9.1 # คนแปลกหน้า

กลางสัปดาห์ ฉันนัดพี่แพตตี้เพื่อเลี้ยงข้าวขอโทษ เพราะรู้สึกผิดที่ฉันน่าจะทำให้ลูกค้าที่พี่แพตตี้ส่งมาให้ไม่พอใจ “ยัยนิต้า หล่อนต้องส่งกระเช้าไปขอโทษคุณวัตวันนี้เลยนะ ท่าทางจะไม่พอใจแล้วล่ะคราวนี้ นี่หลังจากวันนั้นที่วางสายไป บอกว่าจะติดต่อกลับ ก็ไม่ติดต่อมาเลย”

“นี่สรุป นิต้าเป็นคนผิดอีกแล้วเหรอเจ้ เค้าไม่ติดต่อมา เค้าอาจจะยุ่งหรือไม่อยากใช้บริการนิต้าแล้วก็ได้ งั้นก็ปล่อยเค้าไปเถอะ เจ้ค่อยส่งลูกค้าคนอื่นมาให้ก็ได้นี่คะ”

“จะได้ไงยะ ลูกค้าเจ้คนนี้ โปรไฟล์ดี เครดิตดีเลิศ สายเปย์ พ่อบุญทุ่ม มีงานมาให้ตลอด จะปล่อยไปแบบนี้ไม่ได้ ยังไงหล่อนก็ต้องรับไว้ เจ้ไม่ไว้ใจคนอื่นแล้วจริงๆ นะ”

“แต่สัปดาห์นี้ นิต้า ติดงานจริงๆ นี่คะ ยังไงก็ไปบริการเค้าไม่ได้อยู่ดี”

“เฮ้อ... เจ้ก็เข้าใจหล่อนนะ เอายังไงดีล่ะ เจ้ก็คิดหัวจะระเบิดละเนี่ย”

“ไว้เสร็จงานสัปดาห์นี้ นิต้า ค่อยติดต่อเค้าไป ได้มั้ยคะ แบบนี้เจ้ว่าจะได้มั้ย”

“เอางั้นก็ได้ ก็ลองดูละกัน เดี๋ยวเจ้ส่งคอนแท็กต์ให้ ต้องเอาไว้ให้อยู่นะยะ อย่าปล่อยหลุดไปเชียว”

“ค่าๆ ไม่ปล่อยให้หลุดมือแน่นอนค่ะเจ้ เชื่อใจนิต้าได้ เจ้ปั้นมากับมือนี่ ใช่มะ”

แต่สุดท้ายแล้ว หลังจากวันนั้น ฉันก็ไม่ได้ติดต่อลูกค้าไปเลย เพราะเกิดเรื่องวุ่นกับยัยอัยย์เพื่อนสนิทของฉันขึ้นมาซะก่อน จนฉันลืมเรื่องลูกค้าพี่แพตตี้ไปเสียสนิท มัวแต่คอยดูแลยัยอัยย์ ที่หลังจากไปร่วมงานประกาศรางวัลกับแม่ ก็เกิดอาการกำเริบ และโพรเจกต์ละครเรื่องใหม่ของพ่ออัยย์ ก็กำลังจะเริ่มช่วงนี้พอดี

“เป็นไงบ้างอัยย์ ฉันห่วงเธอแทบแย่ ตอนมาถึงขึ้นไปหาแล้วเห็นหลับอยู่เลยยังไม่อยากกวน ตอนนี้อาการดีขึ้นแล้วใช่มั้ย เจ็บตรงไหนรึเปล่า....” หลังจากได้ยินเสียงมาจากด้านนอกห้องครัว ฉันรีบลุกขึ้นไปโผเข้ากอดยัยอัยย์ ที่เพิ่งลงมาจากชั้นบน พร้อมกับถามออกไปด้วยความเป็นห่วงเธอมาก

“นิต้า ถามรัวขนาดนี้จะให้ตอบคำถามไหนก่อนดี” เมื่อยัยอัยย์ท้วงขึ้นมา ฉันจึงค่อนถอนกอดออกมา มองหน้าเธอที่ตอนนี้สวมแมสปิดบังใบหน้าครึ่งล่างทั้งหมดเอาไว้

แต่ถึงอย่างนั้น ร่องรอยแดงเข้มสีเหมือนเลือดที่อยู่ครึ่งหน้าด้านบน ก็ยังคงเผยให้เห็นอาการของเธอออกมาอยู่ดี ฉันปิดความรู้สึกสงสารและเป็นห่วงเอาไว้ไม่มิดจนเผยออกไปทางสีหน้า เมื่อมองกลับไปเห็นหน้าอัยย์ ฉันต้องพยายามทำสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติให้ได้เร็วที่สุด

“หิวแล้วใช่มั้ย มากินข้าวกัน ชั้นรอเธออยู่เลยเนี่ย กะว่าถ้ายังไม่ลงมาจะขึ้นไปตามแล้ว” ฉันพยายามพูดคุย และทำให้บรรยากาศกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะไม่อยากให้ยัยอัยย์จิตตกไปมากกว่านี้

ก่อนจะเริ่มกินข้าวกัน พ่อยัยอัยย์ที่เพิ่งเดินเข้ามาร่วมโต๊ะอาหาร บอกอัยย์อย่างตื่นเต้นเรื่องเกี่ยวกับแนวทางการรักษาอาการของเธอ เหมือนพ่อจะให้โหลดแอปฯ อะไรซักอย่างเพื่อปรึกษา

ฉันได้แต่ฟังและเก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ เพราะเคยได้ยินแต่หาหมอด้านจิตเวชที่สามารถปรึกษาทางโทรศัพท์ได้ แต่ไม่เคยได้ยินแอปฯ หาหมอออนไลน์มาก่อน แล้วจะดูอาการกันยังไงนะ ถ้าไม่ได้เจอหน้ากัน

หลังกินข้าวกันเสร็จ อัยย์ชวนฉันขึ้นมาบนห้องนอนเธอ แต่ฉันก็เห็นเธอเอาแต่จ้องมือถือ ฉันรู้ได้ทันทีว่า หน้าจอที่เปิดไว้คงเป็นหน้าแอปฯ ที่พ่อบอกมาแน่ๆ

“เธอเอาแต่นั่งจ้องแบบนั้น แล้วจะหายได้เหรออัยย์ ถามหมอไปเลยสิ ถามเลยจะได้รู้ว่ารักษาได้มั้ย” เมื่ออยากรู้ก็ต้องลองให้รู้ ฉันบอกให้อัยย์รีบพิมพ์แชตถามหมอในแอปฯ จะได้รู้กันไปเลยว่า รักษาได้หรือแค่ราคาคุย

หลังจากอัยย์ ก้มหน้าก้มตาแชตกับหมอในแอปฯ อยู่ได้แค่ไม่นาน เธอก็วางมือถือลงแล้วถอนหายใจ “เป็นอะไรยัยอัยย์ หมอรักษาไม่ได้เหรอ ชั้นว่าแล้วเชียว จะเป็นไปได้ยังไงไม่เห็นหน้า ไม่ได้เห็นอาการจะรักษายังไง”

“อืม จริงอย่างที่นิต้าบอกเลยแหละ หมอเค้าให้เราถ่ายรูปส่งไปให้ดูน่ะ เค้าจะได้ดูอาการให้”

“อ้าว แล้วเธอไม่ถ่ายส่งไปล่ะ ถ้าเค้าขอให้ส่งรูปไปแบบนี้ แสดงว่าดูอาการได้แล้วน่าจะรักษาได้จริงๆ ใช่มั้ย น่าลองนะ”

“เรายังไม่กล้าให้ใครเห็นนี่ มันน่าเกลียดขนาดนี้”

“โถ่ สาวน้อย ยังไงเค้าก็เป็นหมอ แล้วก็มีแค่หมอคนที่รักษาที่เห็นรูปเธอ ถ้าแค่ส่งรูปไปแล้วรักษาได้ ก็น่าลองนะชั้นว่า แต่ถ้าไม่ได้ เธอก็ไม่ได้เจอเค้าอีกอยู่แล้ว จะกลัวไปทำไม ก็แค่คนแปลกหน้าคนนึง ถ่ายส่งไปเถอะ หรือชั้นช่วยถ่ายให้เอามะ”

“ไม่ๆๆ เดี๋ยวเราทำเอง ขอทำใจก่อนนะ”

“โอเคๆ ตามนั้น งั้นวันนี้ชั้นกลับก่อนนะ จะรีบไปจัดการชุดสำหรับเตรียมเปิดกล้องละครเรื่องใหม่”

“โอเคจ้า กลับดีๆ นะ”

ฉันออกจากบ้านอัยย์ มุ่งตรงไปที่ห้างใหญ่ ที่เป็นแหล่งรวมร้านเสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้าแบรนด์ต่างๆ ซึ่งมีทั้งแบรนด์เนมหรูจากต่างประเทศ และยังมีแบรนด์ไทยที่มีดีไซน์น่าสนใจหลายแบรนด์ เพื่อค้นหาเสื้อผ้าที่จะนำไปใช้สำหรับนักแสดงในการถ่ายละครเรื่องใหม่ที่กำลังจะเปิดกล้อง