บทที่ 6

ทันทีที่เห็นหน้าลู่เฉวียนชัด ๆ ร่างกายของผมก็พลันเกร็งไปทั้งตัว

“ผมขอเปลี่ยนผู้ช่วยครับ”

ผมพยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่กลับถูกหมอกดเอาไว้

“โวยวายอะไรกันครับ หัวหน้าพยาบาลลู่เป็นพยาบาลที่เก่งที่สุดในแผนกเรา คนอื่นอยากให้เขามาเป็นผู้ช่วยยังต้องต่อคิวเลยนะ การที่เขามาลงมือเองถือเป็นความโชคดีของคุณแล้ว”

ผมยังอยากจะพูดต่อ

แต่วิสัญญีแพทย์ก็เดินเข้ามาเสียก่อน

“ทำตัวตามสบายนะครับ หลับตื่นหนึ่งก็เรียบร้อยแล้ว”

ของเหลวเย็นเฉียบถูกฉีดเข้าสู่เส้นเลือด สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนราง

ภาพสุดท้ายตรงหน้าคือลู่เฉวียนที่ยืนอยู่ใต้โคมไฟผ่าตัดไร้เงา กำลังจ้องมองผมด้วยแววตาเย็นเยียบ

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน ผมก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะความเจ็บปวด

บริเวณท้องน้อยราวกับถูกมีดทื่อ ๆ คว้านซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกครั้งที่สูดลมหายใจล้วนสะเทือนไปถึงแผล

พอพยายามลืมตาขึ้น ภายในห้องพักผู้ป่วยกลับว่างเปล่า มีเพียงลู่เฉวียนที่กำลังจดบันทึกข้อมูลการพยาบาลอยู่

“ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเลย...”

ลู่เฉวียนเดินเข้ามาเหลือบมองด้วยสีหน้าราบเรียบ “อาการปกติครับ หลังผ่าตัดก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้น พักผ่อนเถอะ”

พูดจบเขาก็ก้มหน้าก้มตาเขียนบันทึกต่อ

แต่อาการปวดบิดที่ท้องน้อยกลับรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนแม้แต่การหายใจยังยากลำบาก เครื่องตรวจวัดสัญญาณชีพส่งเสียงเตือนดังบาดแก้วหู

ผมฝืนยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก “พยาบาล...”

ลู่เฉวียนเงยหน้าขึ้นพร้อมขมวดคิ้วเล็กน้อย “อย่ากระวนกระวายไปครับ หลังผ่าตัดร่างกายยังอ่อนแออยู่ ขอดูอาการไปก่อนนะ”

แล้วหันหลังเดินจากไป

สติของผมเริ่มเลือนรางลงเรื่อย ๆ

ท่ามกลางความสะลึมสะลือ มีใครบางคนพุ่งพรวดเข้ามา

“กู้เลี่ยน!”

เป็นฉู่เหยียนนั่นเอง

ผมพูดอะไรไม่ออกแล้ว ทำได้เพียงคว้ามือของเขาเอาไว้

เขาก้มมองผ้าปูเตียง พลันตะโกนลั่นขึ้นมาทันที “หมอ! รีบเรียกหมอเร็ว! เขาเลือดออกหลังผ่าตัด!”

ห้องพักผู้ป่วยวุ่นวายขึ้นมาทันที

“ความดันตก!”

“รีบห้ามเลือดเร็ว!”

“เตรียมให้เลือด!”

หูของผมอื้ออึงไปด้วยเสียงฝีเท้าวิ่งวุ่นและเสียงเครื่องมือแพทย์กระทบกัน ก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดจะดับวูบลง

กว่าจะรู้สึกตัวฟื้นขึ้นมาอีกทีก็เย็นแล้ว

ภายในห้องเหลือเพียงผมแค่นอนอยู่คนเดียว

ทว่านอกประตูกลับมีเสียงถกเถียงกันอย่างรุนแรงดังแว่วเข้ามา

“แบบนี้เรียกว่าจัดการได้ไม่มีปัญหาเหรอ?!”

นั่นเป็นเสียงของฉู่เหยียน ผมไม่เคยเห็นเขาโกรธจัดขนาดนี้มาก่อนเลย

“คนไข้ตกเลือดหลังผ่าตัดหนักขนาดนี้! ถ้าผมไม่มาเห็นเข้าป่านนี้คนคงตายไปแล้ว! โรงพยาบาลพวกคุณดูแลคนไข้กันแบบนี้หรือไง”

ทุกอย่างเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนที่เสียงสะอื้นของลู่เฉวียนจะดังขึ้น

“ขอโทษครับ ผมนึกว่าเป็นแค่อาการปกติจริง ๆ ...เพราะคนไข้ก่อนหน้านี้หลายคนก็เป็นแบบนี้...ผมไม่ได้ตั้งใจครับ”

ฉู่เหยียนโกรธจนตัวสั่น

“ไม่ได้ตั้งใจงั้นเหรอ แค่คำว่าไม่ได้ตั้งใจคำเดียวมันจบหรือไง เขาเกือบตายอยู่แล้วนะ!”

จังหวะนั้นเอง เสียงที่แสนคุ้นเคยก็แทรกขึ้นมา

“พอได้แล้ว”

ผมถึงกับลมหายใจสะดุด

นั่นเสียงของหลินเยียนหรัน

“รุ่นพี่หลิน...” ลู่เฉวียนเอ่ยเรียกราวกับหาที่พึ่งพิงได้ น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ “ผมไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะครับ...”

หลินเยียนหรันปลอบเสียงนุ่ม “ไม่ต้องกลัว เรื่องนี้ฉันจัดการเอง”

ฉู่เหยียนหัวเราะด้วยความโมโห “จัดการเหรอ เธอคิดจะจัดการยังไง เขาเกือบจะฆ่าคนตายเชียวนะ!”

น้ำเสียงของหลินเยียนหรันจริงจังขึ้นมา

“หัวหน้าพยาบาลลู่เป็นบุคลากรที่ยอดเยี่ยมที่สุดของโรงพยาบาล ไม่เคยทำเรื่องผิดพลาดร้ายแรงมาก่อน ที่เขาทำก็เป็นไปตามขั้นตอนการเฝ้าระวังอาการ ในเมื่อตอนนี้ยังไม่มีหลักฐานยืนยันว่าเขาละเลยต่อหน้าที่ ฉันก็เชื่อมั่นในวิจารณญาณทางวิชาชีพของเขา”

เสียงของฉู่เหยียนเปลี่ยนไป “หลินเยียนหรัน! เธอรู้ไหมว่าคนที่นอนอยู่ข้างในนั่นเป็นใคร?!”

หลินเยียนหรันเงียบไปอึดใจหนึ่ง แต่น้ำเสียงยังคงเยือกเย็นไม่เปลี่ยน

“นายเป็นเพื่อนของกู้เลี่ยนก็จริง แต่ฉันก็ไม่มีทางเห็นแก่ความสัมพันธ์นี้ แล้วใช้อำนาจเข้าข้างญาติของนายหรอกนะ”

เธอคิดว่าฉู่เหยียนกำลังออกหน้าให้คนในครอบครัวตัวเอง

ฉู่เหยียนถึงกับโกรธจนหอบหายใจ พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว

หลินเยียนหรันพาลู่เฉวียนเดินออกไปแล้ว เสียงฝีเท้าของทั้งสองค่อย ๆ ห่างออกไป

คล้อยหลังไปไม่ทันไรก็มีเสียงซุบซิบดังขึ้นมา

“หัวหน้าหลินดีกับหัวหน้าพยาบาลลู่มากเลยนะ ปกป้องตลอดเลย”

“ถ้าฉันเป็นหัวหน้าพยาบาลลู่คงยอมพลีกายถวายหัวใจให้ไปแล้ว”

“พวกเขาดูเหมาะสมกันมากเลย หมอกับพยาบาลที่เก่งที่สุดในโรงพยาบาลเราเนี่ย อิจฉาชะมัด”

ทุกถ้อยคำเหล่านั้นทิ่มแทงเข้ากลางอกผมราวกับถูกตอกด้วยตะปู

ประตูห้องพักฟื้นถูกผลักออก ฉู่เหยียนเดินตาแดงเข้ามา พอเห็นว่าผมตื่นอยู่ เขาก็ลนลานรีบเอามือมาปิดหูผมเอาไว้

“อย่าไปฟังนะ มีแต่เรื่องไร้สาระทั้งนั้น”

ผมดึงมือของเขาออก พยายามฝืนยิ้มบาง ๆ ส่งไปให้ “ไม่เป็นไรหรอก”

เฉียดประตูผีมาแล้วรอบหนึ่ง ยังจะมีอะไรให้ผมปล่อยวางไม่ได้อีก

สิ้นเสียงคำพูด โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

สายเรียกเข้า: หลินเยียนหรัน

สีหน้าของฉู่เหยียนทะมึนตึงขึ้นมาทันที “เธอยังมีหน้าโทรมาอีกเหรอ”

ผมกดรับสายด้วยท่าทีเรียบเฉย

ปลายสายเต็มไปด้วยน้ำเสียงขุ่นมัวของหลินเยียนหรัน “กู้เลี่ยน คุณหายไปไหน”