8.2 # อำลาวงการ

หลังจาก ครอบครัวอัยย์ ปรึกษากันเรียบร้อยแล้ว ก็ได้ข้อสรุป นอกจาก ฉันได้รับหน้าที่เลือกชุดทั้งของแม่ และยังต้องไปตามหาชุดให้อัยย์ เพื่อนสนิทคนเดียวของฉันด้วย นี่ต่างหากเรื่องที่น่ากังวลที่สุด

เพื่อนฉันคนนี้ จะมีอาการประหลาดอย่างหนึ่ง ซึ่งยังหาสาเหตุแน่ชัดไม่ได้ และอาการนี้ก็ไม่มียารักษา ครั้งแรกที่ฉันเห็นอาการของเธอ ฉันตกใจและรู้สึกกลัวมาก

ภาพยังคงติดตาฉันอยู่มาจนทุกวันนี้ เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อตอนที่เราทั้งคู่ เริ่มเรียนปีหนึ่งในมหาวิทยาลัยเดียวกัน ถึงแม้ว่าเราทั้งคู่จะเรียนต่างคณะกัน แต่ช่วงแรกของปีหนึ่ง นักศึกษามันจะได้เข้ามารวมตัวเพื่อทำกิจกรรมร่วมกัน

ในช่วงวันสุดท้ายของกิจกรรม ทางมหาวิทยาลัยมีการจัดงานเฟรชชี่ไนท์ คืนนั้นฉันสนุกมาก มีกิจกรรมต่างๆ ให้ร่วมมากมาย รวมไปถึงการประกวดคัดเลือกดาว-เดือน ซึ่งฉันก็เป็นส่วนหนึ่งในผู้เข้าประกวด และอัยย์ก็มาเชียร์

แต่ในช่วงสุดท้ายที่ฉันได้รับรางวัล จู่ๆ อัยย์ ก็เป็นลมล้มลงไปที่หน้าเวที ภาพที่ฉันมองลงมาจากด้านบนทำฉันตกใจมาก ฉันทิ้งทุกอย่างบนเวทีและรีบกระโดดลงมา เพื่อประคองตัวเพื่อน คอยเดินตามรุ่นพี่ผู้ชายอีกคนที่เข้ามาอุ้มอัยย์ไปที่ห้องพยาบาล

“นิต้า รางวัลล่ะ” “ไม่เอาแล้วพี่ ให้คนอื่นไปเลย ขอไปดูเพื่อนก่อนค่ะ” ฉันไม่สนใจที่จะอยู่รับรางวัลต่อ ฉันเป็นห่วงเพื่อนมากกว่า หลังจากพักที่ห้องพยาบาลไม่นาน ฉันก็เริ่มเห็นว่าหน้าของอัยย์มีความผิดปกติ

หน้าเธอเริ่มมีรอยแดงจางๆ เหมือนเป็นผื่นแพ้อะไรซักอย่าง ฉันรีบเรียกให้พยาบาลที่ประจำการอยู่มาดู เธอจึงหาผ้าชุบน้ำเย็นมาให้ช่วยเช็ดหน้าให้อัยย์ เมื่อผ้าเย็นโดนผิว อัยย์จึงค่อยๆ เริ่มรู้สึกตัว และตอนนั้นหน้าตาเธอดูหวาดกลัวมาก ขอให้ฉันรีบพากลับห้องพักโดยด่วน

หลังจากคืนนั้น ผิวหน้าที่แดงของเธอยิ่งแดงขึ้นเหมือนสีของเลือด น่ากลัวมาก ฉันใจไม่ดีเลยรีบตามให้พ่อกับแม่มา จนถึงตอนที่พ่อแม่มาถึง จึงได้รู้ว่า อัยย์จะมีอาการแบบนี้ทุกครั้งที่อยู่ในจุดที่เป็นจุดสนใจจากสายตาคนอื่น

ด้วยเหตุนี้แหละ งานประกาศรางวัลที่จัดในสัปดาห์หน้านี้ เมื่ออัยย์ ต้องไปร่วมงานในฐานะลูกสาวคนเดียวของนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมหลายปีซ้อน ที่กำลังจะใช้งานนี้ประกาศอำลาวงการจากเบื้องหน้าสู่เบื้องหลังอย่างเป็นทางการ

ทำให้ฉันรู้สึกห่วงเพื่อนฉันอย่างบอกไม่ถูกเลย เพราะเธอต้องร่วมยืนอยู่ในจุดที่เป็นจุดสนใจของนักข่าวแน่นอน ‘หวังว่าอาการของอัยย์จะหายไปแล้วนะ มันไม่กำเริบมานานมากแล้วนี่’

หลังจากที่ผมแยกจากน้องเชอร์รี่ คืนนั้นผมติดต่อหาคุณแพตตี้ คนที่ส่งนักช็อปส่วนตัวคนใหม่มาให้ผม แทนตัวเธอเองที่รู้สึกว่าจะมีแฟน แล้วกำลังจะย้ายไปต่างประเทศ

เพราะวันนั้น ผมยังไม่ได้ข้อมูลการติดต่อนักช็อปฯ คนใหม่ จึงต้องติดต่อกลับไปหาคุณแพตตี้แทน เพื่อให้นัดนักช็อปฯ ให้ผมอีกครั้งในสัปดาห์หน้า ตามจริงแล้วผมควรขอข้อมูลการติดต่อเธอเอาไว้ เพื่อนัดใช้บริการในครั้งต่อไป

แต่ตอนนั้นผมรู้สึกว่าเหมือนเธอจะไม่เต็มใจอยากจะให้นัก เธออาจจะไม่พอใจผมจากเหตุการณ์ที่เกิดในร้านอาหารญี่ปุ่นก็ได้ ผมก็จะไม่บังคับเธอ ผมจึงต้องติดต่อคุณแพตตี้อีกครั้ง เพื่อขอนัดนักช็อปฯ เพื่อใช้บริการครั้งต่อไป

หลังจากหายไป หนึ่งวันเต็มๆ ผมเข้าใจว่าคงไม่มีปัญหาอะไรกับการนัดสัปดาห์นี้ แต่แล้วคุณแพตตี้ก็ติดต่อกลับมาอีกครั้ง ระหว่างที่ผมกำลังรอจะเข้าประชุมที่โรงพยาบาล

“ว่ายังไงครับ คุณแพตตี้”

[“คุณวัตคะ แพตตี้ต้องขอประทานโทษจริงๆ เลยค่ะ พอดีน้องนิต้า ติดงานใหญ่ คงจะรับงานทางคุณวัต สัปดาห์นี้ไม่ได้น่ะคะ ขออภัยจริงๆ นะคะ คุณวัต ให้แพตตี้หาคนอื่นให้มั้ยคะ”]

“เอ่อ ไม่เป็นไรครับ ผมก็แค่ลูกค้าตัวเล็กๆ ถ้าเค้ามีงานใหญ่ ไม่แปลกที่เค้าจะเลือกงานนั้น ผมเข้าใจ”

[“อย่าพูดแบบนั้นสิคะ คุณวัต จริงๆ น้องเค้าต้องจัดการชุดให้นักแสดงในงานประกาศรางวัลสัปดาห์นี้พอดีค่ะ ทางน้องเค้าก็เกรงใจคุณวัต กลัวว่าจะจัดเวลาให้ทางคุณไม่เต็มที่ แค่นั้นเองค่ะ แถมทางนั้นเป็นผู้มีพระคุณที่น้องเค้านับถือเหมือนแม่แท้ๆ คุณวัตเข้าใจหน่อยนะคะ”]

“เดี๋ยวผมต้องเข้าประชุม เอาไว้ค่อยคุยกันอีกทีนะครับ” ผมรีบวางสาย เพราะเลขาเข้ามาตามผมไปร่วมประชุมแล้ว และหลังจากนั้นผมก็ยุ่งมากจนไม่มีเวลาคิดเรื่องส่วนตัวเลย จึงลืมเรื่องนี้ไปสนิท