนใส่ตัวผม

เธอขมวดคิ้วพูดขึ้น

“เอกสารฉันเซ็นให้เรียบร้อยแล้ว เรื่องซื้อบ้านเป็นเรื่องส่วนตัว วันหลังอย่าเอามาที่โรงพยาบาลอีก ให้ลู่เฉวียนเห็นมันใช้ได้เหรอ”

ผมแทบจะหลุดขำ

เธอคิดว่านี่คือเอกสารบ้านใหม่

เซ็นไปดื้อ ๆ โดยไม่ได้ดูด้วยซ้ำ

ก็ดี จะได้ไม่ต้องมาเปลืองน้ำลายเถียงกัน

ผมเก็บใบหย่าใส่กระเป๋า ก้อนหินที่ถ่วงอยู่ในใจหลุดร่วงลงพื้น

เมื่อเห็นผมเงียบไป สีหน้าของหลินเยียนหรันก็อ่อนลงเล็กน้อย

“พักผ่อนเถอะ ฉันยังต้องทำงาน ขอตัวก่อนนะ”

ผมมองหน้าเธอ อดถามเสียงเบาไม่ได้ว่า

“หลินเยียนหรัน คุณไม่สงสัยเลยสักนิดเหรอว่าทำไมผมถึงมานอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย”

เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบเสียงเรียบ

“ก็โรคกระเพาะไม่ใช่เหรอ”

“โรคเก่ากำเริบนั่นแหละ”

“พักผ่อนดีขึ้นแล้วก็รีบกลับบ้านล่ะ”

“อย่ามาเปลืองทรัพยากรทางการแพทย์เลย”

ผมมองเธอแบบอึ้ง ๆ หัวใจเหมือนถูกอะไรบางอย่างบีบรัดอย่างแรงจนเจ็บจุก

ผมเป็นโรคกระเพาะจริง ๆ

เมื่อก่อนในกระเป๋าเสื้อของเธอมักจะพกยาแก้โรคกระเพาะเตรียมไว้เสมอ

พอผมไม่สบาย เธอก็จะรินน้ำป้อนยาให้ผมทันที

แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่กระเป๋าเสื้อเธอไม่มียาของผมปรากฏให้เห็นมานานมากแล้ว

สัปดาห์ก่อนตอนซักเสื้อกาวน์ให้เธอ ผมล้วงเจอกระดุมข้อมือผู้ชายเม็ดหนึ่งในกระเป๋า

เป็นสีเทาเงิน สลักตัวอักษรย่อไว้

ผมเคยเห็นมันบนแขนเสื้อของลู่เฉวียน

ช่างเถอะ

เหนื่อย

แม้แต่เรี่ยวแรงจะเค้นถามยังรวบรวมไม่ได้เลย

ผมมองหลินเยียนหรัน อ้าปากตั้งใจจะบอกเรื่องผ่าตัดให้เธอฟัง

ทว่าประตูห้องพักผู้ป่วยกลับถูกใครบางคนผลักเข้ามาอย่างแรง

“หัวหน้าหลินครับ!”

หมอหนุ่มคนหนึ่งพุ่งพรวดเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน

“คนไข้เตียง 32 อาการไม่ดี ญาติอารมณ์เสียโวยวายจะต่อยหัวหน้าพยาบาลลู่ คุณรีบไปดูหน่อยเถอะครับ!”

สีหน้าของหลินเยียนหรันเปลี่ยนไปทันที เธอหันหลังเดินออกไปโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว

ไม่แม้แต่จะปรายตามองผมเลยสักนิด

ในหัวใจและสายตาของเธอมีแต่ลู่เฉวียน

ผมมองแผ่นหลังที่ร้อนรนของเธอหายวับไปตรงประตูอย่างรวดเร็ว

ความอาลัยอาวรณ์หยดสุดท้ายในใจ ได้แตกสลายไปหมดสิ้น

ผมจะเอาลูกหลานของตัวเองมาทิ้งขว้างเพื่อคนแบบนี้ไปทำไมกัน

ผมหลับตาลง ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

กดกริ่งเรียกพยาบาลเวรเข้ามา กำใบรายงานผลตรวจไว้ในมือแน่น แล้วเอ่ยปากช้า ๆ

“ช่วยจัดการเรื่องผ่าตัดแก้หมันให้ผมทีครับ”

“เดี๋ยวนี้ ตอนนี้เลย ยิ่งเร็วยิ่งดี”