ตอนที่ 2

ชีวีรีบเงยหน้าขึ้นมองบนเวที ถึงได้สบตากับผู้เข้าประกวดหมายเลขไหนไม่รู้ สายตากดต่ำมองป้ายชื่อ ‘มะปราง’ 

เจ้าของชื่อขมวดคิ้ว เธอพยายามดึงกุหลาบออกจากมือเขา แต่เหมือนคนยื่นมาจะจับไว้แน่น ทั้งสองคนมองหน้ากันนิ่ง

มะปรางมองหน้าชายหนุ่ม ทั้งตาทั้งปากของเขาไม่มีอะไรยิ้มเลยสักอย่าง หน้าบอกบุญไม่รับเอามาก ๆ เธอถึงยิ้มแข็ง ๆ กลับไปให้พร้อมพูดผ่านไรฟัน

“ขอบคุณนะคะสำหรับดอกกุหลาบ ไม่ปล่อยเหรอคะ” คนฟังจากหน้านิ่ง ๆ คิ้วหนาตัดเฉียงดันกระตุกหนึ่งที

“ฝากให้ไอ้ธารด้วย คนนั้นเบอร์หนึ่ง” 

พูดพร้อมปล่อยมือจากกุหลาบดอกนั้นแล้วเดินหันหลังออกจากหน้าเวทีไป ไม่ได้สนใจรอยยิ้มแข็งค้างของสาวเจ้าบนเวทีสักนิด

มะปรางได้สติรีบลุกขึ้นเดินเอากุหลาบดอกนั้นไปให้คนที่เขาบอก เธอพอรู้จักธารอยู่บ้างเพราะได้มาซ้อมเดินบนเวทีด้วยกัน ธารจากสาขาวิศวะไฟฟ้า เขาหล่อมาก สาว ๆ ชอบเยอะ รวมถึงเธอก็ด้วย ใครไม่ชอบคนหล่อกัน

“เพื่อนธารฝากมาน่ะ” ธารยังทำหน้างง ๆ แต่ก็ยื่นมารับไว้

“ขอบคุณ”

ตอนที่มะปรางยื่นดอกกุหลาบให้ธาร คนพากันส่งเสียงดังแซวลั่นห้องโถง เพราะภาพตรงหน้าคือสาวสวยหนุ่มหล่อบนเวทียื่นดอกกุหลาบให้กัน

ชีวีเดินกลับมานั่งที่ประจำของตัวเอง ยอดตองเองก็นั่งลงข้างเพื่อนพร้อมโน้มตัวยกแขนกอดคอเขาไว้

“ยิ้มไร ใครทำเสือยิ้มยากอย่างมึงยิ้มได้” ได้ยินเพื่อนถามแบบนั้น คนยิ้มยากหุบปากทันที เขาเหรอที่ยิ้ม

“ใครยิ้ม ไม่มี”

“เหรอ ไม่ใช่เพราะสาวมะปรางดาวมหา’ลัยปีเราใช่ไหม” ชีวีมัวคิดอะไรอยู่จนลืมฟังผลการประกวด

สรุปมะปรางคนนั้นที่ได้ตำแหน่งทูตความดีดาวมหาวิทยาลัยไป มากกว่านั้นคือไอ้ธารเพื่อนพวกเขาได้เป็นเดือนมหาวิทยาลัยคู่กัน ทุกคนเฮดีใจดังลั่นห้องจัดกิจกรรม

“กูไม่รู้จักเขา”

“ตอนนี้คนเขารู้จักเธอทั้งมหา’ลัยแล้ว มึงยังไม่รู้จักอีกเหรอ”

“อืม... ไม่รู้จักแล้วก็ไม่อยากรู้จัก”

ยอดตองตบไหล่เพื่อนไม่เบานักสองสามที ก่อนจะหันไปมองบนเวทีที่มีการมอบรางวัล ทั้งแสดงความยินดีกับดาวและเดือนคนใหม่ของมหาวิทยาลัย

ชีวีบอกเพื่อนไปแบบนั้นเพราะพูดตามที่คิด ‘ไม่รู้จักแล้วก็ไม่อยากรู้จัก’ มันไม่มีเหตุผลอะไรที่เขากับเธอต้องมาทำความรู้จักกัน เรียนคนละคณะแถมยังไม่ใช่เพื่อน ถึงไม่ได้สนใจอะไรมาก ยอมรับว่าเธอสวย แล้วยังไง คนสวยมีเยอะ เขาไม่ได้คิดอะไรจริง ๆ

ยอดตองมองเพื่อนเงียบ ๆ ที่มันโดนเขาตกไม่รู้ตัว เพื่อนในกลุ่มมองเห็นตั้งแต่ชีวียื่นดอกกุหลาบขึ้นไปบนเวที แต่ตามันกลับไม่ได้มองตามพอเงยหน้าเห็นเป็นมะปรางไม่ใช่ธาร

คนหน้านิ่งติดเป็นนิสัยแสดงความรู้สึกยากอย่างชีวีกลับขมวดคิ้ว ตอนเดินกลับมามุมปากมันยังยกยิ้มขึ้นอีก คนอื่นคงคิดว่าหน้าปกติแต่เพื่อนในกลุ่มรู้ดี ชีวีกำลังยิ้มทั้งตาทั้งปากเพียงเพราะเห็นหน้าเขาไม่กี่เสี้ยววินาที

@ปีสี่

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ตื่น” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยบอกผ่านหน้าประตูห้อง ด้านในยังเงียบเหมือนคนรับสารไม่รับฟัง

ประตูถูกเปิดจากคนด้านนอก เพราะรู้ดีว่ายังไงก็ไม่ได้ล็อกคงเพราะกลัวนอนไหลตายไม่มีคนเจอ

“วีตื่น”

คนปลุกยืนกอดอกที่ปลายเตียง ส่งเสียงเข้มติดดุเรียกคนหลับให้ตื่นลุกขึ้นอาบน้ำ ส่วนเขาแต่งตัวเซตผมเป็นทรงอย่างดีเรียบร้อยทุกอย่างรวมไปถึงมื้อเช้า วันนี้มีนัดกับเพื่อนแต่มันยังนอนก้นโด่งขี้เซาไม่มีใครเกิน

“อือ” คนโดนรบกวนจากการนอนส่งเสียงขานรับผ่านลำคอ ตาปิดสนิทหัวคิ้วขมวดซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มโผล่มาแค่ปลายเส้นผม

“สายไม่รู้ด้วย โดนไอ้พวกนั้นด่าสนุกมาก อยากฟังเหรอ” 

ชีวินพูดแค่นั้นแฝดน้องเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันทีแต่ตายังปิดสนิทผมเผ้ายุ่งเหยิง คนยืนมองส่ายหัวให้ไปมา พึ่งตื่นนอนแท้ ๆ แต่มันดันหล่อ ต้องชมว่าหล่อเพราะหน้ามันกลับหน้าเขาคล้ายกัน

“รู้แล้ว” 

เสียงทุ้มต่ำติดแหบแห้งจากการพึ่งตื่นนอนพูดออกมาแผ่วเบา เขาไม่อยากฟังเพื่อนบ่นเพื่อนด่า ทักษะปะทะตีฝีปากแต่ละคนผู้หญิงยังอาย ปากคอเราะรายกันจัด ยิ่งกับเพื่อนยิ่งแล้วใหญ่ ใครจะอยากไปฟังพวกมันบ่นกัน

“ไม่รอนะเดี๋ยวไปก่อน” 

“อือ”

“อย่าสาย”

“อือ อือ”

คนพึ่งตื่นตอบไปแค่นั้น ตาเขายังปิดอยู่ด้วยซ้ำ ได้ยินเสียงประตูห้องปิดลงพร้อมเสียงล็อกให้เสร็จสรรพ ชอบนักล็อกห้องไม่รู้จะล็อกทำไม มีกันอยู่สองคน ผู้ชายด้วยอีก