Chapter 5 - หนูรนหาที่เองนะ 1/2

ยักษ์ชะงักกึก ราวกับถูกฟาดเข้าที่หน้าเต็มแรง สมองประมวลผลคำพูดของยาหยีอย่างล่าช้า ใจเต้นระรัวแบบผิดจังหวะ นี่เขาฟังผิดไปหรือเปล่า หรือเธอหมายความตามที่พูดจริงๆ

ความเถรตรง ปากไว ปากหมาที่พยายามกดเอาไว้เริ่มทำงานอีกครั้ง เขาอยากจะหลุดสบถออกมา แต่ก็ต้องรีบตั้งสติ พยายามบังคับตัวเองไม่ให้ตอบสนองอะไรที่มันจะทำให้สถานการณ์เลยเถิดไปกว่านี้

“เฮียพูดเล่นน่ะ หนูลืมมันไปซะเถอะ” เขาพยายามควบคุมเสียงตัวเองให้เป็นปกติ ไม่ให้แสดงออกถึงความกระวนกระวายที่พุ่งทะลักขึ้นมาในอก มือใหญ่กำแน่นอยู่ข้างตัว ข่มใจไม่ให้หวั่นไหวไปกับคำพูดและท่าทางที่เหมือนจะไร้เดียงสาของคนตรงหน้า

ขืนทำอะไรลงไปจริงๆ แล้วเฮียยอดรู้เข้า เขามีหวังได้จบชีวิตก่อนวัยอันควรแน่ๆ แค่คิดถึงใบหน้าดุดันกับเสียงเหี้ยมๆ ของยอด ขนอ่อนตามแขนก็ลุกชันขึ้นแทบจะทันที คนอย่างยอดไม่ได้แค่ขู่เล่นๆ แต่ถ้าล้ำเส้นเมื่อไร โลงศพอาจจะเป็นที่พักสุดท้ายของเขาได้เลย ยักษ์รู้ดีว่าไม่มีทางไหนที่เขาจะเสี่ยงเดินไปในเส้นทางนั้นแล้วรอดออกมาได้โดยไม่บอบช้ำ นี่ไม่ใช่แค่เรื่องโดนต่อยหรือซัดกันธรรมดา แต่มันคือความเป็นความตายชัดๆ

แต่ดูเหมือนว่ายาหยีจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เธอยกมือขึ้นแตะคางเล็กน้อย ดวงตากลมโตกวาดมองเขาด้วยแววขบคิด ก่อนจะเผยรอยยิ้มบางๆ ราวกับเพิ่งคิดอะไรบางอย่างออก เธอกะพริบตาถี่ๆ แล้วเอนตัวเข้ามาใกล้อีกนิด เสียงหวานเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างใสซื่อ แต่กลับแฝงแววเจ้าเล่ห์อยู่ในที

“อืม...ถ้าเฮียไม่กล้าลองใช้เครื่องสักจี้ตรงหัวนม งั้นหนูขอสักเพิ่มอีกที่ได้ไหม เอาเป็นรูปหัวใจเล็กๆ เหนือหัวนม”

“หา...!” ยักษ์ทำตาโต หมดคำจะพูด รู้สึกเหมือนโดนต้อนจนจนมุม เขารีบส่ายหน้ารัวๆ พร้อมกับปฏิเสธทันที “พอเลยนะ เฮียบอกแล้วว่าเฮียพูดเล่น ไม่ได้คิดจะทำจริงๆ”

เขายกมือขึ้นเหมือนจะกันเธอออกห่าง พยายามบังคับตัวเองให้ตั้งสติ แต่เขาคงลืมไปว่าตัวเองเป็นช่างสักมืออาชีพที่เมื่อกี้เพิ่งบอกเธอไปหยกๆ ว่าสักให้ผู้หญิงมาเยอะจนชินแล้ว

“ไหนเฮียบอกว่าเป็นมืออาชีพไงคะ หรือว่า...จริงๆ แล้วเฮียไม่กล้า”

ยักษ์หรี่ตาลง รู้ทันทีว่าเธอพยายามกวนประสาทเขาเพื่อให้เขายอมทำตามที่เธอต้องการ แต่เขาไม่มีทางตกหลุมพรางเธอเด็ดขาด!

“มืออาชีพก็ส่วนมืออาชีพ แต่เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกัน!” เขาตอบกลับเสียงแข็ง หวังให้เธอยอมถอยไปเอง แต่ดูเหมือนยาหยีจะไม่คิดแบบนั้นเลยสักนิด เธอเอนตัวเข้ามาใกล้อีกนิด ริมฝีปากคลี่ยิ้มบางๆ

“งั้นถ้าเฮียยักษ์ไม่ทำ หนูจะไปฟ้องเฮียยอดว่า เฮียบังคับให้หนูถอดเสื้อในออก แล้วตอนที่เฮียลงสีแมวดำ มือเฮียปาดโดนหัวนมหนูไปตั้งหลายครั้ง”

เสียงหวานเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา แต่กลับทำให้หัวใจยักษ์กระตุกวูบ หน้าถอดสีในทันที

“เฮ้ย! หนูอย่าพูดเล่นแบบนี้ดิ ถ้าพี่ชายหนูรู้เข้า เฮียโดนกระทืบตายแน่!”

ยาหยีหัวเราะคิกคักอย่างพอใจ ราวกับเพิ่งได้ค้นพบจุดอ่อนของเขา ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์อย่างเห็นได้ชัด เธอเอียงคอน้อยๆ มองเขาด้วยสายตาที่แฝงความซุกซน ก่อนจะพูดเสียงหวานแต่เจือไปด้วยแรงกดดัน

“เฮียจะทำให้หนูดีๆ หรือให้หนูไปฟ้องเฮียยอดดีล่ะคะ”

เธอจ้องเขานิ่ง รอยยิ้มที่ดูเหมือนไร้เดียงสานั้นกลับทำให้ยักษ์รู้สึกเหมือนมีเชือกเส้นใหญ่กำลังรัดคอเขาให้แน่นขึ้นเรื่อยๆ

“ยาหยี หนูอย่าบังคับเฮียแบบนี้สิ” เขากัดฟันแน่น สูดลมหายใจลึก พยายามเรียกสติทุกเม็ดที่ยังเหลืออยู่ในหัว สมองหมุนเร็วจี๋เพื่อหาทางเอาตัวรอดจากสถานการณ์ที่ชวนตายครั้งนี้

แต่ยาหยีดูจะไม่ยอมปล่อยให้เขามีโอกาสหนีไปได้ง่ายๆ เธอเลื่อนตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด แววตาท้าทายและแน่วแน่ราวกับเด็กเอาแต่ใจที่ตามตื๊อจะเอาของเล่นชิ้นใหม่

“ถ้าเฮียยอมลองให้หนูแค่แป๊บเดียว หนูก็จะไม่บอกใครเด็ดขาด โดยเฉพาะกับเฮียยอด เขาจะไม่มีวันรู้เรื่องนี้แน่นอน สัญญาด้วยเกียรติของเนตรนารีหมู่สิบเลยค่ะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง พร้อมชูสามนิ้วให้คำสัญญา

ยักษ์มองเห็นสีหน้าท่าทาง และแววตาที่ดูรู้ว่าเธอไม่ได้ล้อเล่น และเขาเองก็ตกอยู่ในจุดที่โคตรจะเสียเปรียบสุดๆ ขืนพลาดแม้แต่นิดเดียว เขาอาจได้ตั๋วเที่ยวเดียวไปนอนโรงพยาบาล หรือไม่ก็เตาเผาศพก็เป็นได้

ยักษ์มือเริ่มสั่น ขณะที่ต้องจัดการกับเครื่องมือในมืออย่างระมัดระวัง เขาไม่รู้ว่าตัวเองคิดอะไรอยู่ แต่ขาทั้งสองข้างกลับไม่มีแรงพอจะลุกหนีไปจากตรงนี้ เหลือเพียงเครื่องสักเปล่าๆ ที่ไม่มีเข็มและไม่มีสีวางอยู่ตรงหน้า เขาสูดลมหายใจลึกอย่างหนักใจ ก่อนจะเงยหน้ามองหญิงสาวที่ยังคงจ้องเขาอยู่ด้วยแววตาท้าทาย

มือใหญ่ที่ยังไร้ถุงมือยื่นออกไปแตะผิวเนียนนุ่ม ก่อนจะประคองทรวงอกของเธอที่ใหญ่โตเกินมือไว้มั่น พยายามบอกตัวเองว่านี่แค่งาน แค่การทดลอง ไม่มีอะไรเกินเลยแน่นอน