ตอน 5

ชางจ้าวหลงไม่ได้ทานอะไรมาหลายวันกินไม่นานข้าวต้มในถ้วยก็หมดเสียแล้ว เขาพรูลมหายใจออกอย่างปลดปลง แต่ไม่ได้โทษว่าเด็กหญิงตรงหน้า เพราะเขาได้ยินนางบอกตั้งแต่เมื่อวานแล้วว่าบ้านนางยากจน ชางจ้าวหลงหยิบกระบอกไม้ไผ่ขึ้นมาดื่มน้ำเข้าไปอึกใหญ่ ก่อนจะเอ่ยปากถามเด็กน้อยว่านางอยากให้เขาช่วยอะไร

“ข้าอยากให้ท่านปู่พาข้าเข้าอำเภอไปขายเห็ดหนึ่งดอกเจ้าค่ะ กับขอให้ท่านพาข้าไปซื้อกล่องสมุนไพรสำหรับใส่เห็ดที่เหลือด้วยเจ้าค่ะ ท่านปู่เดินไหวหรือไม่เจ้าคะ”

“ข้าเดินไหว เจ้าต้องการให้ข้าช่วยแค่นี้หรือ เหตุใดเจ้าไม่ให้พ่อกับแม่เจ้าพาไปเล่า”

“ไม่เอาหรอกเจ้าค่ะ ข้ากลัวว่าชาวบ้านจะรู้ว่าบ้านข้ามีเงิน พวกเขายิ่งสอดรู้สอดเห็นกันเป็นอาชีพอยู่เจ้าค่ะ ท่านปู่พาข้าไปหน่อยนะเจ้าคะ นะ นะ”

ม่านหรูลืมตัวเข้าไปเกาะแขนชายชราแล้วออดอ้อนเหมือนที่ทำกับพ่อแม่ที่บ้าน ชางจ้าวหลงที่ไม่เคยถูกเด็กหญิงออดอ้อนมาก่อนถึงกับยิ้มกว้างอย่างไม่รู้ตัวเช่นกัน เขาเห็นความน่ารักของเด็กหญิงร่างผอมบางตรงหน้าก็นึกเวทนา

“ตกลง ๆ ปู่จะพาเจ้าไปอำเภอและพาเจ้าไปซื้อของจำเป็นด้วย ตกลงหรือไม่”

“เย้! ท่านปู่ใจดีที่สุด ขอบคุณมากนะเจ้าคะ อืม… ท่านปู่คิดว่าข้าซื้อเสื้อผ้าใหม่มาด้วยดีไหมเจ้าคะ ข้าสงสารน้อง ๆ ที่ต้องใส่เสื้อผ้าเก่าขาดของข้าเจ้าค่ะ ข้าจะซื้อให้ท่านปู่ด้วยนะเจ้าคะ ดูเสื้อผ้าท่านสิ ขาดวิ่นไปหมดแล้ว”

“ขอบใจเจ้ามากที่ยังนึกถึงข้าอยู่ เจ้าหายเหนื่อยหรือยัง จะได้นำทางข้าเข้าอำเภอ”

“หายเหนื่อยแล้วเจ้าค่ะ ท่านปู่รอข้าเก็บของใส่ตะกร้าก่อนนะเจ้าคะ”

ม่านหรูรีบเก็บถ้วยเปล่าใส่ตะกร้าพร้อมกระบอกไม้ไผ่ของนาง ส่วนห่อผ้าที่ใส่เห็ดหลินจือแดงไว้ นางวางทับลงบนถ้วยแล้วยกตะกร้าสะพายหลังตัวเองก่อนเดินนำหน้าชายชราไปอย่างอารมณ์ดี ชางจ้าวหลงเห็นเด็กหญิงตรงหน้าเดินด้วยขาเล็ก ๆ ก็ได้แต่ถอนหายใจ เขาตัดสินใจอุ้มนางขึ้นมาแล้วใช้วิชาตัวเบาวิ่งลงเขาไปทันที

ม่านหรูคราแรกตกใจจนเผลอกอดคอชายชราแน่น พอตั้งสติได้นางรีบยิ้มให้กับชายชราที่ช่วยอุ้มนางวิ่งดั่งเหินบิน

“ท่านปู่เก่งจังเลยเจ้าค่ะ หลังจากนี้ท่านปู่ต้องสอนข้ากับน้องด้วยนะเจ้าคะ ข้าจะได้วิ่งเร็วเหมือนท่านปู่อย่างไรเล่า”

“ฮ่า ฮ่า ตกลง ๆ ปู่จะสอนพวกเจ้าให้ดี เจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอกเด็กน้อย อืม เจ้ายังไม่ได้บอกชื่อกับปู่เลยนะ ปู่ชื่อชางจ้าวหลง เจ้าล่ะชื่ออะไร”

“ข้าชื่อติงม่านหรูเจ้าค่ะ ชื่อท่านปู่เพราะจังเลยเจ้าค่ะ น้องชายฝาแฝดของข้าชื่อติงอ้ายกับติงเอ้อเจ้าค่ะ ท่านรอข้าขออนุญาตพ่อกับแม่ก่อน แล้วข้าจะพาพวกเขามาพบท่านนะเจ้าคะ”

“ได้สิ ว่าแต่ถ้าเจ้าขายเห็ดได้เงินมาก ปู่ขอยืมเจ้าก่อนสักหน่อยได้หรือไม่ ตอนนี้ปู่ไม่มีที่อยู่และไม่รู้ว่าในหมู่บ้านเจ้ามีบ้านสักหลังให้ซื้อหรือไม่”

“อืม ถ้าท่านปู่ไม่รังเกียจไปอยู่บ้านข้าดีไหมเจ้าคะ ข้าจะบอกท่านพ่อท่านแม่ว่าท่านปู่มาสอนหนังสือพวกเราพี่น้อง ข้าคิดว่าท่านพ่อท่านแม่ต้องไม่ปฏิเสธแน่เจ้าค่ะ”

“หืม บ้านเจ้าใหญ่โตขนาดนั้นเลยรึ ไหนเจ้าบอกว่าบ้านเจ้ายากจนอย่างไรเล่า”

“บ้านข้าไม่ได้ใหญ่โตเจ้าค่ะ แค่มีห้องนอนเล็ก ๆ 3 ห้องเท่านั้น แต่พื้นที่ด้านข้างบ้านข้าสามารถทำเรือนเล็ก ๆ ได้อีกหลังหนึ่งนะเจ้าคะ หรือท่านปู่จะขายเห็ดเองอีกดอกหนึ่งเจ้าคะ ท่านจะได้มีเงินเก็บไว้ใช้ด้วย”

“รอให้เราขายเห็ดสักดอกก่อนก็แล้วกันนะม่านหรู หลังจากพาเจ้าซื้อของจำเป็นแล้ว เราค่อยไปคุยกับพ่อแม่เจ้าเรื่องนี้อีกทีเป็นอย่างไร”

“ตกลงเจ้าค่ะ ท่านปู่มีวิธีที่จะวิ่งอ้อมหมู่บ้านทางด้านขวาได้ไหมเจ้าคะ ข้าไม่อยากให้ชาวบ้านเห็นท่านวิ่งเหมือนเหินบินเช่นนี้น่ะเจ้าค่ะ”

“ได้สิ เจ้าชี้บอกทางปู่ก็แล้วกัน ปู่จะพาเจ้าไปเอง เจ้าชอบหรือไม่”

“ฮิ ฮิ ข้าชอบมากเจ้าค่ะ ท่านปู่เก่งที่สุดเลย”

ชางจ้าวหลงยิ้มให้กับคำชมของเด็กร่างผอมบางในอ้อมแขน เขาอุ้มนางที่ตัวเบาราวกับปุยนุ่นอย่างสบาย ๆ จนได้แต่นึกสงสารนางที่แทนที่จะอ้วนท้วนสมบูรณ์เหมือนเด็กรุ่นราวคราวเดียวกัน แต่นางกลับผอมนัก เขาที่หวังว่าหลังจากพานางขายเห็ดหลินจือแดงแล้วได้เงินมา นางจะซื้อของกินบำรุงร่างกายตัวเองบ้าง

ด้วยพลังลมปราณอันสูงส่งของชางจ้าวหลง เขาใช้เวลาไม่ถึงสองเค่อก็มาถึงหน้าประตูเมืองแล้ว ขณะที่เข้าใกล้ประตูเมือง เขาลดความเร็วลงจนกลายเป็นเดินเร็วเท่านั้น เพื่อไม่ให้ทหารเฝ้าประตูต้องตกอกตกใจ ม่านหรูที่ยังคงอยู่ในอ้อมแขนชายชราถอนหายใจอย่างโล่งอกที่เห็นเขาเปลี่ยนเป็นเดินแล้ว

“ท่านปู่ ข้าไม่เคยเข้ามาในอำเภอมาก่อนนะเจ้าคะ ท่านคงต้องถามทหารหน้าประตูว่าร้านขายสมุนไพรอยู่ที่ไหนเจ้าค่ะ”

“ตกลง เดี๋ยวปู่จะถามพวกเขาเอง เจ้าไม่ต้องกังวล”

“แล้วท่านปู่ไม่ปล่อยให้ข้าเดินเองหรือเจ้าคะ ข้ากลัวท่านปู่จะเหนื่อย”

“ไฮ้! เจ้าตัวเล็กแค่นี้ ปู่จะเหนื่อยได้อย่างไรกัน เจ้านั่งดี ๆ อย่าพลัดตกลงมาก็พอ”

ม่านหรูพยักหน้ายิ้มรับคำของเขา นางเห็นชายชราสูงกว่านางมากจึงคิดได้ว่าท่านปู่คงไม่อยากรอนางซึ่งขาสั้นเดินนำกระมัง หนึ่งชราหนึ่งเยาว์วัยถึงหน้าประตูเมือง ชางจ้าวหลงหยุดสอบถามทางในเมืองถึงเส้นทางไปร้านค้าต่างๆ ก่อนจะพาม่านหรูผ่านประตูเมืองเข้าไป

ทหารประจำประตูเมืองมองสองคนแปลกหน้าที่มาถามทางพวกเขาก่อนจะหันมองหน้ากัน เพราะพวกเขาเห็นว่าชายชราเสื้อผ้าขาดวิ่น แต่เด็กในอ้อมแขนเพียงสวมเสื้อผ้าเก่าๆ เท่านั้น แต่สายตาดุของชางจ้าวหลงทำให้พวกเขาไม่กล้าเสียมารยาทและปล่อยทั้งสองคนผ่านเข้าเมืองไป

ชางจ้าวหลงรู้ว่าสายตาพวกทหารมองเขาอย่างไรแต่ก็ไม่นำพา เขาพาม่านหรูเดินไปยังเส้นทางทิศเหนือก่อนจะเลี้ยวขวาไปตามทางที่ทหารบอกเพื่อหาร้านรับซื้อสมุนไพร เขาเดินไม่นานก็มองเห็นป้ายหน้าร้านหมอแห่งหนึ่ง จึงรีบเดินเข้าไปในร้านทันที ก่อนจะสอบถามเรื่องการขายสมุนไพรราคาแพงกับเด็กหน้าร้าน

“ท่านผู้เฒ่าต้องการขายสมุนไพรราคาสูงหรือขอรับ เช่นนั้นเชิญท่านกับหลานเข้าไปรอที่ห้องรับรองก่อนนะขอรับ ข้าจะไปตามท่านหมอให้มาดูสมุนไพรของท่าน”

ชางจ้าวหลงทำเพียงพยักหน้าให้เขานำทางไป ม่านหรูชายตามองทั้งสองคุยกันเท่านั้น นางรู้ดีว่าไม่ควรพูดแทรกระหว่างที่ผู้ใหญ่คุยกัน เด็กในร้านหลังส่งพวกเขาเข้าไปในห้องรับรองแล้วก็รีบไปตามท่านหมอเจ้าของร้านออกมาทันที นานแล้วที่ร้านของพวกเขาไม่ได้รับซื้อสมุนไพรมีค่า หากรับซื้อมาแล้วขายต่อก็คงได้กำไรอีกหลายเท่าอย่างแน่นอน

ไม่นานนักหมอเจ้าของร้านก็ไปถึงห้องรับรอง ชางจ้าวหลงหยิบเห็ดหลินจือแดงหลังวางม่านหรูเอาไว้เก้าอี้ข้างเขาแล้ว เจ้าของร้านที่สูงวัยน้อยกว่าใช้สายตามองพวกเขาอย่างแปลกใจ แต่พอเห็นในมือเขาถือเห็ดหลินจือแดงดอกใหญ่ เจ้าของร้านเผยรอยยิ้มกว้างออกมาและรีบเดินไปรับเห็ดจากชายชราเสื้อผ้าขาดวิ่นเพื่อตรวจสอบเห็ดหลินจือแดงว่าเสียหายตรงไหนหรือไม่

“อืม… เห็ดดอกนี้สมบูรณ์ดีมาก ข้าจะให้ราคาท่าน 1000 ตำลึง ท่านคิดอย่างไร”

“เห็ดดอกนี้อายุน่าจะเกินร้อยปี เหตุใดเจ้าจึงให้ราคาเพียงเท่านี้ เช่นนั้นข้าไม่ขาย ข้าจะพาหลานไปขายเมืองอื่น” ชางจ้าวหลงที่รู้ราคาดีรีบยื่นมือไปหยิบเห็ดกลับมา

“เดี๋ยว ๆ ท่านผู้อาวุโส ข้าเพิ่มให้อีก 200 ตำลึงเป็นอย่างไรขอรับ ได้โปรดขายให้ข้าเถอะนะขอรับ ร้านของข้าไม่มีสมุนไพรดี ๆ มานานหลายปีแล้ว”

ชางเจ้าหลงมองหน้าม่านหรูก่อนจะเห็นนางพยักหน้าอย่างน่ารักว่าให้เขาขายเถอะ เขาจึงหันไปบอกเจ้าของร้านไปนำตั๋วแลกเงินกับเงินตำลึงออกมาให้ก่อนที่ชางจ้าวหลงจะก้มลงไปกระซิบบอกม่านหรูว่าเงินตำลึงย่อยจะเอาไว้ให้นางซื้อของที่จำเป็นและเขาจะช่วยนางสะพายตะกร้าเอง ส่วนนางแค่นั่งดี ๆ ในอ้อมแขนเขาก็พอ

เจ้าของร้านรีบนำตั๋วแลกเงิน 1000 ตำลึงมาส่งให้ชางจ้าวหลง กับเงินตำลึงที่เขาขอเอาไว้อีก 200 ตำลึงซึ่งเขาใส่กระเป๋าผ้าใบใหญ่มาส่งให้ ชางจ้าวหลงนับเงินในกระเป๋า พอเห็นว่าครบถ้วน เขาก็ส่งเห็ดหลินจือแดงให้เจ้าของร้านแล้วสะพายตะกร้าก่อนจะอุ้มม่านหรูเดินออกไปอย่างสง่าผ่าเผย ถึงแม้เสื้อผ้าจะขาดวิ่นก็ตาม