บทที่ 4 หยามหน้า

“สวัสดีครับ ผมนรินทร์ โสภณวิจิตร”

“ผมราเชนทร์ ธรรมคุณครับ คุณหนูสนใจทานขนมไหมครับ ผมทำเตรียมไว้”

“ขอบคุณมากครับ”

นรินทร์ถูกเชิญให้มานั่งยังโต๊ะมุมหนึ่งของร้าน ซึ่งมองออกไปเห็นถนนและวิวไร่นาได้อย่างชัดเจน ตลอดทางมานี้เขาเองก็คิดว่ามีร้านอาหารที่เปิดในที่ร้างผู้คนยังมีลูกค้าแวะมาได้อยู่อีกหรือ แต่ดูจากรีวิวในแผนที่ก็มียอดผู้ชมไม่ใช่น้อย ไม่น่ามาตั้งในที่ห่างไกลแบบนี้เลยจริง ๆ

คิดแล้วก็พลางเหลือบตามองเจ้าของร้านร่างสูงในครัวที่กำลังตักนู่นตักนี่ในถ้วย ปกติเขาไม่กินมื้อเย็นเพราะมันเสียเวลา ส่วนมื้อเช้ากับมื้อเที่ยงก็เน้นกินเป็นขนมปังกับน้ำชงโปรตีนไม่ก็กาแฟ แต่มาหาว่าที่หัวหน้าเชฟประจำแผนกทั้งทีจะไม่ลองชิมฝีมือเจ้าตัวหน่อยคงไม่เหมาะ

“มาแล้วครับ อินทนิลครับ”

“มันเยอะ...ไปรึเปล่าครับ” นึกว่าจะเป็นอาหารฝรั่งเศสเสียอีก

“คุณหนูทานน้อยเกินไปต่างหาก”

วิลเลี่ยมที่เดินตามเข้ามาทักคุณหนูตัวเล็ก ในฐานะคนสนิทอย่างเขา คอยจ้ำจี้จ้ำไชให้คุณหนูทานอาหารให้ครบห้าหมู่ตลอด แต่เจ้าตัวไม่เคยทำได้เลยสักครั้งเพราะกินข้าวไปไม่เกินห้าคำก็อิ่มเสียแล้ว

“เหลือก็ไม่เป็นไรครับ”

ราเชนทร์กล่าวอย่างใจเย็น เห็นสารร่างก็เข้าใจได้ว่าคุณหนูคนนี้คงไม่ค่อยได้ทานอาหารอย่างเป็นกิจจะลักษณะเท่าไรนัก

“อือ”

ราเชนทร์กำลังคิดว่าคุณหนูเป็นดังที่เขาคิดไว้เกือบทุกประการ เป็นคนสื่อสารไม่เก่ง ทั้งยังดูขี้เกรงใจพิลึก สงสัยไม่คุ้นกับคนแปลกหน้า ส่วนเขาที่แรดมาแต่ไหนแต่ไรนั้น การทำความรู้จักคนใหม่ ๆ จึงไม่ใช่ปัญหา

“มีอะไรให้กูกินไหมอะ”

“มีอินทนิลเหลือ ไปตักกะทิราดใส่น้ำแข็งเองก็แล้วกัน”

สองอัลฟ่าพูดคุยอย่างเป็นกันเองในขณะที่คุณหนูโอเมก้าลองตักเนื้อแป้งสีเขียวมรกตขึ้นมาชิม ความเย็นซ่านเข้ามาก่อนเป็นอันดับแรกเมื่อขนมเข้าสู่โพรงปาก ลิ้นสัมผัสได้ถึงความนุ่มหยุ่นละมุนละไมของตัวแป้ง ไม่มีความรู้สึกสากหรือกระด้างเลยแม้แต่น้อย ไหนจะกลิ่นหอมควันเทียนที่ลอยตามขึ้นมา เคยได้ยินชื่ออยู่ผ่าน ๆ แต่ไม่เคยกินมาก่อนเลย

“เป็นยังไงบ้างครับ?”

“ผมกินเป็นครั้งแรก อร่อยดีครับ”

เพราะตัวพูดมากมันไปหาของกินอยู่ในครัว ส่วนราเชนทร์แม้มีหลายคำถามอยู่ในอกแต่ก็ไม่กล้า ไม่อยากขัดคนกำลังตั้งใจกิน

“ต่อจากนี้ผมต้องทำยังไงบ้างเหรอครับคุณหนู”

“เอกสารลงนามครบแล้ว วันนี้วิลเลี่ยมจะเอาหลักฐานอีกฉบับมาให้คุณ ต่อจากนี้จะเป็นเรื่องงานแต่ง กับงานของคุณครับ

“เดี๋ยวนะครับ งานแต่งผมเข้าใจ แต่งานของผมมาเกี่ยวอะไรด้วย”

“วิลเลี่ยมไม่ได้บอกคุณเหรอครับ?”

“ครับ?”

ราเชนทร์แสดงอาการงุนงงอย่างเห็นได้ชัด คุณหนูโอเมก้าจึงจำเป็นต้องวางช้อนแล้วหันมาให้คำอธิบายแทนผู้จัดการเห็นแก่กิน

เนื่องจากนี่เป็นการแต่งงานเพื่อการให้กำเนิดทายาท และชื่อเสียงของบริษัท ดังนั้นนอกจากประวัติในอดีตแล้วนั้น คนที่จะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของโสภณวิจิตรจำเป็นต้องมีการงานในปัจจุบันที่มั่นคงและเป็นที่ยอมรับในระดับประเทศ พวกตาสีตาสาขี้นินทาตามอินเทอร์เน็ตพวกเขาไม่สนใจหรอก แต่เรื่องนี้จะมีผลเป็นอย่างมากระหว่างคู่ค้า โดยเฉพาะชาวไทยด้วยกัน

“ผมจึงอยากให้คุณมาเป็นหัวหน้าเชฟประจำแผนก รับผิดชอบในส่วนอาหารฝรั่งเศสครับ”

Chef de Partie (เชฟเดอปาร์ตี) หรือ Line Cook ตำแหน่งเชฟที่เป็นหัวหน้าประจำสถานีหรือแผนกย่อยในครัวมืออาชีพ เช่น Saucier (ซอสซิเอร์) เชฟซอส, Rôtisseur (โรติสเซอร์) เชฟอาหารปิ้งย่าง, Garde Manger (การ์ด ม็องเช่ร์) เชฟครัวเย็น รับผิดชอบสลัด อาหารเรียกน้ำย่อยแบบเย็นอย่างแฮม หรือพาสตา ส่วนตัวเขาที่จบมาจากสถาบันที่ขึ้นชื่อเรื่องอาหารทะเล จึงถูกเสนอให้เป็น Poissonnier (ปัวส์ซงนิเอร์) เชฟปลาและอาหารทะเล

“แต่ผมมีร้านที่ผมต้องรับผิดชอบนะ”

“ถึงจะไม่ได้อยู่ในสัญญา แต่เรื่องนั้นผมจะส่งคนลงมาช่วยดูหลังร้านให้ครับ ส่วนคุณมีหน้าที่ทำอาหารอย่างเดียวก็พอ”

“คะ...ครับ?”

“นี่ยังไม่เข้าใจอีกเหรอครับ ต่อจากนี้หน้าที่ของคุณคือเป็นพ่อครัวของที่นี่ พ่อครัวในโรงแรมเลอ-ลัว และสามีผมแค่นั้นครับ”

“หมายความว่าผมจะไม่มีสิทธิ์จัดการร้านนี้เหรอ?”

“ใช่ครับ”

เห็นโอเมก้าตอบกลับทันทีด้วยสายตาเรียบเฉย ราเชนทร์ที่ไม่มีอคติกับคุณหนูคนนี้มาก่อนก็ชักหงุดหงิด เขารู้ดีว่าข้อตกลงดังกล่าวเขามีแต่ได้กับได้เมื่อเทียบกับส่วนที่ต้องเสียสละไปบ้าง แต่เขาเป็นหลานแท้ ๆ ของคุณปู่ที่ตั้งใจดูแลร้านมาเป็นอย่างดี จู่ ๆ จะมาบอกให้เขาทิ้งหน้าที่ส่วนบริหารแล้วรับผิดชอบงานครัวอย่างเดียวน่ะหรือ นี่มันหยามหน้ากันชัด ๆ

“ผมเข้าใจว่าคุณมีศักดิ์ศรีของคุณ แต่ตลอดสามปีนี้ผมขอร้องให้คุณวางมันลงเถอะ”

นรินทร์เห็นคนแบบนี้มาจนชินตา ส่วนใหญ่จะเป็นพวกตระกูลเศรษฐีเก่าแก่ที่ชอบใช้วิธีโบราณคร่ำครึในการดำเนินกิจการ ชอบโผล่หน้าในงานสังคมเพื่อเชิดหน้าชูคอสร้างภาพ ทั้ง ๆ ที่ในตลาดก็เห็นกันอยู่ว่ากำลังไปไม่รอด พอใกล้ล้มก็ยกความสำเร็จในอดีตขึ้นมาปลอบใจตัวเอง

“ทุกอย่างจะง่าย ถ้าคุณยอมอยู่เงียบ ๆ”

“เหอะ...คุณหนูเย็นชากว่าที่คิดนะครับ”

“ผมพูดความจริง แค่คุณอ่านสัญญาก็น่าเข้าใจ”

คู่สนทนาพูดตาใส จนราเชนทร์คิดว่าโอเมก้าคนนี้คงเป็นคนซื่อตรงเข้าขั้นขวานผ่าซาก ไม่ใช่เพราะมีเพศรองเป็นโอเมก้า แต่คนตายด้านแบบนี้น่ะหรือจะกลายเป็นผู้นำคนต่อไปของโรงแรมที่ต้องให้ความสำคัญกับความรู้สึกแขกเหรื่อ

“กินไม่หมดใช่ไหมครับ เดี๋ยวผมห่อกลับให้”

“ทิ้งไปเลยก็ได้นะครับ”

“ผมว่าคุณควรเห็นคุณค่าของอาหารบ้างนะ”

“…”

นรินทร์โดนคำตำหนิของเชฟหนุ่มตอกหน้าไปได้แต่นั่งเงียบ เขาไม่เข้าใจ ปกติในโรงแรมหากมีของเหลือก็จะทิ้งไม่ก็นำไปให้ฟาร์มสัตว์ แล้วเขาก็ไม่ได้บอกให้เจ้าตัวห่อกลับให้เพราะคงไม่มีโอกาสได้ทานต่อ ซึ่งมันเกี่ยวอะไรกับคุณค่าของอาหาร เพราะเขาเห็นคุณค่าต่างหากจึงไม่อยากทานในตอนที่มันเสียรสชาติ เพราะนั่นถือเป็นการไม่ให้เกียรติเชฟ เรียนจบฝรั่งเศสมาก็น่าจะรู้ประเพณีดีไม่ใช่หรือ