บทที่ 18

จื่อเหยาเดินนำตรงไปยังศาลากลางหมู่บ้านทันที ภาพที่นางเห็นเมื่อไปถึงคือความโกลาหลอย่างแท้จริง...ศาลากลางที่เคยว่างเปล่า

บัดนี้เต็มไปด้วยผู้คน ญาติพี่น้องของผู้ป่วยต่างร้องไห้ระงมกอดกันด้วยความสิ้นหวัง คนป่วยทั้งสามคนนอนซมหมดสภาพอยู่บนพื้น กลิ่นอายของความเจ็บป่วยและความตายคละคลุ้งจนแทบจะหา