All Chapters of ช่างยักษ์เข็มใหญ่: Chapter 1 - Chapter 10

สามทุ่มกว่าๆ เกือบสี่ทุ่ม ใกล้เวลาร้านปิด หลังจากลูกค้าคนสุดท้ายของร้านเพิ่งกลับไป เสียงของ ยักษ์ ชายวัยสามสิบต้นๆ เจ้าของร้านเฮียยักษ์สักสวย ดังขึ้นพร้อมอารมณ์ขุ่นมัว เขากำลังโมโหลูกน้องตัวดีอย่าง บาส ที่ทำงานพลาดแล้วพลาดอีก ทั้งที่เป็นงานง่ายๆ อย่างการผสมสีสำหรับสัก แม้จะย้ำหลายครั้งแล้วว่าสีต้องมีความเข้มพอดี ไม่อย่างนั้นจะสักออกมาไม่สวย แต่บาสกลับผสมเข้มเกินไป จนต้องเสียของอีกชุด“ไอ้เชี่ยบาส! กูสอนมึงกี่รอบแล้ววะ สอนจนปากเปียกปากแฉะ ถ้าทำไม่ได้ก็กลับไปช่วยป้าน้อยขายน้ำเต้าหู้หน้าปากซอยเหมือนเดิมไป๊!” ไม่พูดเปล่า หากแต่ยังตามมาด้วยเสียงตบโต๊ะดังปึงปังเพื่อระบายอารมณ์บาสเบะปากแบบคนหมดคำแก้ตัว พูดอ้อมแอ้มเสียงเบา ทว่าก็ดังพอที่ยักษ์จะได้ยิน“ก็เฮียสอนเร็วจะตาย พูดรัวอย่างกับร้องเพลงแร็ป ใครมันจะไปจำทันล่ะ” เขาทำท่าอิดออดพลางถอยหลังเล็กน้อย มือข้างหนึ่งเกาหัวแกรกๆ ทำหน้าเหมือนเด็กทำผิดแต่ก็ยังกล้าเถียง“กูไม่ได้สอนเร็ว แต่สมองมึงมันช้าเอง ไอ้บาส ถ้ามึงตั้งใจมากกว่านี้ ป่านนี้มึงคงเป็นด็อกเตอร์ไปแล้ว!”บาสยักไหล่พร้อมกับทำหน้ากวนๆ ทำปากงุบงิบงึมงำคล้ายกำลังจะเถียงกลับและล้อเลียน ก่อน

หลังจากทุกคนกลับออกไปแล้ว ยักษ์เดินไปปิดประตูหน้าร้าน ก่อนจะหมุนลูกกุญแจล็อกประตู กดสวิตช์ปิดไฟหลัก ปล่อยให้แสงจากป้ายหน้าร้านส่องผ่านกระจกเข้ามาเพียงเล็กน้อย พื้นที่เงียบลงเหลือเพียงเสียงลมหายใจของเขากับเธอ ยักษ์หันมามองยาหยีที่ยังยืนอยู่กลางร้านด้วยสายตาละล้าละลัง“มาครับน้องยาหยี เดี๋ยวเฮียพาไปสักในห้องไพรเวตแทนนะ จะได้สะดวก ไม่ต้องกังวลหากมีคนเดินผ่าน” เขาผายมือไปทางประตูอีกบานที่นำไปสู่ด้านในร้านยาหยีพยักหน้ารับแต่ยังเหลือบตามองไปรอบๆ แววตาฉายแวววิตก แม้เธอจะไม่ได้เอ่ยถามออกมาตรงๆ แต่สีหน้าที่แสดงออกชัดเจนทำให้ยักษ์สังเกตเห็นได้ไม่ยาก เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะพูดขึ้น“เอาหน่า เฮียไม่ได้จะทำให้หนูกลัวหรอกนะ แต่ว่าบางครั้งการสักในจุดที่อยู่ใต้ร่มผ้า ถ้าทำที่เตียงข้างนอกนี่ก็คงจะไม่เหมาะ เฮียต้องป้องกันไม่ให้มันดูประเจิดประเจ้อ และก็เพื่อความเป็นส่วนตัวของลูกค้าด้วย อีกอย่างถ้ามีคนเดินผ่านไปผ่านมาแล้วมองเข้ามาเห็น คงไม่ดีแน่ๆ เฮียเลยคิดว่าเราควรจะเข้าไปสักกันในนั้นดีกว่า” เขาพูดพลางเดินไปหยิบอุปกรณ์ จัดแจงเตรียมทุกอย่างให้พร้อมสำหรับการสัก“แล้ว...เฮียจะทำอะไรหนูรึเปล่าคะ” ยาหยีเม้มริม

ยักษ์พยายามสะกดจิตตัวเองให้มีสติ จดจ่อกับสิ่งที่ทำ แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับผิวขาวเนียนของลูกค้าสาวที่ล่อตาล่อใจจนมือสั่น เธอนอนนิ่งอยู่ตรงหน้า หลับตาพริ้มอย่างวางใจ ไม่รู้เลยว่าช่างสักมืออาชีพอย่างเขากำลังเผชิญกับบททดสอบครั้งใหญ่ปลายนิ้วเรียวของยักษ์ค่อยๆ กดกระดาษลอกลายแนบไปกับผิวเนียนนุ่ม ความอุ่นจากร่างกายของเธอแผ่ซ่านผ่านปลายนิ้ว เขาขบกรามแน่น พยายามบังคับให้มือตัวเองนิ่ง แต่ยิ่งพยายามเท่าไร ความสั่นไหวกลับยิ่งชัดเจนขึ้นเมื่อปลายนิ้วของเขาเกลี่ยไล้ไปตามแนวเนินอกเพื่อกดกระดาษลอกลายให้แนบสนิท ความนุ่มหยุ่นใต้มือทำให้เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นกระหน่ำราวกับจะระเบิดออกมา ยิ่งเห็นเนินอกขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ความเย้ายวนก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวยาหยีสะดุ้งเป็นระยะทุกครั้งที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสผิว เธอไม่ได้ลืมตา แต่ร่างกายตอบสนองโดยอัตโนมัติ ความหวามไหวบางอย่างทำให้เธอรู้สึกเสียวซ่านไปทั่วกาย ปลายนิ้วของยักษ์ลากผ่านจุดอ่อนไหวของเธอหลายครั้ง แม้เขาจะพยายามทำให้เป็นธรรมชาติที่สุด แต่สัมผัสนั้นกลับแฝงไปด้วยความร้อนเร่า“ยาหยี หนูไหวไหม” ยักษ์ถามเสียงแหบต่ำ ยาหยีเม้มริมฝี

“...หนูโดนปลายเครื่องแตะใกล้ๆ ยังสะดุ้งทุกครั้งเลย แล้วถ้ามันแตะตรงนั้น เฮียว่าหนูไม่น่าจะทนไหวหรอก”ความเถรตรง ปากไว ปากหมา พูดจาไม่คิดของยักษ์ที่พยายามข่มเอาไว้เริ่มทำงานอีกครั้ง เขารู้ตัวดีว่าตัวเองไม่ใช่ผู้ชายที่พูดจานุ่มนวล หรือมีสกิลเอาใจผู้หญิงเหมือนพวกหนุ่มเพลย์บอย เพราะวันๆ ผู้ที่เขาพบเจอและสนทนาด้วยล้วนมีแต่ผู้ชาย ถ้าไม่นับรวมป้าแม่บ้านประจำตึกอีกคนที่เขามักพูดคุยอยู่ด้วยบ่อยๆยักษ์ถอนหายใจเฮือก พยายามบอกตัวเองให้โฟกัสกับเจ้าแมวดำถือลูกโป่งแดง ไม่ใช่กับเรือนร่างของลูกค้าสาวตรงหน้า แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า หัวใจของเขากำลังเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ยิ่งต้องอยู่ใกล้กันขนาดนี้ กลิ่นหอมอ่อนๆ จากผิวกายของเธอ ยิ่งทำให้ความอดทนที่พยายามรักษาไว้เริ่มสั่นคลอน“มันไม่โอเคเหรอคะเฮีย” ลูกค้าสาวเอ่ยถาม เรียกสติที่กำลังลอยออกจากร่างให้กลับคืนมา“เอ่อ...หนูอยากลองสักตรงนั้นจริงๆ เหรอ เฮียว่าแค่ตรงนี้หนูก็แทบจะทนไม่ไหวแล้วนะ” เขาพูดขึ้นเสียงต่ำ สายตาหลุบมองผิวเนียนละเอียดตรงเนินอกที่เขากำลังลงสีให้ จนยาหยีที่หน้าแดงจัดกลับส่ายหน้าเบาๆ“แต่หนูไปดูรีวิวมาแล้วนะคะ เขาบอกกันว่ามันไม่ได้เจ็บ ไม่จั๊กจี้

ยักษ์ชะงักกึก ราวกับถูกฟาดเข้าที่หน้าเต็มแรง สมองประมวลผลคำพูดของยาหยีอย่างล่าช้า ใจเต้นระรัวแบบผิดจังหวะ นี่เขาฟังผิดไปหรือเปล่า หรือเธอหมายความตามที่พูดจริงๆความเถรตรง ปากไว ปากหมาที่พยายามกดเอาไว้เริ่มทำงานอีกครั้ง เขาอยากจะหลุดสบถออกมา แต่ก็ต้องรีบตั้งสติ พยายามบังคับตัวเองไม่ให้ตอบสนองอะไรที่มันจะทำให้สถานการณ์เลยเถิดไปกว่านี้“เฮียพูดเล่นน่ะ หนูลืมมันไปซะเถอะ” เขาพยายามควบคุมเสียงตัวเองให้เป็นปกติ ไม่ให้แสดงออกถึงความกระวนกระวายที่พุ่งทะลักขึ้นมาในอก มือใหญ่กำแน่นอยู่ข้างตัว ข่มใจไม่ให้หวั่นไหวไปกับคำพูดและท่าทางที่เหมือนจะไร้เดียงสาของคนตรงหน้าขืนทำอะไรลงไปจริงๆ แล้วเฮียยอดรู้เข้า เขามีหวังได้จบชีวิตก่อนวัยอันควรแน่ๆ แค่คิดถึงใบหน้าดุดันกับเสียงเหี้ยมๆ ของยอด ขนอ่อนตามแขนก็ลุกชันขึ้นแทบจะทันที คนอย่างยอดไม่ได้แค่ขู่เล่นๆ แต่ถ้าล้ำเส้นเมื่อไร โลงศพอาจจะเป็นที่พักสุดท้ายของเขาได้เลย ยักษ์รู้ดีว่าไม่มีทางไหนที่เขาจะเสี่ยงเดินไปในเส้นทางนั้นแล้วรอดออกมาได้โดยไม่บอบช้ำ นี่ไม่ใช่แค่เรื่องโดนต่อยหรือซัดกันธรรมดา แต่มันคือความเป็นความตายชัดๆแต่ดูเหมือนว่ายาหยีจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เธอยกม