เข้าสู่ระบบกลับมายังปัจจุบัน "ในตอนนั้นแม่เล่าว่า...เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตาทีเดียวค่ะ ให้กับคำพูดของเพื่อนรักที่ตัวเองก็ท้องแก่ใกล้จะคลอดแต่ก็ยังมาเยี่ยมตัวเอง และหลังจากนั้นแม่บุญธรรมก็มักจะนำสิ่งของรวมถึงเงินเท่าที่หล่อนจะแบ่งได้มาให้ฉันอยู่ตลอด จนกระทั่งเธอมีลูกคนที่สองและฉันเริ่มโตขึ้นและแม่หาเงิ
หลายปีผ่านไป...หลังจากที่เปลวไฟแห่งโศกนาฏกรรมได้มอดดับลง และบาดแผลทั้งหมดได้รับการเยียวยาด้วยกาลเวลาและมิตรภาพภายในเรือนสี่ประสานในบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะสงบสุข... เสียงหัวเราะของเด็กแฝดชายหญิงที่ได้เติบโตขึ้นมากกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน...คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดของบ้านหลังนี้และในวั
"หวงจิง! ดูหวังเฉียง! เขามีแผลไฟไหม้รุนแรง!" "อู๋ถิง! ดูจ้าวลี่! ระวังเรื่องบาดเจ็บที่ศีรษะและกระดูกสันหลัง!" ทั้งหวงจิงและอู๋ถิงทำงานกันอย่างคล่องแคล่วแม้ว่าจะตกตะลึงกับอาการของเพื่อน ทว่ามือของพวกเขาก็ทำงานไม่หยุด หลังตัดชุดดับเพลิงที่เสียหายออกและประเมินบาดแผลรวมถึงเปิดเส้นเลือดให้สาร
"ทุกคน! สวมหน้ากากป้องกันสารพิษ! ห้ามถอดออกเด็ดขาด!" เสียงที่เด็ดขาดของเกาซูอวี้ดังขึ้นเป็นคำสั่งแรก...เธอรู้ดีว่าควันที่มองเห็นตรงหน้านั้น...เต็มไปด้วยสารเคมีอันตราย ทีมแพทย์ภาคสนามทั้งหมดรีบสวมหน้ากากป้องกันอย่างรวดเร็ว...ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งตัวเข้าไปในความโกลาหลเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยภ
หวงจิงและอู๋ถิงมองหน้ากัน...ก่อนจะพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง...ซึ่งพวกเขาคือผู้ที่เหมาะสมมากที่สุด "ฉันจะไป" "ฉันไปด้วย" และในตอนนี้การตัดสินใจที่กล้าหาญเป็นอย่างมาก...ได้เกิดขึ้นแล้วโดยที่พวกเขาทั้งหมดไม่ได้รู้เลยว่า...การรวมตัวกันครั้งนี้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับสหายของพวกเขาต้องเผชิญ
กลางดึกสงัดของกรุงปักกิ่ง...ท่ามกลางการหลับใหลของผู้คน ฉับพลันในวินาทีนั้นได้มีเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นกึกก้อง...ทำลายความเงียบของสถานีดับเพลิงในเขตชานเมือง หวังเฉียงกับจ้าวลี่...สองสหายนักดับเพลิง...กระโจนออกจากเตียงพักผ่อน...แล้วรูดเสาลงมายังชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุดพวกเข
ในขณะที่เกาซูอวี้คิดว่าคงจะหมดหน้าที่ของตนแล้ว เสียงของจ้าวลี่หมิงก็เอ่ยประโยคต่อไปออกมา "ถ้าไม่เป็นการรบกวนเกินไป...ผมขอไปดูอาการของผู้ต้องสงสัยชายคนนั้นหน่อยได้ไหมครับ...เพื่อประเมินว่าเราจะสามารถเริ่มทำการสอบสวนได้เมื่อไหร่" "ได้ค่ะ" เกาซูอวี้รับคำ หลังซ่งอวิ๋นเซิงได้ยินคำ
เนื่องจากเธอรู้ดีการที่เขาจะสงสัยนั้นย่อมไม่ใช่เรื่องแปลก ก่อนที่ประโยคต่อมาของชายหนุ่มในเครื่องแบบคนนี้จะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อย เพราะหวังว่าคนตรงหน้าจะไม่รื้อฟื้นให้เธอต้องตอบคำถามที่เธอไม่อยากตอบ "แล้วคุณ...สบายดีนะครับ...วันนั้นคงจะตกใจมาก" "ฉันสบายดีค่ะ ขอบคุณนะคะ
ทั้งสองคนจึงได้พากันหันหลังกลับเดินออกมาจนถึงหน้าประตูของห้องพักแพทย์...และก็ได้พบกับกลุ่มทีมส่งเสบียงที่กลับมาถึงพอดี "พี่ใหญ่! พี่ชายซ่ง!" หวงจิงร้องทัก "หลี่หู่เป็นยังไงบ้าง!?" "เขาปลอดภัยแล้ว" ซ่งอวิ๋นเซิงตอบ "ตอนนี้อยู่ในความดูแลของทีม ICU" คำพูดนั้นทำให้ทุกค
ก่อนที่เธอจะพูดขึ้นเหมือนกับเป็นการเปิดโอกาสบางอย่าง "ฉันไปด้วย!" ถังเยว่ฉีรีบอาสาขึ้น "ฉันอยากไปสูดอากาศข้างนอกบ้าง...แล้วก็ช่วยพวกนายถือของด้วย" "ดีเลย...ไปกันเถอะ" คล้อยหลังกลุ่มส่งเสบียงชั่วคราว... กู้เว่ยที่ก่อนหน้านี้ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความโล่งใจ ก็ได้พยายามฝืนความ







