EP:2 - หน้ากากเทพบุตร

2 ปีก่อน

ท่ามกลางกลิ่นอายของโรงพยาบาลรัฐที่แออัดและพัดพาเอาความหดหู่มาสู่หัวใจของผู้คนที่ผ่านไปมา รินลดา ในวัย 23 ปี ยืนนิ่งงันอยู่หน้าเคาน์เตอร์ชำระเงิน มือเล็กๆ ของเธอกำใบแจ้งค่ารักษาพยาบาลของพ่อไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ดวงตากลมโตที่เคยสุกใสบัดนี้กลับฉายแววหม่นเศร้าและเหนื่อยล้าจากการแบกรับภาระที่หนักอึ้งเพียงลำพัง

เธอคือผู้หญิงประเภทที่เลือกจะทนมากกว่าพูด และ เสียสละมากกว่าจะอ้อนวอนขอความเห็นใจ แต่ในวินาทีที่ความจนและอาการป่วยของพ่อบีบจนเธอแทบไม่มีทางไป รินลดากลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของความสิ้นหวัง

ทว่า... เธอไม่รู้เลยว่า ที่มุมมืดของโถงทางเดินไม้เก่าๆ นั้น มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเธออยู่ สายตาของ วิกเตอร์ มาเฟียหนุ่มวัย 30 ปี ที่คมปลาบดุจใบมีดและเยือกเย็นจนน่าขนลุก

เขายืoสงบนิ่ง บุคลิกที่สุขุมและรังสีความกดดันที่แผ่ออกมาทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต้องหลบตาด้วยความเกรงขาม ในใจของเขารุ่มร้อนด้วยไฟแค้นที่ไม่มีวันดับ เขามองรินลดาไม่ใช่ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง แต่เขามองเธอเป็น 'หนี้' ที่ต้องชดใช้ด้วยความทรมานที่ทัดเทียมกัน

‘ดูมีความสุขกับการใช้ชีวิตที่แลกมาด้วยลมหายใจคนอื่นดีนี่... รินลดา’ วิกเตอร์ประทับตราความเกลียดชังลงบนใบหน้าอ่อนโยนนั้นอย่างเลือดเย็น

ในความทรงจำของเขา มีภาพของผู้หญิงอีกคนหนึ่ง... คนที่เขารักที่สุดที่ต้องจากไปในกองเลือดเพียงเพราะความเห็นแก่ตัวของผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ ความเชื่อที่ฝังรากลึกว่ารินลดาคือต้นเหตุของโศกนาฏกรรมครั้งนั้น ทำให้เขาไม่ลังเลเลยที่จะก้าวออกจากมุมมืดเพื่อเริ่ม 'เกม' ของเขา

วิกเตอร์เดินตรงเข้าไปหาเธอด้วยท่วงท่าที่สง่างามประหนึ่งเทพบุตรที่หลุดออกมาจากภาพวาด ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยนั้น เขาคือพรานป่าที่กำลังสวมหน้ากากลวงล่อเหยื่อที่แสนซื่อ

“คุณครับ... เป็นอะไรหรือเปล่า? ให้ผมช่วยไหม?”

ที่ฟังดูอาทรอย่างนุ่มนวลทำให้รินลดาที่กำลังตกอยู่ในภวังค์สะดุ้งเล็กน้อย เธอเงยหน้าสบตาชายหนุ่มแปลกหน้าที่ดูภูมิฐานอย่างที่ไม่น่าจะมาอยู่ในที่แห่งนี้ได้ ความหล่อเหลาที่คมคัดดุจรูปสลักของเขาช่างดูห่างไกลจากคำว่าอันตรายที่เธอควรจะระวัง

“คะ?... อ้อ ลดาจัดการได้ค่ะ ขอบคุณนะคะที่ถาม” เธอพยายามระบายรอยยิ้มบางๆ ที่เปี่ยมด้วยความเกรงใจส่งให้เขา รอยยิ้มที่วิกเตอร์มองว่ามันช่างเป็นรอยยิ้มที่ "เสแสร้ง" จนน่าขยะแขยง

“ผมเห็นคุณยืนอยู่นานแล้ว ถ้ามีเรื่องที่เงินพอจะแก้ปัญหาได้... อย่าปฏิเสธไมตรีของผมเลยนะครับ” เขาระบายยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มที่เขาฝึกซ้อมมาอย่างดีเพื่อใช้กระชากหัวใจเธอ “ผมชื่อวิกเตอร์ครับ ผมมาทำธุระที่นี่ แล้วเห็นคุณ... มันทำให้ผมเดินผ่านไปเฉยๆ ไม่ได้จริงๆ”

รินลดาชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจที่อ่อนล้ากลับเต้นผิดจังหวะเมื่อเจอไมตรีจากคนแปลกหน้าที่ดูเพียบพร้อมขนาดนี้ สำหรับผู้หญิงที่ชีวิตมีแต่ความมืดมนอย่างเธอ การที่มีใครสักคนยื่นมือมาถามไถ่ในยามที่มืดแปดด้าน มันเหมือนแสงสว่างที่แสนอบอุ่นและปาฏิหาริย์ที่เธอไม่เคยกล้าฝันถึง

“คุณวิกเตอร์... ขอบคุณจริงๆ ค่ะ แต่ลดาไม่กล้ารบกวนคุณขนาดนั้น”

“งั้นให้ผมได้เริ่มต้นจากการเลี้ยงกาแฟปลอบใจสักแก้วได้ไหมครับ? ผมแค่อยากรู้จักคุณ... ในฐานะเพื่อนใหม่คนหนึ่ง”

เขาใช้สายตาจดจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ สายตาที่รินลดาตีความว่ามันคือความประทับใจครั้งแรกพบ แต่สำหรับวิกเตอร์ มันคือสายตาของนายพรานที่เห็นเหยื่อก้าวเท้าเข้าสู่กับดักอย่างสมบูรณ์แบบ

“ลดา... คงไม่สามารถไปทานกาแฟกับคุณได้จริงๆ ค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ”

รินลดาเอ่ยปฏิเสธด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เธอซาบซึ้งในน้ำใจของเขา แต่ภาระที่แบกอยู่บนบ่านั้นหนักเกินกว่าจะปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเรื่องไร้สาระอย่างการทำความรู้จักกับคนแปลกหน้า ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงกระชากอารมณ์จากพนักงานที่หน้าเคาน์เตอร์ชำระเงินก็ดังแทรกขึ้นมาอย่างไร้ความปรานี

“สรุปคุณมีเงินจ่ายมัดจำงวดนี้ไหมคะคุณรินลดา? ถ้าไม่มี... ทางโรงพยาบาลคงต้องขอให้คุณพิจารณาย้ายคนไข้ออก หรือยุติการรักษาบางส่วนตามระเบียบนะคะ!”

ใบหน้าที่เคยอ่อนโยนของรินลดาซีดเผือดลงทันที มือเล็กๆ ที่กำใบแจ้งหนี้สั่นระริกจนเห็นได้ชัด เธอหันมองพนักงานด้วยสายตาอ้อนวอน “ได้โปรดเถอะค่ะ... ลดาขอเวลาอีกแค่สองวัน ลดาจะไปหาหยิบยืมมาให้...”

“เราให้เวลาคุณมานานเกินไปแล้วค่ะ” พนักงานย้ำเสียงแข็ง

รินลดาเม้มริมฝีปากจนห่อเลือด ความอัปยศและความกลัวกัดกินหัวใจจนเธออยากจะล้มลงไปตรงนั้น แต่ก่อนที่หยดน้ำตาจะร่วงหล่น แขนแกร่งของชายที่ยืนอยู่ข้างกายก็ยื่นผ่านหน้าเธอไปอย่างมั่นคง วิกเตอร์วางบัตรเครดิตสีดำขลิบทองลงบนเคาน์เตอร์ด้วยท่าทีเรียบเฉย ทว่าทรงพลังจนพนักงานถึงกับชะงัก

“มีเงิน... และช่วยรักษาคนไข้ให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้” วิกเตอร์เอ่ยเสียงเรียบพลางจ้องเขม็งไปที่พนักงานคนนั้น “ผมชื่อวิกเตอร์... พอจะเคยได้ยินชื่อนี้บ้างไหม?”

พนักงานสาวเบิกตาโตจนแทบถลนออกจากเบ้า เมื่อก้มมองชื่อบนบัตรและใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเคร่งขรึมอำนาจ ชื่อของมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลที่มักบริจาคเงินก้อนโตให้กับโรงพยาบาลอยู่บ่อยครั้งทำให้เธอถึงกับมือสั่น

“ดะ... ได้ค่ะคุณวิกเตอร์! ทราบแล้วค่ะ! เราจะรีบดำเนินการให้ทันที และจะดูแลคุณพ่อของคุณผู้หญิงให้ดีที่สุดระดับพรีเมียมเลยค่ะ!”

พนักงานเปลี่ยนท่าทีเป็นนอบน้อมในพริบตา รินลดาหันมามองวิกเตอร์ด้วยความตกตะลึง อารมณ์ที่ตีรวนอยู่ในอกทำให้เธอพูดไม่ออก ก่อนที่หยดน้ำตาที่กลั้นไว้จะร่วงเผาะลงมาอาบแก้มด้วยความตื้นตันใจอย่างที่สุด

“ขะ... ขอบคุณนะคะคุณวิกเตอร์ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ...” เสียงของเธอกระเส่าด้วยแรงสะอื้น “ลดาจะหาเงินมาใช้คืนคุณให้เร็วที่สุด ไม่ว่าลดาต้องทำงานหนักแค่ไหน ลดาจะคืนให้ครบทุกบาทเลยค่ะ”

วิกเตอร์มองใบหน้าที่เปื้อนน้ำตานั้นด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เขาเอื้อมมือหนาไปซับน้ำตาที่แก้มของเธออย่างอ่อนโยนจนดูเหมือนพี่ชายที่แสนดี ทั้งที่ในใจกำลังเหยียดยิ้มกับความสำเร็จในก้าวแรก

“เรื่องเงินไม่ใช่เรื่องด่วนหรอกครับรินลดา... ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้คุณคงพอจะมีเวลาไปทานกาแฟกับผมสักแก้วได้แล้วใช่ไหม?”

รินลดาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าเร็วๆ เธอรีบโค้งตัวให้เขาอย่างนบนอบเพื่อแสดงความซาบซึ้งใจทั้งหมดที่มี “ค่ะ... ได้ค่ะ ลดาจะไปกับคุณค่ะ”

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา วิกเตอร์ก็เริ่มเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของรินลดาอย่างแนบเนียน เขามาหาเธอที่โรงพยาบาลเป็นประจำทุกเย็น บางวันก็หอบดอกไม้ช่อโตมาให้ บางวันก็พกเอาขนมที่เขาอ้างว่า ‘บังเอิญซื้อมาฝาก’ เขาทำให้รินลดาที่โดดเดี่ยวมาตลอดชีวิตรู้สึกเหมือนได้รับความเมตตาจากพระเจ้า