เข้าสู่ระบบกลับมายังปัจจุบัน "ในตอนนั้นแม่เล่าว่า...เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตาทีเดียวค่ะ ให้กับคำพูดของเพื่อนรักที่ตัวเองก็ท้องแก่ใกล้จะคลอดแต่ก็ยังมาเยี่ยมตัวเอง และหลังจากนั้นแม่บุญธรรมก็มักจะนำสิ่งของรวมถึงเงินเท่าที่หล่อนจะแบ่งได้มาให้ฉันอยู่ตลอด จนกระทั่งเธอมีลูกคนที่สองและฉันเริ่มโตขึ้นและแม่หาเงิ
หลายปีผ่านไป...หลังจากที่เปลวไฟแห่งโศกนาฏกรรมได้มอดดับลง และบาดแผลทั้งหมดได้รับการเยียวยาด้วยกาลเวลาและมิตรภาพภายในเรือนสี่ประสานในบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะสงบสุข... เสียงหัวเราะของเด็กแฝดชายหญิงที่ได้เติบโตขึ้นมากกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน...คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดของบ้านหลังนี้และในวั
"หวงจิง! ดูหวังเฉียง! เขามีแผลไฟไหม้รุนแรง!" "อู๋ถิง! ดูจ้าวลี่! ระวังเรื่องบาดเจ็บที่ศีรษะและกระดูกสันหลัง!" ทั้งหวงจิงและอู๋ถิงทำงานกันอย่างคล่องแคล่วแม้ว่าจะตกตะลึงกับอาการของเพื่อน ทว่ามือของพวกเขาก็ทำงานไม่หยุด หลังตัดชุดดับเพลิงที่เสียหายออกและประเมินบาดแผลรวมถึงเปิดเส้นเลือดให้สาร
"ทุกคน! สวมหน้ากากป้องกันสารพิษ! ห้ามถอดออกเด็ดขาด!" เสียงที่เด็ดขาดของเกาซูอวี้ดังขึ้นเป็นคำสั่งแรก...เธอรู้ดีว่าควันที่มองเห็นตรงหน้านั้น...เต็มไปด้วยสารเคมีอันตราย ทีมแพทย์ภาคสนามทั้งหมดรีบสวมหน้ากากป้องกันอย่างรวดเร็ว...ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งตัวเข้าไปในความโกลาหลเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยภ
หวงจิงและอู๋ถิงมองหน้ากัน...ก่อนจะพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง...ซึ่งพวกเขาคือผู้ที่เหมาะสมมากที่สุด "ฉันจะไป" "ฉันไปด้วย" และในตอนนี้การตัดสินใจที่กล้าหาญเป็นอย่างมาก...ได้เกิดขึ้นแล้วโดยที่พวกเขาทั้งหมดไม่ได้รู้เลยว่า...การรวมตัวกันครั้งนี้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับสหายของพวกเขาต้องเผชิญ
กลางดึกสงัดของกรุงปักกิ่ง...ท่ามกลางการหลับใหลของผู้คน ฉับพลันในวินาทีนั้นได้มีเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นกึกก้อง...ทำลายความเงียบของสถานีดับเพลิงในเขตชานเมือง หวังเฉียงกับจ้าวลี่...สองสหายนักดับเพลิง...กระโจนออกจากเตียงพักผ่อน...แล้วรูดเสาลงมายังชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุดพวกเข
ในขณะที่การผ่าตัดที่เต็มไปด้วยวิกฤตกำลังดำเนินอยู่นั้น...ที่ด้านนอก...ถังเยว่ฉีก็ได้พยายามสะกดกลั้นความเสียใจเอาไว้ หลังจากที่เธอดึงสติกลับมาได้แล้ว เธอก็ได้เดินไปยังเตียงผู้ป่วยเตียงหนึ่งที่อยู่ในโซนสังเกตอาการ...ซึ่งบนเตียงนั้นคือร่างของกู้เว่ยที่นอนอยู่โดยมีผ้าสลิงคล้องแขนไว้...แม้ใบห
"เอาละ...จะปล่อยแคลมป์แล้ว...เตรียมตัว" วินาทีที่แคลมป์ถูกคลายออก...ทุกคนต่างก็จ้องมองไปยังบริเวณรอยเย็บเป็นตาเดียวกัน...เลือดไม่ได้ทะลักออกมา! การซ่อมแซมได้เสร็จสมบูรณ์แล้ว "มีสัญญาณชีพจรที่เท้าแล้วค่ะ!" เสียงพยาบาลที่ใช้เครื่องมือตรวจวัดอยู่ปลายเตียงตะโกนรายงาน
'สหาย!' เสียงของเทพซูดังขึ้นในหัวของเกาซูอวี้ 'จากการสแกนอย่างละเอียดพบว่า...เศษกระดูกชิ้นหนึ่ง...อยู่ใกล้กับเส้นประสาทไซอาติก (Sciatic Nerve) มาก! หากเคลื่อนย้ายผู้ป่วยโดยไม่มีการประคองที่แม่นยำ...อาจจะทำให้เกิดอัมพาตถาวรได้!' เกาซูอวี้หน้าซีดเผือด! เธอรีบหันไปทางซ่งอวิ๋นเซิงทันที "พี่ช
ส่วนถังเยว่ฉี...โลกทั้งใบของเธอราวกับพังทลายลง...ภาพของไก่ทอดที่เพื่อนรักเพิ่งจะซื้อมาให้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ย้อนกลับเข้ามาในหัว...มันคือความสุขครั้งสุดท้าย...ก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นฝันร้าย ขาของเธออ่อนแรงลงจนแทบจะทรุดลงไปกับพื้น... "หลี่...หู่..." "ทุกคน! ถอ







