บทที่ 5

การผ่าตัดถูกจัดไว้ในช่วงสายของวันพรุ่งนี้

ผมกลับมาบ้านก่อน

ท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดง ดอกไม้ตรงระเบียงกำลังเบ่งบานงดงาม

พุดซ้อน กุหลาบ ไม้อวบน้ำ ไฮเดรนเยีย ล้วนเป็นต้นไม้ที่ผมค่อย ๆ ปลูกทีละกระถางตลอดหลายปีที่ผ่านมา

หลินเยียนหรันไม่มีเวลาอยู่เป็นเพื่อนผม ผมเลยต้องเอาใจไปผูกไว้กับต้นไม้ใบหญ้าแทน

พอผมไปแล้ว ดอกไม้พวกนี้ก็ไม่มีใครคอยดูแล ปล่อยให้เหี่ยวเฉาไปก็น่าเสียดาย

ผมถ่ายรูปแล้วส่งลงกลุ่มลูกบ้าน: [จะย้ายบ้านแล้ว ยกต้นไม้ให้ฟรี ใครมาก่อนได้ก่อนครับ]

เพื่อนบ้านเองก็ไว้หน้ากันมาก ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงพื้นที่ตรงระเบียงก็โล่งไปกว่าครึ่ง

พอยกดอกไฮเดรนเยียกระถางสุดท้ายให้คนอื่นไป ผมก็ยืนอยู่บนระเบียงอันว่างเปล่า

ที่แท้การปล่อยวาง ก็ไม่ได้ยากเย็นเหมือนอย่างที่คิด

ผมหันหลังเดินเข้าห้องแต่งตัว

ในตู้กระจกเต็มไปด้วยนาฬิกาข้อมือ ส่วนใหญ่เป็นของขวัญที่หลินเยียนหรันซื้อให้

เมื่อก่อนตอนได้รับมา ผมดีใจแทบแย่

แต่พอกลับมามองในวันนี้ พลันนึกถึงสีหน้าของเธอเวลาให้ของขวัญที่ให้แบบส่ง ๆ ซ้ำยังซื้อแบบเดิมซ้ำกันถึงสองครั้ง ช่างน่าขำสิ้นดี

คนที่ผมรักมาตลอด เป็นเพียงหลินเยียนหรันที่ผมจินตนาการขึ้นมาเอง

พอภาพลวงตาพังทลายลง ถึงได้รู้ว่ามันไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย

ผมถ่ายรูปแล้วอัปโหลดลงแพลตฟอร์มมือสอง

เพียงคืนเดียวก็ขายออกไปได้เจ็ดแปดเรือน

ตู้ที่เคยอัดแน่นพลันโล่งไป

เหมือนกับหัวใจของผม

เวลาสี่ทุ่ม เสียงไขกุญแจประตูดังมาจากด้านนอก

หลินเยียนหรันกลับมาแล้ว

ตรงหางคิ้วมีแผลถลอก ใบหน้ามีรอยฟกช้ำ แขนขวาพันผ้าพันแผลหนาเตอะ

คนที่ประคองเธออยู่คือลู่เฉวียน

ขอบตาของเขาแดงก่ำ เหมือนเพิ่งผ่านการร้องไห้มา

“พี่เขยครับ วันนี้ญาติคนไข้มาป่วน รุ่นพี่บาดเจ็บเพราะออกหน้าแทนผม พี่ต้องดูแลเธอให้ดี ๆ นะครับ”

ผมปรายตามองเขา แล้วพูดเสียงเรียบ “ถ้าไม่วางใจ นายก็อยู่ดูแลเองสิ”

ลู่เฉวียนหน้าแดงขึ้นมาทันที ก่อนจะพูดอึกอักว่า

“พี่เขย ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น...ผมกับรุ่นพี่เป็นแค่เพื่อนร่วมงานกันนะครับ...”

หลินเยียนหรันชักสีหน้าทันที “กู้เลี่ยน พูดจาเหน็บแนมให้มันน้อย ๆ หน่อยได้ไหม”

ผมประหลาดใจ “ผมพูดอะไรเหรอ”

“ลู่เฉวียนอุตส่าห์มีน้ำใจมาส่งฉัน คุณจะมาประชดประชันทำไม”

เธอโยนกุญแจรถลงบนโต๊ะ สายตาที่มองมามีแต่ความผิดหวัง

ลู่เฉวียนรีบปั้นยิ้มประจบ ทว่าขอบตากลับแดงขึ้นมา

“รุ่นพี่อย่าไปโทษพี่เขยเลยครับ ทั้งหมดเป็นความผิดผมเอง ผมไม่ควรมาส่งรุ่นพี่เลย ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

เขาหันหลังแล้ววิ่งหนีออกไป

หลินเยียนหรันรีบวิ่งตามออกไปทันที ไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ประตูปิดลงเสียงดังลั่น

หนึ่งชั่วโมงต่อมา หลินเยียนหรันก็กลับมาด้วยสีหน้าดูแย่ยิ่งกว่าเดิม

เธอไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของผมเลยสักนิด และไม่ได้สนใจระเบียงหรือตู้เก็บนาฬิกาที่ว่างเปล่าด้วย เอาแต่เค้นถามผมว่า

“คุณพอใจหรือยัง”

ผมไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น “พอใจเรื่องอะไร”

“ลู่เฉวียนร้องไห้ตลอดทางกลับไป เขาไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมคุณต้องคอยแต่จะหาเรื่องเขาด้วย”

มือที่กำลังแพ็กของของผมไม่ได้หยุดชะงัก

ผมชินชานานแล้ว

ในสายตาของเธอ คนที่ต้องรับความไม่เป็นธรรมคือลู่เฉวียนเสมอ

ส่วนผมก็เป็นได้แค่วายร้ายที่คอยกดดันคนอื่นอยู่เสมอ

พอยัดนาฬิกาเรือนสุดท้ายลงกล่องพัสดุ ผมก็ขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียง จึงลุกขึ้นเดินเข้าห้องนอน

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ” น้ำเสียงของหลินเยียนหรันเย็นชาขึ้นมา “คุณไม่ได้ทำมื้อเย็นอีกแล้วเหรอ”

ฝีเท้าของผมชะงักไป “ในตู้เย็นมีเกี๊ยวกับบะหมี่ ถ้าทำไม่เป็นจริง ๆ ก็สั่งเดลิเวอรีเอา”

หลินเยียนหรันยกแขนที่พันผ้าพันแผลขึ้นมา สีหน้าดูไม่สบอารมณ์ “ฉันเจ็บอยู่นะ”

ผมหันกลับไปมองเธอ มุมปากยกยิ้มจาง ๆ

“ก็ไม่ได้เจ็บเพราะผมสักหน่อย ผมต้องมาตอบแทนบุญคุณแทนคนอื่นด้วยหรือไง”

ใบหน้าของหลินเยียนหรันเขียวคล้ำขึ้นมาทันที ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้แค่นหัวเราะ

“ได้ กู้เลี่ยน คุณนี่เก่งจริง ๆ ”

เธอเดินเข้าห้องหนังสือไป ประตูถูกปิดกระแทกอย่างแรงจนกำแพงสะเทือนไหว

ผมไม่แม้แต่จะปรายตามอง

พรุ่งนี้ยังต้องผ่าตัด ไม่มีเวลามานั่งทะเลาะกับเธอหรอก

พอล้มตัวลงนอนใต้ผ้าห่ม ไม่นานก็ผล็อยหลับไป

นี่เป็นค่ำคืนที่ผมนอนหลับสนิทที่สุดตั้งแต่ตัดสินใจหย่าร้างมา

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉู่เหยียนก็มารับผม

“คิดดีแล้วเหรอ ยอมมีลูกแล้วเหรอ”

ผมก้มมองข้อมือที่ว่างเปล่า เงียบไปอึดใจหนึ่งแล้วพยักหน้า

“คิดดีแล้ว”

เมื่อก่อนในโลกของผมมีแค่หลินเยียนหรัน

เพื่อเธอแล้ว ผมยอมทิ้งทั้งหน้าที่การงาน หรือแม้กระทั่งยอมไม่มีทายาทสืบสกุล

แต่เธอช่างไม่คู่ควรเอาเสียเลย

ถ้าอย่างนั้นผมก็จะไปใช้ชีวิตในแบบอื่นบ้าง

หลังจากทำเรื่องเสร็จเรียบร้อย ผมก็ถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัด

แพทย์ผู้ผ่าตัดกำลังตรวจสอบข้อมูล วิสัญญีแพทย์ประจำที่เรียบร้อย

ทว่าในตอนนั้นเอง ร่างที่คุ้นตาก็เดินเข้ามา

พอสบสายตากับคนคนนั้น แผ่นหลังของผมก็เย็นวาบขึ้นมาทันที

ลู่เฉวียน

เขาสวมชุดผ่าตัดปลอดเชื้อและหน้ากากอนามัยยืนอยู่ข้างแพทย์ผ่าตัด

เมื่อสังเกตเห็นสายตาของผม เขาก็ไม่แปลกใจเลยสักนิด ดวงตาอันกระจ่างใสนั้นผุดประกายรอยยิ้มขึ้นมาอย่างชัดเจน