Chapter 1 - ลูกค้าสาวคนแรกในรอบหลายปี 2/2

“เอ่อ...เฮียยักษ์คะ หนูอยากได้ลายน่ารักๆ แบบมินิมอลค่ะ สักเอาไว้ตรงนี้ค่ะ จะได้ดูไม่เยอะเกินไป” ยาหยีพูดพลางชี้ไปที่บริเวณด้านล่างกระดูกไหปลาร้าด้านขวาของตน เธอยิ้มบางๆ ก่อนจะหันไปปรึกษา ชมพู่ เพื่อนสาวที่มาด้วยกัน “ชมพู่ แกว่าฉันสักตรงนี้โอเคไหม”

“อืม ก็ดีนะ ดีกว่าอยู่ตรงต้นแขน ส่วนลายที่แกเลือก ฉันว่าก็สวยดี ดูดีกว่าลายแมวสามสีตัวนั้น ตัวนี้ดูมินิมอลมินิใจกว่าเยอะ” ชมพู่เอ่ยสนับสนุน

“งั้นก็เอาลายนี้เลยค่ะเฮีย” ยาหยียื่นลายที่ตนเองตั้งใจเลือกไว้ให้เขา ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงสดใส “เฮียว่าสักตรงนี้มันโอเคไหมคะ”

ยาหยีชี้ไปที่บริเวณไหปลาร้าของตัวเองอีกครั้งอย่างไม่แน่ใจนัก ยักษ์รับลายที่เธอยื่นให้ มองสลับไปมาระหว่างรูปในมือถือกับบริเวณที่จะสัก

“อืม จริงๆ ลายนี้ถ้าจะให้สวย ลองทำให้มันมีลูกเล่นมากกว่านี้ดีไหม เฮียว่า-” แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ชมพู่กลับโพล่งขึ้นมาขัดจังหวะ

“อุ๊ย! พี่ท็อปมาถึงแล้วว่ะแก ทำไมมาไวจังวะ” ชมพู่พูดพลางยกโทรศัพท์ให้ดูข้อความล่าสุดที่แฟนของเธอส่งข้อความเข้ามาด้วยสีหน้าที่รู้สึกผิดหน่อยๆ “เขาบอกว่าวันนี้เลิกงานไว มารออยู่ข้างล่างร้านแล้วด้วย เอ่อ...แกจะให้ฉันรอแกก่อนไหมหรือยังไงดี”

“อ้าวเหรอ งั้นไม่เป็นไรหรอก แกรีบไปเถอะ อย่าให้พี่ท็อปต้องรอนาน ยังไงก็ขอบใจแกมากนะที่มาเป็นเพื่อน” ยาหยีตอบกลับ ก่อนจะหันไปส่งยิ้ม โบกมือให้เพื่อนสนิท

คล้อยหลังชมพู่เดินออกจากร้านไม่ถึงนาที บาสที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ สองตาเหลือบมองนาฬิกาที่ติดอยู่ตรงผนัง ท่าทางของเขาดูลุกลี้ลุกลนอย่างเห็นได้ชัด

“เฮีย สี่ทุ่มแล้ว ผมขอกลับก่อนได้ไหม ต้องไปช่วยแม่เก็บร้านน้ำเต้าหู้ ถ้ากลับช้าอีกคงโดนเทศน์ยาวแน่เลยครับ”

“เออๆๆ เดี๋ยวกูจัดการต่อเอง มึงรีบไปเหอะ อย่าให้ป้าน้อยต้องรอนาน”

“ขอบคุณครับเฮีย พรุ่งนี้เจอกันครับ” บาสยิ้มกว้างแบบกวนๆ รีบยกมือไหว้ลายักษ์ ก่อนหยิบกระเป๋าสะพายจากตู้ล็อกเกอร์ของตัวเอง เดินออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ยักษ์อยู่กับยาหยีในบรรยากาศที่กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

ยาหยีเปิดแอปพลิเคชันไลน์ในโทรศัพท์มือถือของตัวเอง แล้วส่งรูปตัวอย่างลายสักที่ต้องการให้ยักษ์ที่เพิ่งแอดกันไปเมื่อครู่ ยักษ์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง มองหน้าจออยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะหยิบกระดาษลอกลายออกมาจากชั้น วางลงบนโต๊ะทำงาน จากนั้นก็ใช้ปากกาเฉพาะทางค่อยๆ วาดลายตามต้นฉบับในโทรศัพท์อย่างคล่องแคล่ว ยาหยีนั่งมองด้วยความสนใจ จนเธออดเอ่ยปากชมไม่ได้

“เฮียยักษ์นี่เก่งจังเลยค่ะ มิน่าล่ะ พี่ชายหนูถึงชมไม่หยุด” ยาหยีพูดพร้อมจ้องหน้าเขาด้วยดวงตาเป็นประกาย จนยักษ์หัวเราะเบาๆ ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามต่อ “ว่าแต่เฮียเป็นช่างสักมานานแค่ไหนแล้วคะ แล้วเคยเจอลายยากๆ บ้างหรือเปล่า”

“อืม น่าจะยี่สิบกว่าปีแล้วมั้ง ครูพักลักจำตั้งแต่อายุสิบห้า เมื่อก่อนเจอลายยากๆ ใหญ่ๆ นี่เครียดมา เดี๋ยวนี้มาเหอะ จะลายไหนเฮียก็ทำได้”

หลังจากลอกลายเสร็จเรียบร้อย ยักษ์ยกกระดาษลอกลายขึ้นส่องไฟเพื่อเช็กความคมชัดอีกครั้ง เขาหันมองยาหยีที่จ้องลายในมือเขาอย่างตั้งใจ ก่อนจะพูดขึ้นเพื่ออธิบายต่อ

“เมื่อกี้ที่เฮียพูดค้างไว้ ลูกเล่นที่เฮียพูดถึงคือสักลูกโป่งไว้ใต้กระดูกไหปลาร้า แล้วให้สายลูกโป่งลากลงไปจนถึงตรงนี้” เขาชี้นิ้วไปยังตำแหน่งเนินอก “แล้วตรงนี้เราจะวาดแมวตัวเล็กๆ ให้มันกำลังถือสายลูกโป่งอยู่ เวลาใส่เสื้อผ้าเปิดเนินอก มันจะดูเหมือนแมวโผล่มาทักทายหน่อยๆ วับๆ แวมๆ ดูน่าค้นหา”

ยาหยีมองเขาอย่างชั่งใจ ก่อนจะยิ้มบางๆ แบ่งรับแบ่งสู้

“ไอเดียเฮียน่าสนใจดีนะคะ แต่หนูกลัวว่ามันจะดูเซ็กซี่เกินไปรึเปล่า”

“เอาจริงๆ มันออกแนวน่ารักขี้เล่นมากกว่า แต่ถ้ายาหยีไม่มั่นใจ จะทำตามลายเดิมที่เลือกไว้ก็ได้ครับ เฮียไม่มีปัญหาเลย”

“งั้นเอาแบบที่เฮียบอกดีกว่าค่ะ เผื่อจะมีหนุ่มๆ อยากจะมาขอจับเจ้าแมวตรงนี้ดูบ้าง” ยาหยีพูดไปขำไป ปลายนิ้วชี้ที่เนินออกของตนอย่างไม่ได้คิดอะไร ก่อนจะมองกระดาษลอกลายในมือเขาอย่างตื่นเต้น

ยกเว้นก็แต่เจ้าของร้านสักคนนี้น่ะสิ ด้วยดีกรีแชมป์สักลายระดับโลกหลายสมัย ลูกค้าในร้านจึงมักมีแต่ชายฉกรรจ์ก้ามโต ชาวต่างชาติที่บินข้ามน้ำข้ามทะเลดั้นด้นมาใช้บริการ หรือไม่ก็หัวหน้าแก๊งมอเตอร์ไซค์อย่างเฮียยอดที่แนะนำบอกต่อจนร้านของเขาโด่งดังต้องจองคิวข้ามเดือน นานทีปีหนถึงจะเจอลูกค้าผู้หญิงหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มอย่างยาหยีสักคน

ยักษ์ไม่รู้ว่าไอเดียที่บอกยาหยีไป จะย้อนเข้ามาเล่นงานตัวเองหรือเปล่า

ขอแค่ตอนสัก มือเอ็งอย่าสั่น เอ็นเอ็งอย่าแข็งสู้ก็พอ!