EP:4 - กรงขังที่ชื่อว่าวิวาห์

ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เบ่งบานราวกับปาฏิหาริย์ในสายตาของคนนอก วิกเตอร์กลายเป็น "อัศวินขี่ม้าขาว" ที่เข้ามาปัดเป่าเมฆหมอกร้ายออกจากชีวิตของรินลดาเพียงลำพัง เขาไม่ได้เพียงแค่ช่วยพ่อและน้องชายของเธอให้พ้นจากวิกฤตคุกตาราง แต่เขายังมอบชีวิตใหม่ที่สุขสบายให้เธออย่างที่รินลดาไม่เคยกล้าฝันถึง หัวใจที่เคยแบกภาระจนหนักอึ้งและบอบช้ำ บัดนี้กลับพองโตด้วยความกตัญญูที่แปรเปลี่ยนเป็นความรักลึกซึ้ง

คืนนั้น... ณ ดาดฟ้าตึกเวิร์ลดอม

บรรยากาศรอบกายอบอวลไปด้วยแสงสีทองนวลตาจากโคมไฟนับร้อยที่ประดับประดาไว้อย่างวิจิตรบรรจง โต๊ะอาหารสำหรับสองคนถูกจัดวางไว้ในจุดที่สูงที่สุด ราวกับจะประกาศให้โลกรู้ว่าพวกเขากำลังยืนอยู่บนจุดสูงสุดของความสุข แสงไฟจากเมืองหลวงเบื้องล่างระยิบระยับราวกับทะเลเพชรที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา สายลมเย็นพัดพาเอากลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้เมืองหนาวลอยมาปะทะใบหน้า

รินลดายืนอยู่ตรงหน้าเขาในชุดเดรสสีชมพูอ่อนที่ดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสา ผมยาวสลวยปลิวไสวตามแรงลม ดวงตาสุกใสเป็นประกายยิ่งกว่าดวงดาวบนฟากฟ้า และรอยยิ้มนั้น... มันกว้างและจริงใจจนวิกเตอร์ต้องเบือนหน้าหนีไปชั่ววูบ เพราะความงดงามนั้นมันกำลังรบกวนสมาธิแห่งความแค้นในใจเขา

“ลดาไม่เคยคิดเลยค่ะ... ว่าคืนนี้จะสวยงามเหมือนความฝันขนาดนี้ ลดาขอบคุณจริงๆ นะคะที่คุณมอบสิ่งดีๆ ให้ลดามากมายขนาดนี้”

“คุณชอบไหม?” วิกเตอร์ยกยิ้มบางๆ ที่มุมปาก รอยยิ้มที่เขาฝึกซ้อมมาอย่างดีหน้ากระจกเพื่อใช้เป็นเบ็ดตกเหยื่อที่ชื่อรินลดา

“ชอบมากค่ะ แค่ได้มายืนตรงนี้กับคุณ ลดาก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว—” เสียงของเธอขาดหายไปเมื่อเห็นเขาค่อยๆ ลดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธอ ท่ามกลางแสงดาวที่ทำหน้าที่เป็นพยานในคำลวงที่แสนหวาน กล่องกำมะหยี่สีเข้มถูกหยิบออกมาอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเปิดออกเผยให้เห็นแหวนเพชรน้ำงามที่สะท้อนแสงไฟวูบวาบจนแสบตา

“รินลดา... แต่งงานกับผมไหม? ให้ผมได้ดูแลคุณไปตลอดชีวิต”

รินลดาปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นแห่งความปิติ น้ำตาแห่งความสุขเอ่อล้นคลอหน่วยตาจนภาพตรงหน้าพร่าเลือน เธอไม่เคยคิดว่าผู้ชายที่เพียบพร้อมขนาดนี้จะมาลดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าผู้หญิงธรรมดาอย่างเธอ “ตกลงค่ะ... ลดาจะแต่งงานกับคุณ”

ในจังหวะที่เขาสวมแหวนเข้าที่นิ้วนางข้างซ้าย ความเย็นของโลหะที่สัมผัสผิวเธอนั้น สำหรับรินลดาคือพันธสัญญาแห่งรักแท้ที่จะผูกพันคนสองคนไว้ด้วยกัน แต่สำหรับวิกเตอร์... มันคือ "โซ่ตรวน" ที่เขาสวมให้เหยื่อเพื่อเริ่มต้นการจองจำที่ถูกกฎหมาย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กระชับมือเธอไว้แน่น... แน่นจนรินลดาต้องเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความเชิดชูและรักใคร่อย่างที่สุด

“ลดา... ต่อจากนี้ คุณคือของผมแล้วนะ” เขาเอ่ยประโยคที่ดูเหมือนหวงแหน แต่ในก้นบึ้งของหัวใจกลับกู่ร้องด้วยความสะใจว่า... เกมแก้แค้นที่ฉันวางไว้ บัดนี้มันเริ่มต้นขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

วันแต่งงาน...

งานวิวาห์ถูกเนรมิตขึ้นอย่างอลังการบนดาดฟ้าที่เดิม เมืองทั้งเมืองกลายเป็นเพียงฉากหลังของละครเวทีบทใหญ่ที่วิกเตอร์เป็นผู้กำกับ รินลดาปรากฏกายในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ที่ยาวระพื้น เธอสวยสง่าทว่าเปราะบางราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ เธอเดินเข้าหาเขาพร้อมรอยยิ้มที่สว่างไสวที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะพึงมี

เมื่อทั้งคู่ยืนประจันหน้ากันต่อหน้าพยานนับร้อย เสียงของพิธีกรดังก้องขึ้นถามถึงคำมั่นสัญญา รินลดาเงยหน้าสบตาเจ้าบ่าวของเธอ ดวงตาของเธอใสกระจ่างไร้ซึ่งความระแวงใดๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและชัดเจนที่สุดในชีวิต

“มีค่ะ...”

รินลดาพยักหน้าเร็วๆ ด้วยความตื่นเต้นที่เอ่อล้นจนห้ามไว้ไม่มิด แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลสะท้อนในดวงตากลมโตที่สั่นไหวเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะคลี่รอยยิ้มที่กลั่นออกมาจากทุกความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ในหัวใจ

“ลดา... ไม่รู้เลยค่ะว่าตัวเองทำบุญมาด้วยอะไร ถึงได้มีวาสนามายืนอยู่ตรงนี้กับคุณในฐานะภรรยา” เธอหยุดหายใจไปอึดใจหนึ่ง พยายามสะกดกั้นหยาดน้ำตาแห่งความสุขที่รื้นขึ้นมาจนขอบตาแดงก่ำ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วทว่าหนักแน่นดุจคำสาบานต่อสรวงสวรรค์

“สำหรับลดา... ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตอนนี้มันเหมือนฝันที่สวยงามที่สุดในชีวิตเลยค่ะ ลดาเคยคิดว่าคนอย่างลดาคงไม่มีวันได้สัมผัสความรักที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ แต่วันนี้คุณทำให้ลดาเชื่อ... เชื่อว่าปาฏิหาริย์มีจริง และลดาจะขอใช้ทั้งชีวิตที่เหลือเพื่อรักและภักดีกับคุณเพียงคนเดียว”

“ผมเองก็ไม่คิดว่าจะมีวันนี้เหมือนกันลดา”

วิกเตอร์ตอบพลางสบตาเธอ สายตาของเขานิ่งลึกดำสนิทจนยากจะหยั่งถึงคำพูดนั้นฟังดูอ่อนโยน ทว่ากลับไร้ซึ่งกระแสความอบอุ่นอย่างที่คู่รักควรจะมี แต่รินลดาในยามนั้น... ผู้หญิงที่โลกทั้งใบกลายเป็นสีชมพูเพราะคำลวง กลับมองไม่เห็นรอยร้าวในแววตานั้นเลยแม้แต่น้อย

“...ต่อจากนี้ ลดาจะดูแลคุณให้ดีที่สุดนะคะ” เธอเอ่ยพร้อมดวงตาที่ทอประกายด้วยความมุ่งมั่น “ไม่ว่าคุณจะเหนื่อยจากการทำงานแค่ไหน หรือโลกข้างนอกจะโหดร้ายกับคุณยังไง... เมื่อคุณกลับบ้านมา คุณจะเห็นลดารอคุณอยู่ตรงนั้นเสมอ ลดาจะเป็นบ้าน... และเป็นทุกอย่างที่คุณต้องการ”

“อืม” คำตอบสั้นๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูปอย่างเรียบเฉย ทว่ารินลดากลับตีความว่ามันคือความขรึมตามแบบฉับชายหนุ่มที่เธอรัก

“แล้วคุณล่ะคะ... คุณวิกเตอร์ มีอะไรที่อยากจะบอกลดาบ้างไหม?”

รินลดาถามพร้อมรอยยิ้มใสซื่อ แฝงไปด้วยความคาดหวังแสนบริสุทธิ์ ราวกับเด็กที่กำลังรอฟังรางวัลล้ำค่าที่สุดในชีวิตจากมือของผู้ใหญ่ที่ตนเคารพรัก เธอได้มอบคำสัญญาทั้งหมดที่มีในหัวใจ มอบทั้งชีวิตและวิญญาณไปวางไว้ที่แทบเท้าเขาแล้ว เหลือเพียงคำมั่นสั้นๆ จากเขาเท่านั้นที่เธอเฝ้ารอ

“ผมจะไม่ทิ้งคุณไปไหน... ตราบเท่าที่คุณยังเป็นของผม”

“ขอบคุณนะคะ... ลดาก็จะไม่ทิ้งคุณไปไหนเหมือนกันค่ะ ต่อให้ตายจากกัน ลดาก็จะรักคุณแค่คนเดียว”

ดวงตาของรินลดาไหวระริกด้วยความซาบซึ้งใจจนน้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนหน้าอกเสื้อเจ้าสาว เธอไม่รู้เลยว่า... คำว่า ‘ไม่ทิ้ง’ ในความหมายของวิกเตอร์นั้นหาใช่การอยู่เคียงข้างด้วยรัก แต่มันคือการ ‘ไม่ยอมปล่อย’ ให้เหยื่อหลุดออกไปจากกรงขังทองคำที่เขาอุตส่าห์สร้างไว้ต่างหาก เขาจะไม่ทิ้งเธอ เพราะเขายังอยากเห็นเธอแตกสลายลงต่อหน้าต่อตาในวันที่เขากระชากหน้ากากนี้ออก

เสียงปรบมือดังกึกก้องขึ้นเมื่อเขายกมือเล็กของเธอขึ้นมาจูบที่หลังมืออย่างแผ่วเบา รินลดาเอนกายเข้าไปใกล้ กระซิบที่ข้างหูของเขาด้วยน้ำเสียงหวานล้ำที่ตั้งใจให้มีเพียงเขาที่ได้ยิน

“ตั้งแต่วินาทีนี้... ลดาเป็นของคุณแล้วนะคะ”

“ใช่...”

เขาตอบรับท่ามกลางเสียงหัวเราะและแสงแฟลชที่สาดกระทบไม่หยุดหย่อน บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความยินดีที่ฉาบไว้บนเปลือกนอกของโศกนาฏกรรม

“โยนช่อดอกไม้เถอะ พิธีกำลังจะจบแล้ว” วิกเตอร์เอ่ยเตือน

รินลดาพยักหน้าเบาๆ เธอหมุนตัวหันหลังให้ทุกคน ท่ามกลางเสียงนับถอยหลังที่ดังระงม กลีบดอกไม้ในมือนั้นสั่นไหวตามจังหวะหัวใจที่เต้นรัว เสี้ยววินาทีนั้น รินลดาหลับตาลง... อธิษฐานขอให้ช่วงเวลาที่เหมือนฝันนี้ดำเนินไปชั่วนิรันดร์ ก่อนจะปล่อยมือ

“หนึ่ง... สอง... สาม!”

ช่อดอกไม้ถูกโยนออกไปพร้อมเสียงหัวเราะสดใส ลมยามค่ำคืนพัดผ่านเส้นผมของเธอให้ปลิวไสวอย่างอิสระ รินลดาหันกลับมาหาเขาอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มกว้างจนดวงตาหยีปิด... รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเชื่อใจอย่างสุดหัวใจ ทว่าสิ่งที่เธอไม่เคยสังเกตเห็นเลย คือสายตาของวิกเตอร์ที่จ้องมองมาในระยะห่างเพียงก้าวเดียว

สายตานั้นเย็นชา ว่างเปล่า และไร้ซึ่งเงาของความยินดี มันช่างแตกต่างจากรอยยิ้มของเธอราวฟ้ากับเหว เพราะในสายตาของเขา... สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ผู้หญิงที่เขารัก แต่คือ ‘หมากตัวสำคัญ’ ในแผนการชำระแค้นที่กำลังเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ