EP:2/1 - ความผิดปกติที่เขาไม่เข้าใจ

เสียงรายงานการประชุมยังคงดังต่อเนื่องในห้องกระจกชั้นบนสุดของตึกสำนักงานใหญ่ ตัวเลข กราฟ กำไร แผนการลงทุน ทุกอย่างดำเนินไปตามระบบระเบียบที่วิกเตอร์สร้างขึ้นเอง

เขานั่งอยู่หัวโต๊ะ สูทสีเข้มเรียบกริบ ดวงตาคมนิ่งจนอ่านอารมณ์ไม่ออก ปลายนิ้วเคาะปากกาเบา ๆ บนแฟ้มเอกสารจังหวะสม่ำเสมอเหมือนเครื่องจักร

“ไตรมาสหน้าถ้าเราปรับโครงสร้าง—” เสียงรองผู้จัดการสะดุดกลางประโยค เมื่อคนที่นั่งเงียบมาตลอด ยกมือหนึ่งขึ้นช้า ๆ จากปลายโต๊ะ

วิกเตอร์ไม่ได้พูดทันที เขาเพียงมองออกไปนอกผนังกระจกด้านหลังเมืองที่กำลังเข้าสู่ค่ำคืน แสงไฟถนนค่อย ๆ ติดขึ้นทีละดวง เหมือนโลกภายนอกกำลังเคลื่อนไปสู่ชีวิตอีกช่วงหนึ่ง

แต่ในอกเขา…กลับรู้สึกว่างเปล่าแปลก ๆ มันไม่ใช่ความเครียด ไม่ใช่ความเหนื่อยล้า แต่มันเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังจะหลุดลอยไป

“หยุดไว้แค่นี้ก่อน” เสียงเขาต่ำ เรียบ ไม่แสดงความรู้สึกใดๆ

สายตาหลายคู่สบกันเพียงครู่เดียว ห้องประชุมตกอยู่ในความนิ่งที่ไม่มีใครกล้าถาม วิกเตอร์ลุกขึ้นก่อนเวลาที่กำหนด ซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ลิฟต์ส่วนตัวเคลื่อนลงช้า ๆ ตัวเลขบนจอไฟกระพริบผ่านชั้นต่าง ๆ วิกเตอร์ยืนพิงผนังจ้องตัวเลขบนจอไฟนิ่ง ๆ มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง สูดลมหายใจยาวราวกับคนไม่สบายใจ เพราะตอนนี้หัวใจเขารู้สึกแปลกๆ เหมือนมีอะไรหล่นหายไปโดยไม่มีเสียง

มือหนาหยิบโทรศัพท์ออกมาโดยไม่ทันคิด ชื่อ ‘รดา’ ปรากฏบนหน้าจอ นิ้วเขาหยุดค้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดโทรออก ฟังเสียงสัญญาณดังขึ้น หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง แต่ก็ไม่มีคนรับ มือหนากดตัดสายทันที สีหน้าเย็นลงเหมือนเดิม

“กล้าไม่รับโทรศัพท์ฉันเหรอ…” เขาพึมพำเบา ๆ น้ำเสียงกดต่ำราวกับข่มอารมณ์ไว้

ทว่าในวินาทีเดียวกันนั้น โทรศัพท์อีกเครื่องหนึ่งกำลังสั่นอยู่บนพื้นดาดฟ้า ใกล้ปลายเท้าเปลือยของรินลดา

และเธอ…เลือกจะไม่หันกลับไปมอง

“มัวแต่ทำอะไรอยู่” เสียงทุ้มหลุดออกมาอย่างหงุดหงิด

แต่แล้ว จู่ ๆ ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้าก็แทรกเข้ามาในหัวโดยไม่ทันตั้งตัว

เมื่อเช้าวันกับบ้านหลังใหญ่ที่เงียบกว่าทุกวัน เสียงจานชามถูกวางลงบนโต๊ะเบากว่าปกติ กลิ่นข้าวสวยร้อน ๆ กับซุปอุ่นลอยคลุ้งบาง ๆ ในอากาศ แสงเช้าส่องผ่านผ้าม่านบาง ทำให้ห้องอาหารดูสว่างแต่กลับรู้สึกเย็นอย่างประหลาด

วิกเตอร์เดินเข้ามา ปลดกระดุมสูทเม็ดบนแล้วนั่งลงตามเคย สายตาเลื่อนไปยังอาหารตรงหน้า ทุกอย่างถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อยพอดีเหมือนทุกวัน

ไข่ดาวยังเยิ้ม ซุปมีไอร้อนจาง ๆ กาแฟสีเข้มในแก้วใบเดิม ทุกอย่าง พอดี อย่างที่เขาเคยชิน แต่วันนี้กลับไม่มีเสียงทักทาย และคำถามจุกจิกว่า

“อร่อยไหมคะ”

“ลองชิมดูนะคะ”

“คุณชอบแบบนี้ไหมคะ

“ตอนเย็นอยากทานอะไรค่ะ”

รินลดายืนอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ มือประสานกันหลวม ๆ ที่หน้าท้อง ปลายนิ้วซีดเล็กน้อยจากแรงบีบโดยไม่รู้ตัว

วิกเตอร์เหลือบตามองแวบหนึ่ง ก่อนก้มลงตักซุปเข้าปากตามจังหวะเดิม แต่ช้อนกลับกระทบขอบชามเบากว่าปกติ เขาชะงักนิดหนึ่ง เหมือนรสชาติวันนี้ต่างไป ทั้งที่มันก็เหมือนเดิมทุกอย่าง

“เงียบทำไม” น้ำเสียงเขาเรียบ เหมือนถามเพราะความรำคาญมากกว่าความสงสัย

“เปล่าค่ะ…” เธอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนยิ้มบาง ๆ เสียงนั้นเบาจนเหมือนกลืนหายไปกลางอากาศ

ปกติเธอจะรีบพูดต่อ ชวนคุย ถามสารพัดเรื่อง พยายามแทรกตัวเองเข้าไปในพื้นที่ของเขา แต่วันนี้ไม่มีอะไรตามมาอีก มีเพียงดวงตากลมคู่นั้นที่มองเขานิ่ง ๆ เหมือนกำลังจดจำ

“มีอะไรก็พูดมา” วิกเตอร์วางช้อนลง

รินลดาส่ายหน้าเบา ๆ เส้นผมบางส่วนหลุดลงมาปรกแก้ม เธอไม่ได้ยกมือปัด “แค่อยากให้คุณทานข้าวเยอะ ๆ ค่ะ”

วิกเตอร์พยักหน้าเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วโป้งเลื่อนถูขอบแก้วกาแฟไปมา สายตากลับก้มต่ำอยู่กับโต๊ะ ทั้งที่ปกติเขาไม่เคยใส่ใจบรรยากาศแบบนี้เลย

ความเงียบระหว่างพวกเขาไม่ได้อึดอัด แต่มันเหมือนบางอย่างกำลังห่างออกไป เขาวางช้อนลงช้า ๆ เสียงกระทบจานเบาจนแทบไม่ได้ยิน ก่อนลุกขึ้นหยิบสูทมาสวม ท่าทางเรียบร้อยเหมือนทุกเช้า แต่ปลายนิ้วที่กำลังติดกระดุมเม็ดล่างกลับช้าลงเล็กน้อย

“ฉันกลับดึก”

“ค่ะ” รินลดาตอบรับโดยไม่เงยหน้าหนีเขาเหมือนเคย สายตาของเธอนิ่ง สงบผิดปกติ

วิกเตอร์ก้าวเดินผ่านเธอไป แต่จังหวะฝีเท้ากลับชะลอครึ่งวินาทีโดยไม่รู้ตัว กลิ่นสบู่บาง ๆ จากตัวเธอลอยแตะปลายจมูก ทำให้เขาหยุดหายใจช่วงสั้น ๆ

“คุณคะ…”

เสียงเรียกเบา ๆ ทำให้เขาหยุดเท้าจริง ๆ คราวนี้ไหล่ข้างหนึ่งขยับเกร็งเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมองเธอตรงๆ

รินลดาเงยหน้าขึ้น แสงเช้าทำให้ดวงตาเธอใสจนสะท้อนเงาเขาอยู่ในนั้น รอยยิ้มบนริมฝีปากนิ่ง สงบ

“ฉันรักคุณนะคะ”