ช่างยักษ์เข็มใหญ่

สามทุ่มกว่าๆ เกือบสี่ทุ่ม ใกล้เวลาร้านปิด หลังจากลูกค้าคนสุดท้ายของร้านเพิ่งกลับไป เสียงของ ยักษ์ ชายวัยสามสิบต้นๆ เจ้าของร้านเฮียยักษ์สักสวย ดังขึ้นพร้อมอารมณ์ขุ่นมัว เขากำลังโมโหลูกน้องตัวดีอย่าง บาส ที่ทำงานพลาดแล้วพลาดอีก ทั้งที่เป็นงานง่ายๆ อย่างการผสมสีสำหรับสัก แม้จะย้ำหลายครั้งแล้วว่าสีต้องมีความเข้มพอดี ไม่อย่างนั้นจะสักออกมาไม่สวย แต่บาสกลับผสมเข้มเกินไป จนต้องเสียของอีกชุด

“ไอ้เชี่ยบาส! กูสอนมึงกี่รอบแล้ววะ สอนจนปากเปียกปากแฉะ ถ้าทำไม่ได้ก็กลับไปช่วยป้าน้อยขายน้ำเต้าหู้หน้าปากซอยเหมือนเดิมไป๊!” ไม่พูดเปล่า หากแต่ยังตามมาด้วยเสียงตบโต๊ะดังปึงปังเพื่อระบายอารมณ์

บาสเบะปากแบบคนหมดคำแก้ตัว พูดอ้อมแอ้มเสียงเบา ทว่าก็ดังพอที่ยักษ์จะได้ยิน

“ก็เฮียสอนเร็วจะตาย พูดรัวอย่างกับร้องเพลงแร็ป ใครมันจะไปจำทันล่ะ” เขาทำท่าอิดออดพลางถอยหลังเล็กน้อย มือข้างหนึ่งเกาหัวแกรกๆ ทำหน้าเหมือนเด็กทำผิดแต่ก็ยังกล้าเถียง

“กูไม่ได้สอนเร็ว แต่สมองมึงมันช้าเอง ไอ้บาส ถ้ามึงตั้งใจมากกว่านี้ ป่านนี้มึงคงเป็นด็อกเตอร์ไปแล้ว!”

บาสยักไหล่พร้อมกับทำหน้ากวนๆ ทำปากงุบงิบงึมงำคล้ายกำลังจะเถียงกลับและล้อเลียน ก่อนยักษ์จะปาหมอนใบเล็กที่วางบนเตียงสักขว้างใส่ไอ้เด็กปีนเกลียวไม่รู้จักโต

ทว่าทันใดนั้น เสียงกระดิ่งที่ประตูหน้าร้านดังขึ้น ทั้งสองหยุดทะเลาะ พลันหันไปมองที่ประตูพร้อมกัน ก่อนจะเห็นหญิงสาวสองคนที่พวกเขาไม่คุ้นหน้าเดินเข้ามาในร้าน ยักษ์ชะงักไปชั่วครู่ ส่วนบาสก็นิ่งเหมือนหุ่นที่สตัฟฟ์เอาไว้ไม่มีผิด

เหตุเพราะสองสาวที่เพิ่งเข้ามานั้น พวกเธอหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม ผิวพรรณเปล่งปลั่งเหมือนเพิ่งหลุดออกมาจากโฆษณาสกินแคร์ อายุของทั้งคู่น่าจะราวๆ ยี่สิบต้นๆ เห็นจะได้ สาวคนแรกมีผมยาวตรงสีดำสลวย เธอสวมเดรสสีอ่อนดูเรียบร้อย ส่วนอีกคนมีผมสีช็อกโกแลตดัดลอนเล็กน้อย สวมสายเดี่ยวสีเบจ กับกางเกงขาสั้นสีดำจุ๊ดจู๋ดูสบาย ซึ่งคนหลังนี่แหละที่ทำให้เจ้าของร้านถึงกับมองตามตาไม่กะพริบ

“สวัสดีค่ะ เอ่อ...ที่นี่ใช่ร้านเฮียยักษ์รึเปล่าคะ” หญิงสาวผมดัดลอนถามขึ้น ดึงสติที่เริ่มหลุดลอยของเขากลับมา

“ครับ ใช่ครับ ผมเฮียยักษ์เองครับ”

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดอะไรต่อ เสียงโทรศัพท์ของหญิงสาวดังขึ้น เธอหยิบมันออกจากกระเป๋าสะพาย มองหน้าจอแวบหนึ่ง ก่อนกดรับสายอย่างรวดเร็ว

“แป๊บหนึ่งนะคะ” เธอเอ่ยขึ้นพร้อมส่งโทรศัพท์ไปให้เจ้าของร้าน เขามองหน้าเธอด้วยความแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ยื่นมือรับมันมา

“ฮัลโหลครับ” เสียงห้าวที่เต็มไปด้วยความสงสัยส่งผ่านปลายสาย

“ยักษ์ใช่ไหม” เสียงชายปลายสายฟังดูคุ้นๆ ก่อนจะเฉลยตัวเอง “กู ยอด หัวหน้าแก๊งฮาร์เล่ย์ ที่เคยมาสักลายปลาคาร์ฟที่หลังกับมึงน่ะ”

“จำได้สิครับ แค่เสียงก็จำได้แล้ว ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับเฮีย สบายดีไหมครับ” ยักษ์ปรับน้ำเสียงให้สุภาพขึ้นทันที

“สบายดีแหละ นี่ว่าอยากจะไปเติมสีกับมึงเดือนหน้า แต่กูให้ลูกน้องโทรหาทีไร ร้านมึงก็คิวเต็มตลอด จนกูจะไปเติมสีที่อื่นแล้วเนี่ย”

“แหม ถ้าเป็นเฮียยอด ผมว่างเสมอครับ ว่าแต่วันนี้มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ” 

แม้จะมีคิวแน่นแค่ไหน เขาก็ไม่กล้าปฏิเสธคำขอของชายคนนี้ เพราะกิตติศัพท์ความโหดของยอดนั้น เลื่องชื่อลือชาในวงการมอเตอร์ไซค์ ทั้งความเด็ดขาดและนิสัยที่เอาเรื่อง ทำให้ทุกคนต้องยอมสยบ แม้แต่ยักษ์เองยังต้องให้ความเกรงใจในทุกครั้งที่เขาโทรหา หรือมาใช้บริการที่ร้าน

“คืองี้ ยาหยี น้องสาวกูมันอยากลองสัก แต่มันดันกลัวเข็ม กูเลยนึกถึงมึง ที่มึงเคยบอกว่า ร้านมึงมีสักชั่วคราวแบบที่ไม่ใช้เข็มน่ะ ยังรับอยู่ใช่ไหม”

“ครับเฮีย ที่ร้านมีสักแบบชั่วคราวครับ สีพิเศษ ติดทน แต่ไม่ใช้เข็มครับ”

“เออ งั้นก็ดี ยังไงกูฝากดูแลน้องกูหน่อยนะ”

“ได้ครับเฮีย ไม่ต้องห่วงครับ เดี๋ยวผมดูแลน้องสาวเฮียอย่างดีเลยครับ” ยักษ์ตอบรับหนักแน่น สายตาคมจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าไม่กะพริบ จนเธอยิ้มเขินหลุบสายตาเลี่ยงหลบ ก่อนยักษ์ยื่นโทรศัพท์คืนพร้อมรอยยิ้ม “พี่ชายเราฝากไว้ขนาดนี้ เฮียก็ต้องดูแลเต็มที่อยู่แล้ว มานั่งเลย เดี๋ยวเฮียจัดให้เอง”