Mag-log inเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังขึ้นข้างหูของหรงจื่อเหยาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ โดยที่เธอยังคงอยู่ในอาการโคม่ามานานแสนนาน หลังจากที่แพทย์ทำการช่วยเหลือเธออย่างสุดความสามารถ ในที่สุดหญิงสาวก็สามารถลืมตาขึ้นมาบนโลกใบเดิมของตนได้อีกครั้งจื่อเหยาตกใจเป็นอย่างมากกับสิ่งที่เห็น เนื่องจากครั้งสุดท้ายเธอจำได้ว่าระบบ
กาลเวลาผันเปลี่ยนจากหยาดฝนโปรยปรายสู่แสงแดดอันอบอุ่น เซี่ยหลงและเซี่ยเฟิ่งต่างเติบโตเป็นหนุ่มสาวที่สง่างามและเปี่ยมด้วยความสามารถ พวกเขาได้พิสูจน์ตนเองว่าคู่ควรที่จะก้าวเข้ามาสานต่อภารกิจของมารดาในหน่วยสืบสวนพิเศษเซี่ยหลงในวัยยี่สิบปีได้รับความไว้วางใจให้เป็นผู้บัญชาการหน่วยสืบสวนพิเศษคนใหม่ เขามีค
“แต่ท่านแม่ พวกเราอยากช่วยท่านนี่ขอรับ” เซี่ยหลงกล่าวเสริม ดวงตาที่ฉายแววความคิดลึกซึ้งมองมารดาอย่างจริงจัง “เราอยากช่วยท่านไขคดี และปกป้องความยุติธรรมเช่นเดียวกับท่าน”เซี่ยเฟิ่งพยักหน้าหงึกหงัก “ใช่เจ้าค่ะ ท่านแม่ พวกเราแข็งแรงและฉลาดพอแล้วนะเจ้าคะ”หรงจื่อเหยายิ้มอย่างอบอุ่น นางเข้าใจความรู้สึกขอ
“ขอคารวะใต้เท้าหรงขอรับ/เจ้าค่ะ” เสียงทักทายดังขึ้นพร้อมกันเมื่อหรงจื่อเหยาปรากฏตัวหรงจื่อเหยาพยักหน้ารับเล็กน้อย “ข้าขอขอบคุณทุกท่านที่ให้ความสนใจในการเข้าร่วมหน่วยสืบสวนพิเศษแห่งนี้” เสียงของนางกังวานและชัดเจน “หน่วยสืบสวนของเราจะเปิดโอกาสให้ผู้มีความรู้ความสามารถทุกคน ไม่ว่าจะบุรุษหรือสตรี... แล
วันเวลาผันผ่านหรงจื่อเหยายังคงไม่ยอมแพ้ในการจัดตั้งหน่วยสืบสวนพิเศษ นับตั้งแต่ที่นางได้เริ่มเสนอแนวคิดนี้ในราชสำนัก นางต้องเผชิญกับการต่อต้านอย่างหนักหน่วงจากขุนนางฝ่ายอนุรักษนิยมที่ยังคงยึดมั่นในขนบธรรมเนียมโบราณ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการที่สตรีอย่างนางจะเข้ามามีบทบาทในกิจการบ้านเมืองถึงเพียงนี้“กราบทู
“ท่านพี่...” นางเอ่ยเรียกเขาเสียงเบา รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้า“จริงนะเหยาเอ๋อ ข้าไม่ได้แกล้งกล่าวชมเขา” เซี่ยเว่ยหลง กล่าวพลางดึงภรรยาเข้ามาใกล้ “หลงเอ๋อฉลาดเกินวัย และมีความคิดที่ซับซ้อน เขามักจะเก็บงำความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ในใจ เช่นเดียวกับเจ้าในบางครั้ง”หรงจื่อเหยาหัวเราะออกมาอย่างสดใส “
“เจ้า!” หรงเจี้ยนคังโกรธจนหน้าเขียวเมื่อถูกย้อนกลับมาอย่างเจ็บแสบ! ทว่าเขายังคงต้องรักษาภาพลักษณ์บัณฑิตอันดับหนึ่งของตน ดังนั้นจึงทำเป็นเสียใจร่วมกับน้องสาวที่หรงจื่อเหยาไม่เห็นความหวังดีนี้“หากพี่รองไม่เห็นความหวังดีของพวกเราก็ช่างเถอะขอรับ” เขาพูดก่อนที่ตั้งใจจะพาหรงเจี้ยนซู่ให้เดินออกไปพร้อมกัน
เช้าของวันต่อมา...ในขณะที่หรงจื่อเหยากำลังหลับสบายอยู่ในห้วงนิทราอันแสนสุข เนื่องจากเมื่อคืนกว่าเซี่ยเว่ยหลงยมทูตหน้าตายผู้นั้นจะกลับไปได้ นางยังต้องตอบคำถามของเขาเสียยกใหญ่เกี่ยวกับทีมสืบสวนพิเศษของตน จึงทำให้กว่านางจะได้นอนเวลาก็เกือบจะรุ่งสาง“คุณหนูเจ้าคะ ตื่นเถอะเจ้าค่ะ” เสี่ยวชุนปลุกนายหญิงด้
บรรยากาศภายในห้องพลันเงียบสงัดลงอีกครั้ง จื่อเหยารู้ดีว่านางมาถึงทางแยกที่สำคัญแล้ว นางกำลังเผชิญหน้ากับบุรุษที่อันตรายที่สุดในแผ่นดิน...การปิดบังต่อไปอาจจะทำให้เขายิ่งระแวงและสงสัยในตัวนางมากขึ้น...แต่การเปิดเผยความจริง...ก็อาจจะนำมาซึ่งหายนะที่คาดไม่ถึงเช่นกัน(เอาเถอะ...ในเมื่อเขาถูกกำหนดมาให้เป็
ไม่นานหลังจากนั้น เซี่ยเว่ยหลงก็นำกล่องไม้ที่บรรจุรากบัวหิมะพันปีกลับมาถึงจวนผู้ตรวจการจางอย่างรวดเร็ว เขายื่นมันให้กับจื่อเหยาโดยไม่พูดอะไร แต่สายตาที่มองนางนั้นเต็มไปด้วยความคาดหวังและแรงกดดันจื่อเหยาไม่ได้แสดงท่าทีกังวล นางรับกล่องสมุนไพรล้ำค่านั้นมาด้วยมือที่มั่นคง“ท่านพี่เจี้ยนอวี่” นางหันไปส







