ตอนที่ 3

ชีวีนั่งนึกคิด เขากับชีวินมีแต่คนบอกทั้งสองคนเป็นแฝดที่เหมือนกันมาก แต่ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าตัวพวกเขาว่าไม่เหมือนกันเลย ต่างกันมากเหมือนลูกคนละแม่

คิดอะไรเสร็จถึงได้ลุกขึ้นจากเตียงนอนไปอาบน้ำแต่งตัว ออกมาพร้อมชุดไปเรียนง่าย ๆ กางเกงยีนขายาว เสื้อยืดสีดำทับด้วยช็อปวิศวะสีแดงด้านนอก ลำคอแกร่งมีสร้อยห้อยด้วยเกียร์ตามระเบียบหนุ่มวิศวะทั่วไป

ที่ไม่เหมือนใครคงเป็นใบหน้าหล่อเหลา คิ้วเข้มตัดเฉียง สายตาคู่คมติดดุ สันกรามแข็งแรงเด่นชัด จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยักได้รูปสวย และผิวเรียบเนียนจนผู้หญิงหลายคนต้องอิจฉาแต่หน้าอย่างตึง ชีวีไม่ค่อยยิ้มสักเท่าไรนัก แต่เขายิ้มง่ายกว่าคนเป็นพี่เยอะ

ตอนนี้เริ่มปีสี่แล้วปีสุดท้ายในรั้วมหาวิทยาลัย เขาเป็นประธานชมรมทั้งเป็นหัวหน้าชมรมดนตรี บวกกับนักร้องนำวงดนตรีของมหาวิทยาลัยเริ่มคิดจะวางมือปล่อยให้รุ่นน้องได้สานต่อเพราะจะจบแล้ว

ชายหนุ่มเดินออกมานอกห้อง ชีวินไม่อยู่แล้ว คอนโดมิเนียมชุดสุดหรูแม่พวกเขาให้ใช้ร่วมกัน แยกห้องนอนเพื่อความเป็นส่วนตัว กว้างขวางใหญ่โต มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน

ชีวีไม่ทำกับข้าวซื้อกินง่ายกว่าแต่ชีวินจะทำ เหมือนตอนนี้ที่โต๊ะอาหารมีมื้อเช้าง่าย ๆ ขนมปังไส้กรอก ไข่ดาว และนม เตรียมไว้ให้อย่างดี เป็นแฝดพี่คงนั่งกินเรียบร้อย เป็นเขายืนยัดใส่ปากเอาจานไปล้างด้วยความเร่งรีบ หยิบน้ำเปล่าขวดเล็กมาถือไว้ในมือ

ออกจากห้องพร้อมปากที่เคี้ยวของกิน ชีวีทำแบบนี้ไม่ได้บ่อยนัก ทำได้ตอนอยู่คนเดียว ถ้าชีวินอยู่ด้วยโดนหวดไปแล้ว มารยาทสำคัญพี่เขามันเนี้ยบนิ่งขรึม เขาเองก็มีนิสัยเงียบ เนี้ยบ นิ่งเช่นกัน แต่จะแสดงออกกับใครนั้นอีกเรื่อง

ลงมาใต้ตึกคอนโดมิเนียมเดินไปยังลานจอดรถขึ้นไปนั่งที่ประจำคนขับ รถเอสยูวีซึ่งมีคนละคันกับชีวินเช่นกัน ได้อะไรต้องได้เหมือนกันสีเดียวกันด้วยเดี๋ยวมีปัญหาทีหลัง แม่ตัดจบซื้ออะไรจะซื้อให้เหมือนกัน จะได้ไม่มีปัญหาเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก

ขับรถมาสักพักเลี้ยวเข้าประตูมหาวิทยาลัยใหญ่ นักศึกษารุ่นพี่เริ่มมาเตรียมงานไว้รับน้องขึ้นปีการศึกษาใหม่ พร้อมทั้งเตรียมกิจกรรมรับน้อง

ซึ่งชีวีเป็นประธานชมรมทั้งหัวหน้าชมรมดนตรี ส่วนชีวินเป็นประธานสโมสรนักศึกษาฝ่ายกิจกรรมของทางมหาวิทยาลัย ทั้งสองเป็นแกนนำหลักของกิจกรรมต่าง ๆ แม่ภูมิใจแย่ ลูกชายสองคนกิจกรรมดี กิจกรรมเด่น เน้นกิจกรรม

เรื่องเรียนก็ไม่น้อยหน้าใครสมองดีเป็นนิตย์ แต่เพิ่มเติมมาด้วยเพื่อนในกลุ่มช่วยกันเรียนช่วยกันติว กลุ่มเขามีหกคน ชีวิน ธาร ยอดตอง เฮียบาร์ พิทย์ และตัวเขาเอง ชีวีสนิทกันตั้งแต่ปีหนึ่ง

รถเลี้ยวเข้าจอดข้างตึก มีป้ายติดไว้ตัวใหญ่คณะวิศวกรรมศาสตร์สาขาวิศวกรรมไฟฟ้า ขายาว ๆ ก้าวเดินเร็ว ๆ ขึ้นตึกตรงไปยังห้องทำโพรเจกต์

ระหว่างทางมีรุ่นน้องในสาขามาเตรียมตัวรับน้องใหม่ ชีวีและกลุ่มเพื่อนไม่ต้องเข้ากิจกรรมอะไรมาก เข้าเฉพาะกิจกรรมสำคัญ แต่ดูเหมือนจะได้เข้าทุกกิจกรรมก็ดันเป็นแกนนำทั้งพี่ทั้งน้อง

รุ่นน้องเห็นเขาต่างยกมือไหว้สวัสดีทักทาย ชีวีเองมียกมือรับไหว้กลับบ้าง บางคนไม่ทันทำเพียงพยักหน้าหรือคร่อมหัวกลับไปให้เล็กน้อย

เดินจนมาถึงห้องที่เพื่อนเขาอยู่ เปิดประตูเข้าไป พวกมันอยู่กันครบพร้อมหน้าพร้อมตา ชีวีถึงได้เดินไปนั่งข้างไอ้เฮียบาร์มันนอนฟุบหลับอยู่กับโต๊ะ ตายไหมไม่รู้ ทั้งเรื่องร้านเรื่องเรียนเดี๋ยวได้สู่ขิตจริง ชีวีนั่งลงข้าง ๆ ไม่เบาด้วยซ้ำมันยังไม่รู้ตัว

“สาย” 

“1 นาทีเรียกสาย”

“กี่นาทีถ้าเลยเวลานัดก็สาย”

พิทย์ทักขึ้นทันทีที่เงยหน้าจากแล็ปท็อปขึ้นมาเห็นชีวีนั่งลงพอดี ไม่ได้จริงจังอะไรแค่ทักทายเพื่อนเท่านั้น

“ธาร มึงไปถ่ายงานกี่โมงวันนี้” 

“น่าจะช่วงค่ำ พี่ตากล้องว่างช่วงนั้น”

ยอดตองหันไปถามธารเพราะเปิดปีการศึกษาใหม่ เพื่อนพวกเขาต้องไปถ่ายรูปขึ้นป้ายยินดีต้อนรับในฐานะทูตความดีเดือนมหาวิทยาลัยเป็นหน้าเป็นตาสู่สังคม

ชีวีได้ยินแบบนั้นกลับชะงักนิ่งคิด ไปถ่ายงานก็ต้องไปกันหมดทั้งเดือนทั้งดาวถึงได้ถามเพื่อนออกไปลอย ๆ

“เลิกกี่โมง” 

“นั่งตูดยังไม่ทันอุ่น มึงถามถึงเวลาเลิกแล้ว” บาร์ได้ยินงัวเงียตื่น หันหน้ามาทางเพื่อนก่อนจะถามออกไป

“หมายถึงไอ้ธาร มันถ่ายงานเลิกกี่โมง” 

เพื่อนทุกคนต่างเงยหน้าจ้องคนตั้งคำถามเมื่อครู่ รวมทั้งชีวินแฝดผู้พี่มันยิ้มมุมปากทำไม

“พึ่งรู้ว่าคุณชีวีใส่ใจเพื่อนขนาดนี้นะครับ” ธารลุกมานั่งข้างชีวี ยกแขนพาดไหล่คล้องคอเพื่อนไว้ทั้งพูดไปยิ้มไปอย่างกับคนรู้ทัน

“ถามไปงั้น” ปากแข็งซะด้วยไอ้ตัวนี้