Se connecterPartager
บทที่ 188
Date de publication:
2026-02-25 20:30:25
Dernier chapitre
ชุนหนี ฮู้เกินโคลนใบไม้ผลิคุ้มราก บทที่ 268
หญิงสาวเลือกเดินทางมาที่หมู่บ้านท่าเรือประมงค่อนข้างเก่าแห่งหนึ่ง... ลมทะเลพัดแรงหอบเอากลิ่นไอเค็มและความชื้นเข้ามาปะทะใบหน้าหลินเวยในชุดเดรสยาวสีขาว ยืนอยู่บนสะพานเทียบเรือ เธอมองออกไปที่เส้นขอบฟ้าที่น้ำทะเลบรรจบกับท้องฟ้า ที่นี่... แม้ตึกรามบ้านช่องจะเปลี่ยนไปจากภาพในฝัน แต่กลิ่นของทะเล เสียงของค
ชุนหนี ฮู้เกินโคลนใบไม้ผลิคุ้มราก บทที่ 267
กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านอีกครา นับจากวันที่เหล่าพี่น้องได้พบหน้า... จากฤดูใบไม้ผลิสู่ฤดูหนาว จากผมดำขลับสู่สีดอกเลา... ในที่สุดเรื่องราวของเสิ่นหลิวเวยสตรีผู้พลิกชะตาตระกูลเสิ่นและสร้างตำนานแห่งเมืองตงไห่ก็ได้ดำเนินมาถึงบทสุดท้ายของชีวิตที่เรือนพำนักจวนอ๋องจิ้ง... ภายในห้องนอนที่กว้างขวางและเงีย
ชุนหนี ฮู้เกินโคลนใบไม้ผลิคุ้มราก บทที่ 266
“ท่านอาจื้อคัง! ข้าฮ่าวหราน มารับท่านแล้วขอรับ!”เสิ่นจื้อคังเปิดม่านออกมา น้ำตาคลอเบ้าเมื่อเห็นหลานชายที่เคยตัวกะเปี๊ยก บัดนี้กลายเป็นชายชาติทหารเต็มตัว“ฮ่าวหราน... เจ้าโตเป็นหนุ่มแน่นขนาดนี้เชียวหรือ! ดี! ดีมาก! สมแล้วที่เป็นลูกของพี่สาม!”ในระหว่างที่เสิ่นฮ่าวหรานกำลังไปรอรับผู้ที่เดินทางมาจากแด
ชุนหนี ฮู้เกินโคลนใบไม้ผลิคุ้มราก บทที่ 265
กาลเวลาเปรียบดั่งสายน้ำที่ไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว มิอาจหวนคืน... จากฤดูร้อนอันแสนวุ่นวายของเหล่าเด็กน้อยในวันวาน เคลื่อนคล้อยผ่านฝนหนาวและใบไม้ผลิมานับอีกสี่ปีสี่ปี... เป็นช่วงเวลาที่จะสั้นก็ว่าสั้นจะว่านานก็นาน เพราะแต่ละปีก็หมายถึงอายุของผู้สูงวัยที่เพิ่มขึ้น ส่วนเหล่ารุ่นเยาว์ก็เริ่มเติบโตพอจะบินส
ชุนหนี ฮู้เกินโคลนใบไม้ผลิคุ้มราก บทที่ 264
ส่วนเสิ่นฮ่าวหรานและจ้าวเฟยหลงทำหน้าที่เป็นฝ่ายผลิต... หน้าที่ไสน้ำแข็งและทุบน้ำแข็ง เพราะเป็นหนุ่มสายบู๊ พละกำลังเหลือเฟือทางด้านสองสาว เสิ่นซินเยว่และจ้าวเฟยหง จะทำหน้าที่ฝ่ายบริการและเรียกลูกค้า โดยที่โจวหม่านม่านจะทำหน้าที่ฝ่ายตรวจสอบคือนักชิมนั่นเอง ปิดท้ายด้วยเสิ่นอี้ซวนที่จะทำหน้าที่สังเกตภา
ชุนหนี ฮู้เกินโคลนใบไม้ผลิคุ้มราก บทที่ 263
สายลมร้อนอบอ้าวพัดผ่านทุ่งนาสีเขียวขจีของเมืองตงไห่ แม้จะเป็นฤดูร้อนที่แผดเผาแต่สำหรับจวนตระกูลเสิ่นแห่งนี้กลับเต็มไปด้วยความเย็นฉ่ำจากความรักและความมีชีวิตชีวาที่ห้องทำงานส่วนตัวของเสิ่นอี้เทียน... หนุ่มน้อยในวัยสิบสามปีกำลังนั่งหลังตรงจรดพู่กันลงบนกระดาษเนื้อดี กลิ่นหมึกหอมจางลอยอบอวลไปในอากาศ“เ
ชุนหนี ฮู้เกินโคลนใบไม้ผลิคุ้มราก บทที่ 187
เมื่อเสิ่นอี้เฟยผู้ซึ่งผ่านพิธีสวมหมวกเติบโตเป็นผู้ใหญ่มาหมาด ๆ ได้ยินคำพูดของบิดา ใบหน้าหล่อเหลาที่แดงระเรื่ออยู่แล้วยิ่งแดงเข้มขึ้นไปอีกราวกับลูกท้อสุกงอมเมื่อต้องเอ่ยเรื่องหัวใจต่อหน้าบิดาและพี่ชายเจ้าตัวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อรวบรวมความกล้า “คือว่า... ท่านพ่อ... วันนี้ข้ามีนัดเจรจาการค้ากับท่านเ
ชุนหนี ฮู้เกินโคลนใบไม้ผลิคุ้มราก บทที่ 156
(ระยะทางจากเมืองหลวงไปเจียงหนาน... ถ้าเป็นโลกเดิมของข้า นั่งเครื่องบินแค่สองชั่วยาม หรือนั่งรถไฟความเร็วสูงแค่ครึ่งวันก็ถึงแล้ว... แต่นี่...) เจ้าตัวคิดอย่างเบื่อหน่าย‘นายท่าน เบื่อหรือเจ้าคะ’ เสียงของชุนหยาดังขึ้นเมื่อเห็นท่าทางของผู้เป็นนายที่กำลังเริ่มนับนิ้ว‘ก็ใช่นะสิ! เจ้าไม่เบื่อหรือชุนหยา พ
ชุนหนี ฮู้เกินโคลนใบไม้ผลิคุ้มราก บทที่ 2
เมื่อคนในครอบครัวรู้ว่าเด็กหญิงปลอดภัย ผู้เป็นแม่ก็อาสาอยู่ดูแลบุตรสาวด้วยตัวเองร่วมกับบ่าวรับใช้ตัวน้อยซึ่งเป็นเด็กในหมู่บ้านนามเสี่ยวชิง เด็กคนนี้มีอายุราวแปดปี รูปร่างผอมบางแต่มีดวงตาที่สดใสและขยันขันแข็งนางเป็นบุตรสาวของชาวนาที่ครอบครัวเสิ่นเคยให้ความช่วยเหลือ ดังนั้นด้วยความที่ครอบครัวนี้อยากต
ชุนหนี ฮู้เกินโคลนใบไม้ผลิคุ้มราก บทที่ 1
เสียงประกาศสถานีต่อไปแว่วมาจากลำโพงที่ติดตั้งอยู่เหนือศีรษะ ปลุกให้หลินเวยละสายตาจากทิวทัศน์ทุ่งนาสีเขียวชอุ่มที่วิ่งผ่านอยู่นอกหน้าต่างรถไฟความเร็วสูง เธอยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูอีกสิบห้านาทีก็จะถึงจุดหมายปลายทางนี่เป็นครั้งแรกในรอบสามปีที่เธออนุญาตให้ตัวเองว่างอย่างแท้จริงโดยที่ไม่มีภาพของกราฟข้อมูล
