Chapter 2 - สมาธิเริ่มแตกกระเจิง 1/2

หลังจากทุกคนกลับออกไปแล้ว ยักษ์เดินไปปิดประตูหน้าร้าน ก่อนจะหมุนลูกกุญแจล็อกประตู กดสวิตช์ปิดไฟหลัก ปล่อยให้แสงจากป้ายหน้าร้านส่องผ่านกระจกเข้ามาเพียงเล็กน้อย พื้นที่เงียบลงเหลือเพียงเสียงลมหายใจของเขากับเธอ ยักษ์หันมามองยาหยีที่ยังยืนอยู่กลางร้านด้วยสายตาละล้าละลัง

“มาครับน้องยาหยี เดี๋ยวเฮียพาไปสักในห้องไพรเวตแทนนะ จะได้สะดวก ไม่ต้องกังวลหากมีคนเดินผ่าน” เขาผายมือไปทางประตูอีกบานที่นำไปสู่ด้านในร้าน

ยาหยีพยักหน้ารับแต่ยังเหลือบตามองไปรอบๆ แววตาฉายแวววิตก แม้เธอจะไม่ได้เอ่ยถามออกมาตรงๆ แต่สีหน้าที่แสดงออกชัดเจนทำให้ยักษ์สังเกตเห็นได้ไม่ยาก เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะพูดขึ้น

“เอาหน่า เฮียไม่ได้จะทำให้หนูกลัวหรอกนะ แต่ว่าบางครั้งการสักในจุดที่อยู่ใต้ร่มผ้า ถ้าทำที่เตียงข้างนอกนี่ก็คงจะไม่เหมาะ เฮียต้องป้องกันไม่ให้มันดูประเจิดประเจ้อ และก็เพื่อความเป็นส่วนตัวของลูกค้าด้วย อีกอย่างถ้ามีคนเดินผ่านไปผ่านมาแล้วมองเข้ามาเห็น คงไม่ดีแน่ๆ เฮียเลยคิดว่าเราควรจะเข้าไปสักกันในนั้นดีกว่า” เขาพูดพลางเดินไปหยิบอุปกรณ์ จัดแจงเตรียมทุกอย่างให้พร้อมสำหรับการสัก

“แล้ว...เฮียจะทำอะไรหนูรึเปล่าคะ” ยาหยีเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าสบตาเขา เล่นเอายักษ์หัวเราะขำกับความเถรตรงของเธอ

“ทำไม หนูกลัวเฮียเหรอ”

เธอพยักหน้ารับโดยไม่ลังเล ดวงตากลมใสฉายแววระแวงปนหวาดหวั่นเล็กน้อย

“ฮ่าๆๆ ไม่ต้องกลัวหรอก เฮียไม่ทำอะไรหนูแน่นอน พี่ชายของหนูน่ากลัวขนาดนั้น เฮียยังไม่อยากโดนกระทืบตายหรอกนะ” เขาพูดพลางหัวเราะขำ ก่อนจะเดินไปเตรียมอุปกรณ์สักต่ออย่างใจเย็น

ยาหยีได้ยินดังนั้นก็หลุดขำก๊ากออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“เฮียพูดอะไรเนี่ย! พี่ชายหนูไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้นนะ เขาใจดีมากๆ ต่างหากล่ะ แต่พอดีหน้าตาเขาดูโหดๆ หนวดเคราครึ้มๆ เลยดูเหมือนโจรไปหน่อยก็แค่นั้นเอง”

“เฮียก็พอรู้แหละว่าเฮียยอดแกใจดี แต่ยังไงก็ยังน่ากลัวอยู่ดี ไม่ใช่แค่หน้าตานะ เวลาพี่ชายหนูจ้องเฮียที หูย...ขนาดเฮียตัวโตยังรู้สึกขนลุกเลย” ยักษ์หัวเราะเบาๆ พลางส่ายหน้า

“จริงๆ แล้วเฮียยอดเขาก็หล่อนะ ผู้หญิงหลายคนก็สนใจเขาเหมือนกัน” เธอเว้นช่วงไปเล็กน้อย ก่อนจะยักคิ้วให้เขา “แต่ยังไงก็หล่อน้อยกว่าเฮียยักษ์อยู่ดีค่ะ”

“ขอบคุณที่ชมเฮียนะ ปกติไม่ค่อยมีใครชมเท่าไรหรอก ส่วนใหญ่มีแต่คนบอกว่าเฮียดูดุเหมือนนักเลง ตัวก็ใหญ่ แถมเนื้อตัวมีแต่รอยสัก ไม่มีใครกล้าคุยด้วยเลย” ยักษ์หัวเราะเบาๆ พลางส่ายหน้า

“จริงเหรอคะ หล่อขนาดนี้ หนูนึกว่าเฮียจะมีแต่สาวๆ มาติดซะอีก”

“ปากหวานขนาดนี้ หนุ่มๆ คงรุมตอมกันหึ่งเลยใช่ไหม” ยักษ์ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยแซว

“หืม รุมหึ่ง?” ยาหยีเบิกตากว้างก่อนจะทำหน้าประหลาดใจ “เฮียหมายถึงหนูเป็นดอกไม้ แล้วผู้ชายเป็นผึ้งใช่ไหม หรือว่า...เฮียหมายถึงแมลงวันตอมขี้กันแน่คะเนี่ย”

“เฮ้ย...เฮียไม่ได้หมายความแบบนั้นเลยนะ หนูอย่าคิดไปเองสิ เฮียหมายถึง หนูน่ะน่ารัก ใครๆ ก็ต้องอยากเข้าหาเป็นธรรมดา ไม่ได้เปรียบเทียบอะไรแปลกๆ เลยจริงๆ นะ” เขาเอ่ยพลางรีบโบกมือพัลวัน

“ฮ่าๆๆ เฮียก็จริงจังเกินไป หนูแค่แซวเล่นเฉยๆ”

ยักษ์พยักหน้ารับ พลางลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะคิดในใจว่าตัวเขาคงต้องพัฒนาเรื่องการเข้าหาผู้หญิงให้ดีกว่านี้ เพราะดูเหมือนสกิลของเขาจะต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนติดลบ ไม่ใช่แค่ไม่มีเทคนิคการพูดให้ดูน่าสนใจ แต่บางทียังพูดอะไรที่อาจทำให้สาวๆ หนีหายโดยไม่รู้ตัว

นี่อาจเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่เขายังโสดมาจนถึงทุกวันนี้ก็เป็นได้ แน่นอนว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะเขาหมกมุ่นอยู่กับงานสักจนแทบไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่น คิวแน่นเอี๊ยดจนแทบไม่ได้หยุดพัก การใช้เวลาทั้งวันไปกับการลงเข็ม วาดลาย ทำให้โอกาสพบเจอสาวๆ แทบไม่มีอยู่แล้ว แต่ต่อให้มีโอกาส เขาก็ยังไม่แน่ใจว่าตัวเองจะเข้าหาพวกเธอได้ดีแค่ไหน

บางครั้งเขาเองก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ถ้าเขาพยายามเข้าหาผู้หญิงมากกว่านี้ หรือมีเสน่ห์แบบผู้ชายคนอื่นที่สามารถพูดจาหวานๆ เอาใจเก่ง บางทีเขาอาจจะไม่ได้อยู่คนเดียวแบบนี้ก็ได้

แต่สุดท้ายเขาก็แค่หัวเราะให้ตัวเองอย่างปลงๆ เพราะรู้อยู่แก่ใจว่า เขาน่ะ เป็นพวกที่เน้นความจริงใจ มากกว่าคำพูดสวยหรู ต่อให้พยายามเปลี่ยนแปลงแค่ไหน ก็คงไม่ใช่ตัวเองอยู่ดี

เมื่อเตรียมอุปกรณ์ทุกอย่างเรียบร้อย ยักษ์ก็พายาหยีเดินเข้าไปในห้องสักแบบไพรเวต ภายในห้องดูต่างจากร้านสักทั่วไปอย่างสิ้นเชิง ผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกใสที่สามารถมองออกไปเห็นวิวเมืองได้อย่างชัดเจน ตึกสูงระฟ้าเรียงรายอยู่ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน แสงไฟจากอาคารและถนนเบื้องล่างส่องประกายเป็นจุดเล็กๆ ระยิบระยับ ยิ่งทำให้บรรยากาศภายในห้องสักแห่งนี้ดูมีเสน่ห์ไปอีกแบบ

ร้านสักของยักษ์ตั้งอยู่ในอาคารใหญ่ใจกลางเมือง ซึ่งภายในมีทั้งศูนย์การค้า สำนักงาน และคอนโดหรู ไม่ใช่แค่ร้านสักทั่วไปที่อยู่ตามตรอกซอกซอย ยักษ์เลือกเปิดร้านที่นี่ เพราะเขาพักอยู่ที่คอนโดบนชั้นสูงของอาคารเดียวกัน ทำให้สะดวกต่อการทำงานมาก ตื่นเช้ามาก็เพียงแค่ลงลิฟต์มาถึงร้าน ทำงานเสร็จก็สามารถขึ้นไปพักได้ทันที ไม่ต้องเสียเวลาเดินทางหรือฝ่ารถติดในเมืองใหญ่ ถือเป็นความสะดวกที่เขาพอใจอย่างมาก

“ขึ้นไปนอนบนเตียงเลยครับ เดี๋ยวเฮียขอปรับไฟก่อน” ยักษ์บอกเธอ พลางเดินไปเปิดโคมไฟดวงใหญ่ที่อยู่เหนือเตียงสำหรับสัก หรี่ไฟดวงหลักของห้องให้สลัวลง เพื่อให้แสงส่องพอดีกับบริเวณที่ต้องสัก ไม่จ้าจนเกินไปและไม่มืดจนมองรายละเอียดไม่ชัด “เอาล่ะ พร้อมหรือยังครับ ทีนี้เลือกมาได้เลย ว่าอยากจะสักข้างซ้ายหรือขวาดี”