EP:10 - อาหารรสชาติขม

แสงเช้าไหลลอดม่านบางเข้ามาในห้องช้า ๆ รินลดาลืมตาขึ้นทีละน้อย ลมหายใจติดขัดเล็กน้อยตั้งแต่ยังไม่ทันขยับตัว ความเจ็บตึงแผ่ซ่านไปทั่วร่างราวกับกล้ามเนื้อทุกส่วนยังจดจำแรงกดดันจากเมื่อคืน

“..จะ..เจ็บจัง..”

เธอค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ฝ่ามือแตะขอบเตียงเพื่อประคองร่างกายเอาไว้ ความรู้สึกหนักอึ้งแล่นผ่านแผ่นหลังจนต้องหลับตาลงชั่วครู่ ราวกับร่างกายยังตามหัวใจไม่ทัน ก่อนจะสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วรวบรวมสติ ตั้งตัวใหม่อีกครั้ง

“ฟู่ว…”

ห้องนอนเงียบสนิท มีเพียงความว่างเปล่าข้างกาย ไม่มีใครนอนอยู่ตรงนั้นแล้ว เมื่อคืนหลังจากวิกเตอร์ปลดปล่อยทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาก็ทิ้งเธอไว้ และกลับไปนอนในห้องของตัวเอง เหลือเพียงเธอและร่างกายที่บอกช้ำ

“…โอ๊ยย!!…” รินลดาค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืน ทว่าความเจ็บแปลบกลับแล่นวาบขึ้นมากลางกายจนเธอต้องพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ มือหนึ่งยกขึ้นกดท้องน้อยตามสัญชาตญาณ ก่อนจะฝืนก้าวเท้าอย่างเชื่องช้า มุ่งหน้าไปยังห้องน้ำ

“ซี๊ดดด…” เพียงแค่น้ำอุ่นไหลผ่านผิวที่เต็มไปด้วยรอยแดง ความแสบก็ผุดขึ้นทันที ความเจ็บยังคงอยู่ครบถ้วนทุกรอย ซ้ำเตือนให้รับรู้ทุกวินาที และต้องใช้เวลานานพอสมควรกว่าเธอจะจัดการกับตัวเองได้เรียบร้อย

เธอสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย เลือกชุดที่ปกปิดร่างกายมิดชิดมากที่สุด ก่อนจะมองเงาสะท้อนในกระจก ดวงตาคู่นั้นยังคงสดใสในแบบของเธอ เพียงแต่มีบางอย่างลึกลงไปที่เปลี่ยนแปลงอย่างเงียบงัน

เมื่อเปิดประตูออกจากห้อง รินลดาก็ก้าวเท้าเดินยาวทอดไปตามโถงสู่ห้องนั่งเล่นและห้องครัว ทุกอย่างยังคงสะอาดเป็นระเบียบ บรรยากาศเงียบและกว้างขวางเกินกว่าจะให้ความรู้สึกอบอุ่น

“คุณรินลดา กำลังจะทำอะไรคะ”

“อ๊ะ…” ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวไปตามเสียงที่ดังขึ้นจากด้านหลัง และพบผู้หญิงวัยกลางคนยืนยิ้มอย่างเป็นมิตรให้กับเธอ

“ดิฉันเป็นป้าแม่บ้านของที่นี่ค่ะ”

“อ่อ…ลดานะคะ” เธอรีบแนะนำตัวเสียงเบา ก่อนจะพูดต่ออย่างสุภาพ

“ลดาอยากทำอาหารเช้าให้คุณสามีค่ะ”

“ได้เลยค่ะ ดิฉันจะอยู่เป็นลูกมือให้นะคะ”

“ขอบคุณค่ะ”

หลังจากนั้น รินลดาเริ่มลงมือเตรียมอาหารเช้าร่วมกับคุณป้าแม่บ้าน ตั้งแต่จัดวัตถุดิบ ล้างผัก ไปจนถึงหั่นเนื้อ ทุกขั้นตอนเธอทำอย่างตั้งใจ แม้จะมีอาการเมื่อยล้าแล่นขึ้นมาเป็นระยะ เธอก็เพียงสูดลมหายใจลึกแล้วฝืนทำต่อ

เพราะเธอเชื่อว่าถ้าเขาได้กินอาหารฝีมือเธอในเช้าวันนี้ บางทีอารมณ์ของเขาอาจจะอ่อนลง บางทีรอยเย็นชานั้นอาจละลายลงได้สักนิด ความคิดเล็ก ๆ นี้กลายเป็นแรงเดียวที่ประคองให้เธอยืนอยู่ตรงหน้าเตาได้

กลิ่นอาหารค่อย ๆ ลอยอบอวลไปทั่วครัว เสียงภาชนะกระทบกันเบา ๆ ดังสม่ำเสมอ รินลดาหลุบตามองมือของตัวเองชั่วครู่ ก่อนจะยกยิ้มบาง ๆ ให้กับความหวัง เธอไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการได้เห็นเขานั่งลงที่โต๊ะ และยอมรับการมีอยู่ของเธอในเช้าวันนี้

เสียงภาชนะกระทบกันเบา ๆ ดังสลับกับบทสนทนาเรียบง่าย ก่อนที่รินลดาและเด็กรับใช้จะช่วยกันจัดเตรียมโต๊ะอาหารให้เรียบร้อย

ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากทางเดิน วิกเตอร์ปรากฏตัวในชุดสูทสีเข้ม เสื้อเชิ้ตเรียบเนี้ยบเหมือนทุกวัน สีหน้าเรียบนิ่ง ดวงตาคมกริบกวาดมองโต๊ะอาหารอย่างรวดเร็ว ก่อนจะนั่งลงโดยแทบไม่มองเธอ

“ลดาเตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้วนะคะ” เสียงของเธอนุ่มเบา แฝงความตั้งใจที่ซ่อนไม่มิด ดวงตาคู่ใสจับจ้องไปยังคนตรงหน้าด้วยความหวังเล็ก ๆ

“วันนี้มีแต่ของโปรดคุณค่ะ” รินลดายกจานอาหารไปวางตรงหน้าเขาอย่างระมัดระวัง ก่อนจะถอยกลับไปยืนรออยู่ข้างโต๊ะในท่าทีสุภาพ คอยเติมน้ำ คอยสังเกตจังหวะทุกการขยับ รอยยิ้มบางยังประดับอยู่บนใบหน้า แม้จะไม่ได้รับสายตาตอบกลับมาแม้เพียงเสี้ยววินาทีก็ตาม

เขาหยิบช้อนขึ้นมาตักอาหารคำแรก สีหน้าเรียบนิ่งไม่เปลี่ยนแปลง เสียงเคี้ยวอาหารดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบ

“ทำทั้งหมด” เขาพูดขึ้นเรียบ ๆ โดยสายตายังคงจับจ้องอยู่ที่จานอาหารตรงหน้า ราวกับคำสั่งนั้นเป็นเพียงเรื่องธรรมดาอีกเรื่องหนึ่ง

“ค่ะ...แล้วอาหารที่ลดาทำมันถูกปากไหมคะ”

วิกเตอร์วางช้อนลงชั่วครู่ ดวงตาคมตวัดมองมาที่เธอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนเดิม

“หลังจากนี้ทำแบบนี้ทุกเช้า”

“ค่ะ” 

รินลดาชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะยิ้มออกมากว้างหัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบก้มศีรษะรับอย่างสุภาพ เธอเลือกจะเชื่อว่ามันคือคำชมในแบบของเขา มันสัญญาณเล็ก ๆ ว่าอาหารนี้ถูกใจ แม้จะไม่มีสายตา ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีถ้อยคำอ่อนโยนใดตามมาเลยก็ตาม

ตอนนี้ในหัวใจเธอมีเสียงหนึ่งกระซิบซ้ำ ๆ ว่า เขาอาจไม่ได้ใจร้ายเสมอไป ว่า ถ้าเธอพยายามอีกนิด เขาอาจจะอ่อนโยนขึ้น ความเชื่อนั้นเปราะบาง แต่รินลดากลับกอดมันไว้แน่น ราวกับเป็นสิ่งเดียวที่ประคองให้เธอยืนอยู่ตรงนี้ได้

เวลาผ่านไปได้สักพัก วิกเตอร์กินอาหารต่อจนหมด เขาวางช้อนลงอย่างเป็นระเบียบ ลุกขึ้นยืนเตรียมออกจากบ้าน ราวกับเช้านี้เป็นเพียงวันทำงานธรรมดาวันหนึ่ง ก่อนจะเดินผ่านเธอไป แต่รินลดารีบก้าวตามไปหนึ่งก้าว แล้วเอ่ยถามเสียงนุ่ม

“วันนี้…คุณจะกลับกี่โมงคะ”

เขาหยุดเดินเพียงครู่เดียว ดวงตาคมปรายลงมองนาฬิกาข้อมือ มากกว่ามองใบหน้าเธอ

“ดึก”

“ค่ะ” รินลดาพยักหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า แม้หัวใจจะวูบลงเงียบ ๆ ก็ตาม

“งั้น…ลดาจะเตรียมอาหารเย็นไว้รอนะคะ เผื่อคุณกลับมาเหนื่อย ๆ”

เขาไม่ตอบ เพียงหยิบเอกสารขึ้นมาจากโต๊ะข้างประตู รินลดายังคงยืนอยู่ตรงนั้น ก่อนจะรีบเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนุ่ม

“กาแฟ…ลดาเตรียมใส่กระติกไว้ให้แล้วค่ะ สูตรเดิมที่คุณชอบ”

วิกเตอร์พยักหน้าเล็กน้อย ให้ลูกน้องรับกระติกกาแฟจากมือเธอ เขาไม่สบตา การเพิกเฉยนั้นทำให้เธอเผลอกำมือแน่นขึ้นเล็กน้อย ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ายังคงอยู่

“ถ้ามีอะไรให้ลดาช่วย…บอกได้เลยนะคะ”

ประโยคนั้นหลุดออกมาพร้อมสายตาที่เต็มไปด้วยความตั้งใจ วิกเตอร์ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะตวัดสายตามองมา ความนิ่งในแววตานั้นคมและเย็น จนเธอต้องกลืนน้ำลายตามสัญชาตญาณ

“เรื่องของฉัน เธอไม่ต้องมายุ่ง แค่ดูแลบ้านให้เรียบร้อยก็พอ เพราะเธอเหมาะกับหน้าที่แม่บ้านที่สุด!”