EP:3/1- เจอแบบไร้วิญญาณ

ระหว่างรถแล่นผ่านถนนที่ไฟจราจรเริ่มติด เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเคลื่อนไหวช้ากว่าปกติ ภาพในหัววนกลับมาอีก เธอวางถ้วยชาให้เขาตอนเช้า มือบางสั่นเล็กน้อย ดวงตาแดงแต่ยังคงยิ้มบางๆ

“คุณอย่าทำงานจนลืมพักนะคะ”

“เรื่องของเธอหรือไง”

เขาไม่ได้มองหน้าเธอด้วยซ้ำ เธอมันคนเสแสร้ง พยายามเรียกร้องความสนใจ แต่ทำไมตอนนี้…ความรู้สึกบางอย่างมันกำลังบีบแน่นในอกจนหายใจไม่สุด

“วิกเตอร์มึงเป็นอะไร” เขาพูดเตือนสติตัวเองพลางหลับตาลงช้า หยิบมือขึ้นมามองชื่อผู้หญิงแสแสร้งที่ติดต่อยากเย็น และกำลังทำตัวมีปัญหา

“โอเค…ครั้งนี้การเรียกร้องความสนใจของเธอมันได้ผล”

ในที่สุดนิ้วแกร่งก็ขยับกดโทรออกอีกครั้ง ทว่าปลายสายยังคงเงียบงันไม่มีการตอบรับ มือหนากำโทรศัพท์แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความโกรธค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นมา

รถจอดกะทันหันหน้าอาคารสูง วิกเตอร์ก้าวลงมาด้วยฝีเท้าที่เร็วเกินกว่าจะคิด ศักดิ์วิ่งเข้ามารออยู่ก่อนแล้ว สีหน้าของลูกน้องไม่สู้ดีนัก

“เธอขึ้นไปนานแล้วครับ…” เขาหยุดหายใจไปเสี้ยววินาที ก่อนเอ่ยต่อเสียงต่ำ

“แต่เราไม่พบเธอ”

เขาไม่รอฟังต่อ คิ้วเข้มขมวดแน่นก่อนจะหันหลังเดินตรงไปยังลิฟต์บริการทันที ระหว่างทาง เสียงหัวใจของเขาดังชัดขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับกำลังเร่งจังหวะฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว และเมื่อประตูลิฟต์เปิดออกสู่ชั้นบนสุด ลมแรงพัดปะทะเข้าหน้าใบหน้าคมคายทันที ค่ำคืนเงียบผิดปกติ มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวไหลผ่านพื้นที่ว่างเปล่า

“รดา..” เสียงเรียกหลุดออกไปเองโดยไม่รู้ตัว เท้าใหญ่หยุดเดินกะทันหัน เมื่อมองเห็นรองเท้าคู่หนึ่งวางชิดอยู่ที่ขอบตึก เขาจำมันได้ดี ของเธอ…

“รดา ตอนนี้เธอทำฉันเสียเวลามาก…ออกมาได้แล้ว!”

วิกเตอร์ตะโกนสุดเสียง รีบก้าวเท้ายาวๆเข้าไปใกล้ พร้อมกับดวงตากวาดมองทั่วทั้งดาดฟ้า แต่ว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่ มีเพียงเสียงสะท้อนของตัวเองที่ย้อนกลับมา กระแทกความหงุดหงิดในอกเขาอย่างรุนแรง

“รองเท้า… โทรศัพท์…ก็อยู่ตรงนี้ แล้วเจ้าของไปไหน”

เขาพึมพำกับตัวเอง พลางจ้องมองรองเท้าคู่เล็กกับโทรศัพท์เครื่องหนึ่งที่ถูกวางทิ้งไว้ใกล้ขอบตึก ด้วยหัวใจที่เต้นแรงผิดจังหวะอย่างไร้เหตุผล ก่อนที่สายตาจะสะดุดกับบางสิ่ง

วิกเตอร์ขยับเข้าไปใกล้ ก้มลงเพ่งมองบนพื้นปูน และเห็นรอยเท้าเล็ก ๆ จาง ๆ ทอดยาวอยู่ตรงหน้า รอยเท้านั้น…มีขนาดพอ ๆ กับเท้าของคนที่เขากำลังตามหา

“เธอกลัวความสูง……ไม่มีทางมายืนตรงนี้ด้วยตัวเองแน่”

วิกเตอร์ลมหายใจเขาสะดุดวูบ พยายามปฏิเสธสิ่งที่ตัวเองเห็น มือหนาสั่นเล็กน้อยเอื้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอเปิดติดทันที ภาพพื้นหลังคือรูปเธอกับเขา ภาพที่เธอแอบถ่ายตอนเขาไม่รู้ตัว มุมปากเธอยิ้มอ่อนอยู่ข้าง ๆ เขา ส่วนเขา…สีหน้าเรียบเฉยเหมือนทุกวัน

ปลายนิ้วของวิกเตอร์เกร็ง ขอบโทรศัพท์จิกเข้าเนื้อจนข้อนิ้วซีด เขาไม่รู้ว่าทำไมภาพนั้นถึงบีบอกจนหายใจไม่ออก

“ตกลงเธออยู่ไหน” เสียงทุ้มกดต่ำเอ่ยถามโดยที่สายตายังจ้องหน้าจอไม่วาง

ศักดิ์อ้าปากจะตอบ แต่ยังไม่ทันได้พูด เสียงโกลาหลจากด้านล่างก็ดังขึ้นพร้อมกัน เสียงคนตะโกน เสียงฝีเท้าวุ่นวาย เสียงสั่งการปนตกใจ และลูกน้องสองสามคนวิ่งขึ้นมาที่ดาดฟ้า สีหน้าแต่ละคนซีดเผือด เหงื่อแตกทั้งที่ลมกลางคืนเย็นจัด

“นะ..นาย…เรา…เราพบเธอแล้วครับ”

“เธออยู่ไหน พาเธอขึ้นมาหากู” วิกเตอร์เงยหน้าขึ้นทันที เปล่งเสียงสั่งโดยอัตโนมัติ เหมือนทุกอย่างยังอยู่ในอำนาจเขาตามเดิม

“เอ่อ…”

“นี่มึงไม่ได้ยินคำสั่งจากกูเหรอ” วิกเตอร์หันมองช้า ๆลูกน้องคนนั้นที่ทำท่าชะงัก สายตาคมจัดจนคนมองตัวสั่น

“คือ..คือพวกเรา…พาเธอมาไม่ได้ครับ”

“มึงหมายความว่ายังไง รีบพูดสิ!” ลมหายใจวิกเตอร์สะดุด เสียงเขาดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“คือ…คุณรินลดา…”

ลูกน้องกลืนน้ำลาย เสียงสั่น คำพูดนั้นค้างอยู่ในอากาศ โลกทั้งใบเหมือนเงียบลงเพื่อรอฟังประโยคต่อไป

“เธอ…เสียชีวิตแล้วครับ”

วิกเตอร์นิ่งไป เหมือนร่างกายหยุดรับข้อมูล แต่ขากลับก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว กระชากคอเสื้อลูกน้องขึ้นทันที เอ่ยเสียงแผ่วลงแต่อันตรายยิ่งกว่าเสียงตะโกน

“มึงพูดอะไร”

“ศพเธอ…อยู่ด้านล่างครับ”

ผัวะ!

หมัดหนักฟาดเข้าเต็มหน้าอีกฝ่ายจนร่างนั้นล้มลงกับพื้นปูน

“เธอจะตายได้ยังไง!”

“…..”

“ถ้ากูไม่ได้สั่ง!”