บทที่ 3

ผมเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเก็บกระเป๋าจนไม่ได้นอนทั้งคืน

มีเพียงความยุ่งตลอดเวลาเท่านั้น ถึงจะทำให้ลืมความเจ็บปวดที่ว่างเปล่าในอกไปได้

ตอนฟ้าใกล้สาง ผมไปค้นอุปกรณ์ถ่ายภาพที่ถูกฝุ่นจับมานานหลายปีออกมาจากห้องเก็บของ

พอกดปุ่มเปิดเครื่อง หน้าจอก็สว่างขึ้น

ในชั่วอึดใจนั้น จมูกก็พลันแสบขึ้นมาอย่างรุนแรง

โชคดีที่ยังไม่พัง ทุกอย่างยังทันเวลา

พออุ้มกล้องกลับมาที่ห้องนั่งเล่น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เป็นนายหน้าอสังหา

“คุณกู้ครับ บ้านที่คุณกับภรรยาไปดูเมื่อสัปดาห์ก่อน คุยกับเจ้าของบ้านเรียบร้อยแล้วนะครับ ถ้าไม่มีปัญหาอะไร สุดสัปดาห์หน้าก็เซ็นสัญญาได้เลย”

ผมชะงักไป เกือบลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

ก่อนหน้านี้หลินเยียนหรันได้เลื่อนตำแหน่ง เงินเดือนก็เพิ่มขึ้น

เธอบอกว่าบ้านที่อยู่ตอนนี้เล็กเกินไป อยากเปลี่ยนหลังใหม่ให้ใหญ่ขึ้น

เธอเป็นคนเสนอไอเดียนี้

แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ ทั้งไปดูบ้าน เลือกบ้าน ติดต่อนายหน้า เปรียบเทียบแปลนบ้าน และคำนวณสินเชื่อ ผมกลับเป็นคนจัดการคนเดียวทั้งหมด

เธอแค่ไปเป็นเพื่อนผมครั้งเดียวเท่านั้น

วันนั้นผมลากเธอไปดูห้องนอนของเราด้วยความตื่นเต้น แล้วถามว่าเธอชอบการตกแต่งสไตล์ไหน

เธอเอาแต่ก้มหน้าดูโทรศัพท์ พลางตอบกลับมาอย่างไม่ใส่ใจว่า “ก็ดีนะ คุณตัดสินใจเลย”

ผมเห็นชัดเลยว่าหน้าแชตของเธอคือลู่เฉวียน

ยังดูบ้านไม่ทันเสร็จ เธอก็ถูกลู่เฉวียนเรียกตัวไปแล้ว

พอคิดมาถึงตรงนี้ ผมก็พูดกับนายหน้าด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “บ้านหลังนั้น ไม่เอาแล้วนะครับ”

“อ้าว ทำไมล่ะครับ ภรรยาของคุณกู้ก็ดูพอใจมากไม่ใช่เหรอ”

ผมมองกล้องในมือ พลันหัวเราะออกมา

“เพราะกำลังจะหย่าแล้วครับ”

ปลายสายเงียบไปทันที

ผมจึงกดวางสายไปเลย

พอเก็บกระเป๋าเสร็จ พระอาทิตย์ก็ตรงหัวพอดี

ผมพกหนังสือหย่าขับรถไปที่โรงพยาบาล

ชีวิตแต่งงานห้าปีจบลงได้ด้วยกระดาษบาง ๆ เพียงไม่กี่แผ่น

พอถือไว้ในมือ มันช่างเบาหวิวเสียจนน่าขำ

ช่วงพักกลางวัน ผมกะเวลาว่าหลินเยียนหรันน่าจะอยู่ที่ห้องพักแพทย์ เลยเดินตรงไปเคาะประตู

ทว่าคนที่มาเปิดประตูกลับเป็นลู่เฉวียน

สีหน้าเขาฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง “กู้เลี่ยนเหรอ”

ผมกวาดสายตามองเข้าไปข้างใน อยากดูว่าหลินเยียนหรันอยู่ที่ไหน

เขาเบี่ยงตัวบังสายตาของผมไว้ แล้วกดเสียงต่ำลง

“เมื่อคืนรุ่นพี่เหนื่อยมาก ช่วงเช้าก็ยังต้องออกตรวจอีกครึ่งวัน เพิ่งจะหลับไปเอง พี่มีธุระอะไรหรือเปล่า”

ผมมองเขา

เส้นผมยุ่งเหยิงเล็กน้อย เสื้อผ้าก็ดูยับยู่ยี่

ด้านหลังคือห้องพักแพทย์ของหลินเยียนหรัน

จู่ ๆ กระเพาะก็ปั่นป่วนจนรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา

ผมกำซองเอกสารในมือแน่น บังคับตัวเองให้ละสายตาไปทางอื่น

“มาให้เธอเซ็นเอกสารน่ะ”

ลู่เฉวียนก้มมองเอกสารในมือผม ก่อนจะยิ้มออกมา

“รุ่นพี่เหนื่อยมาก กว่าจะได้นอนพักสักหน่อย จะปลุกเธอก็คงไม่ดี พี่เอาให้ผมก่อนก็ได้ เดี๋ยวพอเธอตื่นแล้ว ผมจะเอาให้เธอเอง”

ตอนแรกผมกะจะปฏิเสธ

แต่พอคิดดูอีกที ตอนนี้ผมไม่อยากเห็นหน้าหลินเยียนหรันแม้แต่วินาทีเดียว

ผมจึงยื่นเอกสารให้

“รบกวนด้วย”

แล้วหันหลังเดินจากมา

ในหัวฉายภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ซ้ำไปซ้ำมา

เขาอยู่ในห้องพักแพทย์ของเธอ พักกลางวันด้วยกัน

ช่างดูเป็นธรรมชาติ คุ้นเคยกันดี ราวกับว่ามันควรจะเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว

อาการคลื่นไส้ในกระเพาะยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

ผมพุ่งตัวเข้าไปในห้องน้ำ ฟุบหน้าลงกับอ่างล้างมือแล้วโก่งคออาเจียนอยู่นาน

แต่ก็ไม่มีอะไรออกมาเลย

ผมใช้น้ำเย็นล้างหน้าล้างตา พอเพิ่งก้าวออกจากห้องน้ำ อาการปวดบิดอย่างรุนแรงก็แล่นปราดเข้าใส่บริเวณช่องท้อง

ภาพตรงหน้ามืดดับ

ผมล้มพับลงไปกองกับพื้นทันที

พอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ในจมูกก็มีแต่กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ

พยาบาลเห็นผมลืมตาขึ้นก็ถอนหายใจโล่งอก “คุณคะ ในที่สุดก็ฟื้นสักที”

ผมยันตัวลุกขึ้น แต่หัวยังคงมึนอยู่

“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ”

พยาบาลยื่นผลตรวจมาให้ด้วยสีหน้าจริงจัง

“คุณผู้ชาย ผลตรวจออกมาแล้วค่ะ เป็นอาการติดเชื้อหลังการทำหมันค่ะ”

“คุณยังหนุ่มอยู่แท้ ๆ ทำไมถึงไปทำหมันล่ะคะ”