تسجيل الدخولเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังขึ้นข้างหูของหรงจื่อเหยาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ โดยที่เธอยังคงอยู่ในอาการโคม่ามานานแสนนาน หลังจากที่แพทย์ทำการช่วยเหลือเธออย่างสุดความสามารถ ในที่สุดหญิงสาวก็สามารถลืมตาขึ้นมาบนโลกใบเดิมของตนได้อีกครั้งจื่อเหยาตกใจเป็นอย่างมากกับสิ่งที่เห็น เนื่องจากครั้งสุดท้ายเธอจำได้ว่าระบบ
กาลเวลาผันเปลี่ยนจากหยาดฝนโปรยปรายสู่แสงแดดอันอบอุ่น เซี่ยหลงและเซี่ยเฟิ่งต่างเติบโตเป็นหนุ่มสาวที่สง่างามและเปี่ยมด้วยความสามารถ พวกเขาได้พิสูจน์ตนเองว่าคู่ควรที่จะก้าวเข้ามาสานต่อภารกิจของมารดาในหน่วยสืบสวนพิเศษเซี่ยหลงในวัยยี่สิบปีได้รับความไว้วางใจให้เป็นผู้บัญชาการหน่วยสืบสวนพิเศษคนใหม่ เขามีค
“แต่ท่านแม่ พวกเราอยากช่วยท่านนี่ขอรับ” เซี่ยหลงกล่าวเสริม ดวงตาที่ฉายแววความคิดลึกซึ้งมองมารดาอย่างจริงจัง “เราอยากช่วยท่านไขคดี และปกป้องความยุติธรรมเช่นเดียวกับท่าน”เซี่ยเฟิ่งพยักหน้าหงึกหงัก “ใช่เจ้าค่ะ ท่านแม่ พวกเราแข็งแรงและฉลาดพอแล้วนะเจ้าคะ”หรงจื่อเหยายิ้มอย่างอบอุ่น นางเข้าใจความรู้สึกขอ
“ขอคารวะใต้เท้าหรงขอรับ/เจ้าค่ะ” เสียงทักทายดังขึ้นพร้อมกันเมื่อหรงจื่อเหยาปรากฏตัวหรงจื่อเหยาพยักหน้ารับเล็กน้อย “ข้าขอขอบคุณทุกท่านที่ให้ความสนใจในการเข้าร่วมหน่วยสืบสวนพิเศษแห่งนี้” เสียงของนางกังวานและชัดเจน “หน่วยสืบสวนของเราจะเปิดโอกาสให้ผู้มีความรู้ความสามารถทุกคน ไม่ว่าจะบุรุษหรือสตรี... แล
วันเวลาผันผ่านหรงจื่อเหยายังคงไม่ยอมแพ้ในการจัดตั้งหน่วยสืบสวนพิเศษ นับตั้งแต่ที่นางได้เริ่มเสนอแนวคิดนี้ในราชสำนัก นางต้องเผชิญกับการต่อต้านอย่างหนักหน่วงจากขุนนางฝ่ายอนุรักษนิยมที่ยังคงยึดมั่นในขนบธรรมเนียมโบราณ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการที่สตรีอย่างนางจะเข้ามามีบทบาทในกิจการบ้านเมืองถึงเพียงนี้“กราบทู
“ท่านพี่...” นางเอ่ยเรียกเขาเสียงเบา รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้า“จริงนะเหยาเอ๋อ ข้าไม่ได้แกล้งกล่าวชมเขา” เซี่ยเว่ยหลง กล่าวพลางดึงภรรยาเข้ามาใกล้ “หลงเอ๋อฉลาดเกินวัย และมีความคิดที่ซับซ้อน เขามักจะเก็บงำความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ในใจ เช่นเดียวกับเจ้าในบางครั้ง”หรงจื่อเหยาหัวเราะออกมาอย่างสดใส “
เซี่ยเว่ยหลงแค่นเสียงในลำคอเบา ๆ ก่อนจะเดินไปจุดตะเกียงที่ตั้งอยู่บนโต๊ะอย่างถือวิสาสะ แสงไฟสีส้มอ่อนสาดส่องไปทั่วห้อง เผยให้เห็นร่างสูงสง่าของเขาที่ยืนอยู่กลางห้อง...และร่างเล็ก ๆ ของจื่อเหยาที่ยังคงนอนตะแคงอยู่บนเตียงโดยไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นมา“หากข้าเป็นบุรุษไร้ยางอายจริง...ป่านนี้เจ้าคงไม่ได้นอ
ในเวลาเดียวกันนั้น ภายในเรือนพักของหรงเจี้ยนคังบรรยากาศภายในห้องหนังสือของเจ้าตัวเด็กหนุ่มคนนี้ไม่อาจเก็บกลั้นอารมณ์ของตนได้อีกต่อไปเพล้ง! มือของเขาได้ปัดชุดน้ำชาชั้นดีลงจากโต๊ะจนแตกกระจายเกลื่อนพื้น! ภาพลักษณ์บัณฑิตอันดับหนึ่งผู้สุขุมเยือกเย็นได้หายไปจนหมดสิ้น! เหลือเพียงใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความ
และในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัดนั้นเอง ร่างสง่างามของฮูหยินผู้เฒ่าเฉินก็เดินเข้ามาในห้องโถงพอดี“ข้าต้องขออภัยที่ทำให้ซื่อจื่อต้องรอนาน”“คารวะฮูหยินผู้เฒ่า...ไม่เป็นไรเลยขอรับ” เซี่ยเว่ยหลง ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ยืนประสานมือคารวะหญิงชราอย่างนอบน้อม“เชิญท่านผู้บัญชาการเซ
หลังจากสองพี่น้องเดินพ้นเรือนเมฆาครามของท่านฮูหยินผู้เฒ่า คนเป็นน้องก็ไม่คิดจะเก็บอาการของตนเองอีกต่อไป“พี่สาม! ยัยแก่นั่นทำเกินไปแล้ว! ท่านแม่เป็นถึงฮูหยิน เอก แต่กลับถูกลงโทษให้อยู่แต่ในห้องโถงบรรพชนราวกับนักโทษ!” หรงเจี้ยนซู่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นจนดวงตางามแดงก่ำ “แล้วนังคนนั







