EP:2/2 - ความผิดปกติที่เขาไม่เข้าใจ

“ฉันรักคุณนะคะ”

ปลายนิ้วของวิกเตอร์กระตุกข้างลำตัว เขาไม่ได้ขยับเข้าใกล้ แต่ก็ไม่ได้เดินต่อ สายตาคมนิ่งจ้องเธออยู่ครู่หนึ่งยาวนานกว่าปกติ เหมือนมีคำบางคำติดอยู่ที่ปลายลิ้น แต่สุดท้ายเขากลับกลืนมันลงไป ก่อนเบือนสายตาไปทางประตู มือที่จับลูกบิดประตูแน่นกว่าทุกวัน

แล้วเขาก็เดินออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบ กับผู้หญิงที่ยืนมองแผ่นหลังเขา…ราวกับนั่นคือภาพสุดท้ายของชีวิตเธอ

ปัจจุบัน..

“มั่วแต่นึกอะไรอยู่”

วิกเตอร์ขมวดคิ้วเข้มเข้าหากัน ภาพวนซ้ำไม่ยอมหยุด ภาพรอยยิ้มบาง ๆ ดวงตากลมแดงเหมือนคนอดนอน ไหนจะเสียงที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน กับประโยคธรรมดา คำที่เธอชอบพูดบ่อยๆ

‘ฉันรักคุณนะคะ’

แต่ทำไมวันนี้มันต่างออกไป เธอเหมือนไม่ได้พูดเพื่อเอาชนะ ไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงเหมือนกวนใจ แต่มันเหมือนเป็นคำลามากกว่า

“เป็นไปไม่ได้” เขาสะบัดความคิดนั้นทิ้ง ไร้สาระ เธอไม่มีที่ไป เธอไม่มีทางเลือก ชีวิตเธอผูกติดอยู่กับเขา จะลาไปไหนได้ยังไง

และเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก เสียงสั่นเบา ๆ จากมือถือในกระเป๋าก็ดังขึ้นพร้อมกัน วิกเตอร์หยิบมันขึ้นมา หน้าจอปรากฏชื่อ ศักดิ์ เขากดรับสายทันที

“มีอะไร”

“นายครับ…” ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ คล้ายกำลังตั้งหลัก เสียงลมหายใจติดขัดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยต่อ

“คุณผู้หญิง…ไม่อยู่ในบ้านครับ”

คำตอบนั้นทำให้ฝีเท้าวิกเตอร์ชะงักลงเพียงเสี้ยววินาที “หมายความว่ายังไง”

“กล้องหน้าบ้านจับภาพได้ว่าเธอออกไปคนเดียวครับ…ขึ้นแท็กซี่”

“แล้ว” คิ้วเข้มขมวดแน่นขึ้น

“แต่เราตรวจตำแหน่งล่าสุดได้ที่—” เสียงปลายสายหยุดลง เหมือนลังเลจะเอ่ยชื่อสถานที่

“ดาดฟ้าตึกเวิร์ลดอมครับ”

หัวใจวิกเตอร์กระตุกแรงโดยไม่ทราบสาเหตุ ชื่อสถานที่นั้นเหมือนอะไรบางอย่างพุ่งเข้ามาในอกแกร่งโดยตรง พร้อมกับ ภาพหนึ่งแทรกขึ้นมาเร็วเกินจะห้าม

แสงไฟเมืองยามค่ำ ลมเย็นพัดผ่าน แหวนวงหนึ่งในมือเขา ที่นั่น…คือที่ที่เขาเคยขอเธอแต่งงาน คืนที่เขายื่นสถานะ ‘ภรรยา’ ให้เธอ ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยแผนการ ไม่ใช่ความรัก และที่นั่นก็เป็นสถานที่เดียวกัน ที่จัดงานแต่งงานของพวกเขาอย่างยิ่งใหญ่ แขกนับร้อย รอยยิ้มมากมาย เสียงอวยพรที่ฟังดูเหมือนเรื่องตลกร้ายในวันนี้

แต่หลังจากคืนนั้นผ่านไป วิกเตอร์เคยพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

“ฉันเกลียดที่นั่นที่สุด อย่าให้ฉันต้องกลับไปเหยียบมันอีก”

ตั้งแต่นั้นมา เขาไม่เคยกลับไป ไม่แม้แต่หันมองตึกนั้นเวลาขับรถผ่าน มันคือสถานที่ที่เตือนว่า เขาเริ่มการแก้แค้นอย่างสมบูรณ์แบบแค่ไหน

และตอนนี้…รินลดาไปอยู่ที่นั่น ที่ที่เขาเกลียด ที่ที่เขาเคยทำลายชีวิตเธออย่างเงียบงัน ที่ที่เธอเคยยืนยิ้มในชุดเจ้าสาวโดยไม่รู้เลยว่าหัวใจของเจ้าบ่าวเย็นชาเพียงใด

‘หรือเธอกำลังเรียกร้องความสนใจจากเขา’

ลมหายใจของวิกเตอร์สะดุดวูบ ความคิดนั้นผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน และเขาเลือกจะเชื่อมันในทันที และไม่ว่าเหตุผลของเธอจะคืออะไร สำหรับเขามันไม่มีความหมาย เพราะการไปที่นั่น คือความผิด และความผิดนั้น…สมควรถูกลงโทษ

หากครั้งนี้เธอไม่อาจให้คำตอบที่ทำให้เขาพอใจ เขาจะทำให้เธอเข้าใจให้ชัดว่า การทดสอบความอดทนของคนอย่างเขาไม่เคยจบลงด้วยการให้อภัย

“แล้ว เธอไปทำอะไรที่นั่น” เสียงเขาเรียบราวกับไม่รู้สึกอะไร แต่ปลายนิ้วที่กำโทรศัพท์แน่นขึ้นจนเส้นเลือดปูดชัด

“ผม…ไม่ทราบครับ แต่กล้องชั้นล่างจับภาพเธอขึ้นลิฟต์ไปคนเดียวครับ…ไม่มีใครตาม”

วิกเตอร์ไม่ได้ฟังประโยคต่อมา เสียงเลือดสูบฉีดดังอยู่ในหู ดาดฟ้าตึกเวิร์ลดอม สถานที่ที่เขาเคยทำให้เธอยิ้มต่อหน้าคนทั้งเมือง ทั้งที่ในใจวางแผนจะทำลายเธอช้า ๆ

ภาพรินลดาในชุดเจ้าสาวผุดขึ้นมา ดวงตาเป็นประกาย รอยยิ้มบริสุทธิ์ มือเล็กสั่นเล็กน้อยตอนสวมแหวนเขาจำได้ชัด เพราะตอนนั้นเขาคิดเพียงว่า เธอกำลังเดินเข้าสู่กรงขังด้วยตัวเอง แต่ตอนนี้ ภาพนั้นกลับบีบแน่นในอกจนหายใจไม่สุด

“มึงส่งคนไปตามหา เดี๋ยวกูกำลังจะไปที่นั่น”

สายถูกตัดลงทันที วิกเตอร์กัดกรามขบแน่น ก้าวยาว ๆ ออกจากอาคารสำนักงานใหญ่ ประตูรถถูกเปิดอย่างแรง เขานั่งลงโดยไม่พูดอะไรอีก เสียงเครื่องยนต์คำรามรถพุ่งออกสู่ถนนยามค่ำขึ้นแทบจะในทันทีราวกับเจ้าของมันไม่คิดจะเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว