ตอนที่ 5

ชีวีไม่ได้ลงจากรถด้วยซ้ำทำเพียงมองมาทางนี้ แต่เรียวขาสวยเหมือนอยากหยุดหมุนตัวเดินกลับถอยหลังไปให้พ้นหน้าเขา อยู่ใกล้แล้วเธออึดอัด แต่ธารกลับเดินตรงไปหาเจ้าของรถยืนคุยกันผ่านกระจกที่ลดลง

“วีมาพอดี ไปส่งปรางให้หน่อยได้ไหม คอนโดฯ ปรางอยู่ก่อนถึงคอนโดฯ มึงนี่”

ธารบอกเพื่อนไปแบบนั้นเพราะคอนโดมิเนียมชีวีกับมะปรางอยู่ฝั่งเดียวกันห่างกันแค่สองช่วงตึก ส่วนเขาเดี๋ยวยอดตองมารับไปเอารถที่คณะ

ธารขับบิกไบก์มาไม่สะดวกให้สาวซ้อน ทั้งไม่อยากพะวงหน้าพะวงหลัง ชีวีก็รู้จักมะปรางถึงท่าทางมันแสดงออกว่าไม่ชอบเขา แค่ไปส่งไม่ใกล้ไม่ไกลจากคอนโดมิเนียมตัวเอง น่าจะฝืนทนไปด้วยกันได้อยู่มั้ง

“ธารไม่เป็นไร เดี๋ยวเรา…” 

มะปรางได้ยินธารพูดรีบยกมือสองข้างโบกไปมาทำท่าปฏิเสธเร็ว ๆ คนนั่งในรถมองอยู่ได้แต่กลั้นขำ หนีหน้ากันสินะ อะไรที่เธอไม่ชอบเขาจะทำ

“ไปสิ”

มะปรางพูดไม่ทันจบชีวีกลับพูดขึ้นดักซะก่อน เป็นอะไรของเขา ปกติไม่มองหน้ากันด้วยซ้ำ ถึงจะมองก็ไม่มีความเป็นมิตรสักนิด บอกตรง ๆ เธอไม่อยากไปกับเขา ในกลุ่มเพื่อนธาร มะปรางคุยด้วยได้หมดทุกคน แต่กับชีวี เธออยากเลี่ยง

ตัวเขาเองก็ไม่น่าจะอยากคุยกับเธอ สายตาที่มองกันดูก็รู้ว่าด่าเธอในใจที่เอาแต่ตามตื๊อเพื่อนเขาอย่างธาร แล้วยังไง เธอตื๊อเพื่อนเขา ไม่ได้ตื๊อเขาสักหน่อย

“ไม่เป็นไร เรา...” 

“ปรางไปเถอะ ดึกมากแล้วอันตราย”

พอธารพูดแบบนั้นมะปรางก็ไม่อยากขัด เดี๋ยวมีคนหาว่าเรื่องมาก แต่ไปกับเพื่อนเขาที่ดูไม่ชอบเธอเอามาก ๆ จะไม่อันตรายกับเธอแน่เหรอ

“ก็ได้” หญิงสาวถึงได้ตอบรับไปง่าย ๆ เพราะไม่อยากให้ธารมองว่าเธอเรื่องเยอะ

“แล้วมึงกลับไง” 

ชีวีหันไปถามเพื่อนหลังจากเขาทิ้งสายตาไว้ที่ใบหน้าผู้หญิงคนเดียวในวงสนทนาตั้งแต่ลดกระจกลงมองคนทั้งคู่

“เดี๋ยวยอดตองมา” 

“อือ”

ทั้งสองหนุ่มกลุ่มเพื่อนกันพูดคุยอีกสองสามประโยค ทั้งชีวีและธารพยักพเยิดหน้าเป็นเชิงบอกให้มะปรางขึ้นรถ

“งั้นเราไปนะ” 

หญิงสาวหันหาธารพร้อมยิ้มหวานให้ไปหนึ่งที คนมองจากในรถอยากจะกลอกตาใส่ ทีกับเขา เธอทำเหมือนเห็นผี ธารทำเพียงพยักหน้าให้ มะปรางถึงได้เดินไปเปิดประตูรถขึ้นไปนั่งเรียบร้อย แต่เป็นด้านหลังคนขับ

“ไม่ใช่คนขับรถป้ะ”

ทำไมช่วงนี้เขาดูพูดมากปกติไม่เห็นจะพูด มะปรางได้แต่ถอนหายใจออกมา เปิดประตูลงรถยิ้มแห้ง ๆ ให้ธารที่ยืนมองอยู่ แล้วเดินไปขึ้นอีกฝั่งข้างคนขับ

“เจอกัน”

ธารบอกทั้งเพื่อนตัวเองทั้งมะปราง ไม่รู้จะถึงคอนโดมิเนียมไหม ได้แต่ภาวนาให้ถึง

เพื่อนกลุ่มเขาพอดูออกว่าชีวีคิดยังไง แต่กับมะปรางดูไม่ออก เธอมุ่งเป้ามาที่ธาร ซึ่งชายหนุ่มตีตัวออกหากหลายรอบ มีเส้นขีดกลั้นสถานะชัดเจนว่าแค่เพื่อน แต่บางเวลาแค่ขยับตัวหรือบังเอิญเจอกันในห้างสรรพสินค้า คนก็เอาไปพูดแล้วว่าเธอกับธารไปด้วยกัน

มะปรางเคยบอกไม่สนใจแค่ข่าวลือ เธอบอกเขาไม่ต้องคิดมาก ธารถึงได้ปล่อยเลยตามเลย แต่ปีนี้มันไม่เหมือนกับทุกปีที่ผ่านมา เขามีคนที่สนใจและแคร์มากเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัยนี้ การทำตัวดี ๆ จะมีผลในอนาคต เขาต้องเคลียร์ตัวเองโดยเตะไอ้ชีวีเพื่อนรักให้มันเดินหน้าสักทีไม่ใช่ย่ำอยู่กับที่ แถมสิ่งที่ทำกับเขาเหมือนจะถอยหลังไปไกล

คนอะไรเห็นสาวแล้วหน้าบึ้งใส่ เจอเขาทีปล่อยหมาในปากออกมาวิ่งกันให้ว่อน ทุกคนในกลุ่มไม่ได้ยุ่งมากไม่เคยเอ่ยถึง แล้วแต่เพื่อนจะจัดการเอง ธารเองก็ไม่รู้ว่าทั้งคู่จะไปในทิศทางไหน คงต้องแล้วแต่เวรแต่กรรม

พอแยกจากธารทั้งชีวีทั้งมะปรางต่างคนต่างเงียบ ไม่มีใครเอ่ยปากถามกัน ชีวี เขาไม่ชอบพูดกับใครก่อน มะปราง เธอไม่อยากคุยกับเขาอยู่แล้ว ภายในรถเงียบยิ่งกว่าป่าช้ายังอาย จนคนขับทนไม่ไหวเอ่ยปากพูดออกไป

“อยู่ไหนล่ะที่จะให้ไปส่ง ไม่บอกที่อยู่ห้องตัวเอง อยากไปห้องเรารึไง” 

ชีวีพังทลายความเงียบทั้งสองคนลง เหลือแต่ความมึนงงของคนนั่งข้าง ๆ ‘พูดมาซะยาว แค่จะถามที่อยู่ทำไมต้องวีนต้องเหวี่ยง’ หญิงสาวคิดเสร็จรีบตอบเขาไป

“ธารบอกเธอ...”

“วี ชีวี เราชื่อชีวี เรียกอะไรก็เรียก” 

เขาเป็นผู้ชายทั้งแท่งมาดแมนขนาดนี้ เธอยังจะมาเรียกเขาว่าเธออย่างนั้นเธออย่างนี้ มันไม่ดูแปลกไปหน่อยเหรอ

“ธารบอกว่าชี...”

“ไม่เคยมีใครเรียกเราว่าชี” มะปรางถูกขัดขึ้นอีกรอบ คิ้วสวยขมวดเข้าหากันนิดอะไรของเขานักนะ

“แล้วอยากให้เรียกอะไร”

“เรียกอะไรก็เรียก”

“เรียกไปแล้วไม่เห็นจะพอใจ”

“เรียกชื่อไม่ถนัดเรียกที่รักก็ได้ไม่ติด”