บทที่ 5 คนมันเก่ง

CW: มีการกล่าวถึง คำหยาบคาย

---

นรินทร์นั่งไตร่ตรองสักพัก เจ้าของร้านอัลฟ่าก็เดินถือปิ่นโตออกมาพร้อมถุงน้ำกะทิแยกต่างหาก และมือขวาที่ลากคอทนายตัวดีให้ออกมาคุยกันต่อเพื่อความกระจ่าง จนทราบว่าไอ้วินมันหลอกให้เขาทำสัญญากลาย ๆ เพราะไม่ได้บอกถึงการเพิ่มอาชีพขึ้นมาอีกหนึ่ง

“เล่ามา”

“ก๊าบ...”

ทนายวิลเลี่ยมหน้าหงอเพราะโดนยึดถ้วยขนม ท้ายที่สุดจึงเปิดปากเล่าความเพิ่มเติมต่อจากคุณหนู

โดยสรุปคือทั้งคู่ต้องเล่นละครและเข้าใจตรงกันว่าสองสามีภรรยามาพบรักกันในร้านอาหารเล็ก ๆ แถบชานเมือง แต่เมื่อก่อนภรรยาติดพันกับอดีตคู่หมั้นจึงไม่สามารถมาเยือนร้านได้ด้วยตัวเองเนื่องจากเกรงว่าจะเป็นข่าว ภายหลังเมื่อมีการถอนหมั้นความสัมพันธ์จึงพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วโดยมีผู้จัดการส่วนตัวเป็นตัวเชื่อมความสัมพันธ์ เมื่อความรักสุกงอมจนเราสองได้แต่งงาน คุณหนูจึงทาบทามสามีให้มาช่วยเหลืองานภายในแผนกอาหารฝรั่งเศสที่กำลังอยู่ในกระบวนการพัฒนา โดยไม่ลืมใส่ใจร้านเล็ก ๆ อันเปรียบเสมือนความฝันในวัยเด็กของสามี

“มึงแต่งเรื่องเองใช่ไหมไอ้วิน?”

“ถูกต้องแล้วคร้าบ รู้แล้วก็จำเนื้อเรื่องไปตอบนักข่าวในงานแต่งด้วยล่ะ”

“แบบนี้จะไม่ได้เงินเดือนใช่ไหม เพราะถือเป็นสามีของคุณหนูเขา”

“ไม่ครับ คุณจะได้รับเงินเดือนตามเรตค่าจ้าง”

คุณหนูโอเมก้ากล่าวก่อนจะยกน้ำที่เชฟนำมาเสิร์ฟขึ้นจิบดับกระหายอย่างเรียบเฉย ส่วนราเชนทร์ได้แต่ติดสับสนอยู่ในใจ ว่าสรุปเขาอยู่ในฐานะสามีหรืออะไรกันแน่ เข้าใจอยู่หรอกว่ามันเป็นสัญญาที่ไม่มีความรู้สึกรักใคร่มาเกี่ยวข้อง แต่อีหรอบนี้เหมือนกำลังเจรจาขายตัวก็ไม่ปาน ถึงมันจะเป็นแบบนั้นจริง ๆ ก็เถอะ

“แล้วผู้ช่วยเชฟได้เงินเดือนละเท่าไหร่เหรอครับ?”

“คุณจบสูง พูดได้สามภาษา มีประสบการณ์ที่ฝรั่งเศสหนึ่งปี ในไทยหนึ่งปี ขั้นต่ำสามหมื่น”

ราเชนทร์ตกใจหน้าเหวอ นึกว่าจะโดนกดราคาเสียอีก แบบนี้แถมค่ากินค่าอยู่ฝ่ายนั้นเป็นคนออก ตลอดสามปีถ้าขยันก็คงมีเงินเก็บมาให้คุณปู่ใช้ได้แบบพอมีพอกิน

“ปกติ Line Cook ต้องมีประสบการณ์ขั้นต่ำสามถึงสี่ปีไม่ใช่เหรอครับ?”

ทนายวินส่ายหน้าค้าน ต่อให้ที่อื่นจะเป็นแบบนั้น แต่กับสถาบันที่เจ้าเชนทร์จบมามีการฝึกงานเกือบทุกเทอมกับครัวในเครือมหาวิทยาลัย และหากนำชื่อ Académie Royale de Sagesse ไปป่าวประกาศไม่มีใครกล้าเถียงหรอก ว่าเพื่อนเขาไม่เหมาะกับตำแหน่งนี้

เชนทร์ฟังแล้วก็เข้าท่า หากเขายอมให้อีกฝ่ายคุมร้านคุณปู่ไปสามปี ด้วยประสบการณ์ทางนั้นน่าจะไปได้สวย แต่เขาก็ฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้

“ของผมทำกะเย็นใช่ไหม?”

“คิดว่าเป็นแบบนั้น ก่อนเริ่มฝึกงานเดี๋ยวผมฝากวิลเลี่ยมคุยกับซูเชฟให้”

ราเชนทร์เริ่มตงิดใจ หากเป็นที่ฝรั่งเศสร้านส่วนใหญ่จะนิยมเปิดช่วงเช้า ปิดช่วงสาย เปิดอีกทีตอนเที่ยง จากนั้นก็เวียนไปจนเย็น ทว่าที่นี่สยามประเทศ กะบ่ายของที่นี่อาจต่างออกไป และเมื่อได้รับคำตอบเชนทร์ก็แทบประสาทกิน

“นี่คุณหนูกะจะไม่ให้ผมนอนเลยรึไงครับ!?”

ร้านครัวคุณลุงเปิดทำการ 10:00-20:00 ส่วนกะดึกที่เข้าแก๊บของโฮเต็ล-เลอ-ลัวเริ่ม 22:00-07:00 มีเวลาเดินทางบวกเตรียมตัวระหว่างสถานที่รวมสองชั่วโมง และเวลานอนรวมพักผ่อนแค่สามชั่วโมงกะจะให้เขาทำงานจนตายกันไปข้างเลยหรือไร

“แค่นั้นไม่พอเหรอครับ?”

คุณหนูถามตาแป๋ว หันไปเรียกความเห็นจากผู้จัดการส่วนตัว ทำราเชนทร์ยิ้มแหยงในความเป็นคุณหนูตระกูลดัง คนปกติที่ไหนเขานอนกันวันละ 3 ชั่วโมง จะบ้า

“คุณหนู เพราะตารางของคุณหนูแน่นมาก แต่คนปกติเขาไม่นิยมนอนบนรถแบบคุณหนูครับ”

เชฟหนุ่มมองเจ้าเพื่อนอธิบาย แล้วจึงเข้าใจว่าคุณหนูคนนี้ไม่ค่อยได้นอนบ้านเท่าไรนัก เวลาพักผ่อนส่วนมากขึงเป็นการงีบหลับบนรถระหว่างการเดินทาง

พวกเขานัดหมายวันถ่ายภาพพรี-เวดดิงและกำหนดการตัดเสื้อต่าง ๆ นานาแล้วจึงแยกย้าย โดยก่อนกลับเขาก็ขอเข้าครัวอุ่นกับข้าวให้คุณหนูไปกินบนรถ

“ของขวัญครับ ในสัญญาบอกจะมีลูกนี่ ก็ดูแลตัวเองให้มันดี ๆ หน่อย”

“ขอบคุณครับ...”

นรินทร์ก่อนออกจากร้านก็หันมารับกระติกน้อยแบบงง ๆ พลางคิดว่าสามีในอนาคตคนนี้เป็นคนย้อนแย้งพิกล หน้าตาเบื่อหน่ายแบบนั้นน่าจะเกลียดเขาไปแล้วนี่

“คุณหนูได้อะไรมาเหรอครับ?”

“เหมือนจะเป็น...ครีมซุปนะ”

ขึ้นมาบนรถ นรินทร์ก็เปิดกระติกออกมาอย่างใคร่รู้ เขาเคยชิมในงานเลี้ยงอยู่บ้าง แต่ไม่รู้ทำไมในกระติกลายดอกไม้สีแสบตาแบบนี้ถึงหอมกว่านัก

“แวะร้านสะดวกซื้อสักหน่อยดีไหมครับ เดี๋ยวผมลงไปซื้อขนมปังปิ้งมาให้กินคู่กัน”

“แต่มันเลยเวลาเลิกงานของวิลเลี่ยมแล้วนะ”

“ช่างมันเถอะครับ ผมอยากให้คุณหนูลองชิมฝีมือเพื่อนผมเท่านั้นเอง”

ไม่รอช้าเลขานุการคนสนิทจึงเลี้ยวเข้าเส้นทางหลักก่อนจะมุ่งหน้าไปยังปั๊มเติมน้ำมัน ระหว่างรอวิลเลี่ยมไปซื้อขนมซื้อกาแฟอยู่นั้นเอง คุณหนูโอเมก้าจึงค่อยยกกระติกขึ้นชิมรสชาติ

กลิ่นหอมกรุ่นของเห็ดนานาชนิดอบอวลขึ้นเตะจมูกผนวกกับความอบอุ่นภายในโพรงปากชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย มีเนื้อเห็ดชิ้นเล็กแทรกอยู่ตามเนื้อครีมพอมีอะไรให้เคี้ยว หากได้ขนมปังมาทานคู่กันรสชาติคงกลมกล่อมไม่ใช่น้อย

ในร้านนั้นขายแต่อาหารไทยจึงไม่มีราคาระบุไว้ หากขอให้ทำอีก ผู้ชายคนนั้นจะรังเกียจเขาไปกว่าเดิมหรือเปล่า