ตอนที่ 4

“ตอบให้ก็ได้ เห็นถึงความใส่ใจของเพื่อน” ธารพูดอย่างอารมณ์ดี

“ไม่รู้ว่ะ อาจดึกถ้าอยากเจอก็ไปรับกูดิตอนถ่ายงานเสร็จ ไม่เอารถไปไม่มีที่จอด”

ยังเป็นธารที่พูดทีเล่นทีจริงทั้งกลั้นยิ้ม ให้ไอ้เพื่อนตัวดีมันตีหน้านิ่งใส่เขา ปากหยัก ๆ ของมันจะจดจมูกอยู่แล้ว

“อยากเจอใคร” 

“อยากเจอกูไง” ธารพูดแค่นั้นก็ตบไหล่ชีวี ก่อนจะลุกขึ้นไปนั่งลงข้างพิทย์เพื่อดูงานต่อ

เพื่อนทุกคนได้แต่ส่ายหัวทั้งยิ้มขำ ชีวียักไหล่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ใครมันจะไปอยากเจอ

“ดีครับ น้องปรางขยับเข้าไปชิดธารอีกนิดได้ไหม ดีครับ ธารเอียงไปซ้ายนิด ดีโอเค” 

เสียงพี่ตากล้องบอกทั้งสองคนจบลง ตามด้วยเสียงกดชัตเตอร์ดังระรัว

มะปรางกับธารมีถ่ายงานเพื่อติดป้ายยินดีต้อนรับของทางมหาวิทยาลัย เนื่องในโอกาสเปิดปีการศึกษาใหม่ พร้อมกับรุ่นน้องตัวแทนดาวเดือนของแต่ละชั้นปี มะปรางกับธารปีสุดท้ายแล้ว งานเกี่ยวกับดาวเดือนไม่ค่อยเยอะ มีรุ่นน้องคอยแบ่งเบาแต่ยังเป็นหน้าเป็นตาให้กับทางมหาวิทยาลัย

เมื่อไหร่ที่ติดป้ายโดยใช้หน้าของธารและมะปรางเพื่อเชิญชวนนักศึกษาเข้าร่วมกิจกรรมงานนั้นจะได้รับความสนใจเป็นพิเศษ เพราะรุ่นน้องหลาย ๆ คนต่างจับทั้งสองรุ่นพี่สาวสวยหนุ่มหล่อให้เป็นคู่ชิปกัน

ข่าวลือออกไปต่าง ๆ นานาหนาหูว่าทั้งสองคนคบกันบ้างแต่ไม่เปิดตัว บางคนบอกเป็นพี่มะปรางดาวคนสวยต่างหากที่แอบรักพี่ธารฝ่ายเดียว บางคนบอกธารมีคนรักอยู่แล้วเพราะเขาไม่สนใจใคร ใกล้ชิดผู้หญิงมีบ้างแค่แป๊บเดียวเหมือนว่าถ้ามีคนล้ำเส้นเขาจะตัดเส้นพวกนั้นให้ขาด

มะปรางเองก็ด้วยเช่นกัน เธอคิดว่าตัวเองชอบธารมาตลอด เพราะเขานิสัยดีเอาใจใส่เพื่อนร่วมงานแบบเธอแต่ก็เหมือนเพื่อนทั่วไป หญิงสาวกลับเก็บสิ่งเหล่านั้นมาเป็นความประทับใจ เธอพยายามไปในที่ที่เขาอยู่ ไปให้เขาเห็นหน้าบ่อย ๆ แต่จะเป็นช่วงเวลาขาขึ้นของเธอถ้ามีคนเข้าหาเยอะ หนุ่ม ๆ ตามจีบมะปรางจะปรากฏตัวต่อหน้าธารทันที

สำหรับมะปราง เธอดูออกว่าธารไม่ได้สนใจตน แต่เธอปักใจคิดว่าตัวเองชอบไปแล้ว ไม่เคยบอกความรู้สึกที่มีต่อเพื่อนต่างสาขาไปตรง ๆ เพราะถ้าล้ำเส้นมะปรางกลัวธารจะตัดเธอออกจากวงโคจรชีวิต ถึงได้ทำเพียงเป็นเพื่อนเขาอยู่แบบนี้ก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร

“เสร็จแล้วนะ วันนี้ขอบใจน้อง ๆ ทุกคนมาก ธารกับมะปรางด้วยนะ ปีนี้งานไม่หนักมากแต่ก็เอาเรื่อง เดี๋ยวรอบหน้าจะนัดใหม่ถ่ายโฆษณากิจกรรมอื่นต่อนะครับ”

พี่เจ ตากล้องสำหรับถ่ายงานวันนี้พูดกับรุ่นน้อง พี่เขาเป็นรุ่นพี่จบไปแล้ว แต่ยังวนเวียนอยู่เพราะทางคณะขอให้มาช่วย ทั้งสอนรุ่นน้องในชมรมเรื่องการถ่ายภาพเพราะฝีมือดี และคุ้นเคยกับมะปรางและธารมาก อยู่พูดคุยกันไม่นานทุกคนก็แยกย้ายกันกลับ

“มะปรางกลับยังไง” ธารถามขึ้นหลังจากทั้งคู่เดินออกมาจากห้องเซ็ตติง

“น่าจะเรียกรถรับส่ง วันนี้ไม่ได้เอารถมา”

เมื่อเช้าเพื่อนเธอมาด้วยแต่การถ่ายงานกินเวลาเลยไปมาก มะปรางถึงให้เพื่อนกลับก่อนเพราะเกรงใจ

“มืดแล้วนะ”

ธารมองไปรอบ ๆ หน้าตึกชมรมดูเงียบมาก ไม่ใช่แค่ตึกแต่เป็นทั้งมหาวิทยาลัยที่เงียบเพราะยังไม่เปิดเรียนแบบจริงจัง มีเพียงรุ่นน้องไม่กี่คนที่มาเตรียมงานสำหรับรอรับน้องใหม่คณะตัวเองบ้าง แต่ยังน้อยคนที่อยู่ถึงค่ำมืด

“เดินออกไปจากตึกชมรมรถก็น่าจะมาพอดี” 

จริง ๆ เธอยังไม่เรียกรถอยากให้ธารไปส่ง ช่วงนี้จะเปิดเทอมเหมือนคนเข้าใหม่เยอะเธออยากเกาะติดเขา แต่ธารกลับไม่พูดคำนั้น มะปรางกำลังจะตัดสินใจถามออกไปว่าไปส่งเธอได้ไหม แต่ดันมีเสียงรถมาจอดตรงหน้าทั้งสองคนซะก่อน

กระจกรถเอสยูวีสีขาวคันใหญ่เลื่อนลงเผยให้เห็นหน้าคนบางคนที่มะปรางเห็นแล้วทำตัวไม่ถูก เขามีแฝดที่ใคร ๆ ต่างบอกว่าเหมือนกันมากจนแยกไม่ออกแต่ไม่ใช่สำหรับเธอ

มะปรางแยกออกคนไหนชีวีคนไหนชีวิน เพราะชีวินจะทักทายเธอปกติเวลาเจอหน้า แต่กับชีวี หน้าเขานิ่งติดบึ้งตึงอยู่ตลอดเวลา ยิ่งเจอหน้าเธอยิ่งนิ่ง ทั้งสายตาที่มองมาไม่มีคำว่าเป็นมิตรสักนิด

กลุ่มเพื่อนพวกเขาพอรู้ที่มะปรางแสดงออกว่าชอบธาร เวลาไปทานข้าวเจอกันบ่อยได้นั่งร่วมโต๊ะกันบ้าง เธอกินแทบไม่อร่อยเพราะมีคนมองจ้องอยู่ตลอดเวลา เหมือนเขาด่าเธอทางสายตานั่นก็คือคนที่จอดรถอยู่ตรงหน้าเธอกับธาร

ชีวี