EP.9 พลาดท่า

EP.9

วันต่อมา

 

พิ้งค์พลอยยกนาฬิกาข้อมือมาดูเวลา เธอรีบจ้ำเท้าเดินให้เร็วขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอเลยเวลานัดกับเตชมาเกือบสิบนาที หากไม่ใช่ว่าช่วงเย็นรถติด คนอย่างเธอจะไม่คิดมาสายเลย

วันนี้ผิดจากเมื่อวาน เธอใส่เสื้อนักศึกษารัดรูป กระโปรงสั้น รองเท้าส้นสูงสีแดง ทำผมลอน แต่งหน้าให้เข้มจัด ทำตัวเฟียสๆ ทำสิ่งนี้ไปเพื่อให้โฬมสนใจ แต่ด้วยพลังแห่งการแต่งตัวเต็มมันก็ทำให้เธอรู้สึกมั่นใจในตัวเองมากกว่าเดิม

มาเฟียสาวเดินมายังร้านอาหารที่นัดกับเตช แค่เห็นเขาก็รู้ทันทีว่าจะโดนดุแน่ๆ เพราะเขามองหน้าเธอแล้วชี้ย้ำที่นาฬิกาข้อมือของตัวเอง

“ขอโทษที่มาสายค่ะ” พิ้งค์พลอยไหว้ย่องามๆ ก่อนจะหย่อนสะโพกลงที่โซฟาขนาดพอดีกับตัว

“ก้านแก้ว”

“คุณรู้จักก้านแก้วด้วยเหรอ ติดละครเหมือนกันนะเรา”

“ได้ยินตำรวจผู้หญิงเขาพูดกัน ไม่เคยดูแต่รู้ว่าก้านแก้วคือ ผู้หญิงขายตัว”

เขาเน้นประโยคสุดท้ายชัด แต่สำหรับเธอมันแค่เป็นอินเนอร์ด้านในที่แสดงออกมา ถึงเขาจะตั้งใจว่าแต่เธอจะไม่เอามาใส่ใจ เพราะเธอสวยและเธอก็ยิ้มอย่างมีจริตก่อนจะเอื้อมไปแตะมือเขา

“หวัดดีค่ะเสี่ยเตช วันนี้อยากให้พลอยบริการท่าไหนดีคะ”

“เพื่อนเล่นเหรอ”

“ฉันก็แค่…”

“หนู” เขาตัดจบบทเธอด้วยการเอื้อมมือมาจับศีรษะเธอ สายตาที่เขามองมามันไม่ใช่สายตาที่ดุดันจนแทบจะฉีกเนื้อเธอทาน แต่มันเป็นสายตาที่มองด้วยความปรารถนาดี และเหมือนสายตาของโฬมตอนดุเธอเวลาที่ทำผิดเล็กๆ ซึ่งเธอแพ้อะไรแบบนี้ “ไหนลองพูดซิ ..หนู….ให้มันรู้จักเด็กให้มันรู้จักผู้ใหญ่บ้าง”

เธอสะบัดมือเตชออกเพราะไม่อยากจะนึกถึงความอบอุ่นเศษเสี้ยวของโฬมเลย และเตชก็คงไม่ใช่คนแบบนั้น เธอยังหาความอบอุ่นจากชายคนนี้ไม่เจอ “ไม่ ชื่อพลอย และนี่พลอยเพื่อนเตช”

“เหมือนคุยกับเสาบ้าน เหนื่อยฉิบหาย”

“เสาบ้านที่ไหนจะสวยขนาดนี้”

“แล้วไอ้โฬมมันชอบการแต่งตัวอย่างนี้เหรอ”

“ค่ะ เพราะชุดนี้แหละค่ะที่ฉันตกพี่โฬมได้”

“สรุปนี่แต่งอย่างนี้ไปเรียนจริงดิ”

“แล้วมันทำไมคะ นั่งหลัง ไม่บังเพื่อน ไม่ใช่จุดสนใจจนเพื่อนไม่มีสมาธิเรียนหรอกค่ะ”

“…”

“ทำไมคะ มองทำไม สวยใช่ไหม อึ้งเลยละสิ”

“…”

“หัดมีอารมณ์ขันบ้างสิคุณ ขำครั้งสุดท้ายตอนไหนเนี่ย”

“พร้อมยัง?”

“สายลับพลอยพร้อมปฏิบัติการแล้วค่ะ คุณผู้กำกับ” พิ้งค์พลอยยกมือขวาขึ้นมาแตะขมับ โดยที่ฝ่ามือแบนตรง ทำท่าเลียนแบบการทำความเคารพของตำรวจ

“เงียบ!” แค่ยังไม่ปฏิบัติการ พิ้งค์พลอยก็พูดถึงตัวตนตัวเองและตัวตนเขาออกมาแล้ว ไม่รู้คิดผิดคิดถูกที่ใช้พิ้งค์พลอยไป พิ้งค์พลอยยกมือไหว้ด้วยความรู้สึกผิด ก่อนจะตบปากตัวเองเบาๆ

“ไม่น่ามีใครได้ยินนะคุณ ไม่ได้มีใครสนใจเรื่องชาวบ้านขนาดนั้น”

“ฉันเช่าห้องไว้ห่างจากชั้นกับที่มันอยู่2ชั้น หากเกิดอะไรขึ้นจะได้ช่วยเหลือเธอทัน” เตชรีบลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทำให้พิ้งค์พลอยต้องรีบเดินตามมา

“แล้วไปไง”

“รถก็มี ไปเองดิ จะให้มันรู้รึไงว่ามาด้วยกันอ่ะ” เตชเดินขึ้นรถส่วนตัวของตัวเอง ทั้งคู่ต่างแยกย้ายกันไปเพื่อความเนียน และระหว่างทางก็ได้มีการคุยถึงแผนการในวันนี้

 

คอนโดหรู

“มาทำงาน ไม่ใจง่าย มาทำงาน ไม่ใจง่าย” พิ้งค์พลอยปฏิญาณตนก่อนที่จะเดินเข้าไปหน้าห้องของโฬม เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะปล่อยลมแห่งความเครียดออกจากปากยาวๆ เพื่อทำสมาธิ กังวลหลายอย่าง แต่ที่กลัวมากๆ คือความรู้สึกของตัวเองจะกลับมา แม้คิดว่ามูฟออนไปแล้ว

(ให้เข้าวันนี้นะไม่ใช่สัปดาห์หน้า จะรอให้ลูกมันโตเหรอ) สิ่งที่พูดไปเตชคงได้ยิน เธอดันลืมตัวว่าตอนนี้สวมหูฟังไร้สายอยู่และเพิ่งเห็นว่าเตชยังไม่วางสายไป

“กำลังจะเข้าไปแล้ว แค่นี้นะ” พิ้งค์พลอยกดวางสาย แล้วจัดองศากล้องตัวจิ๋วที่กระดุมเสื้อนักศึกษา มันเป็นจุดที่เนียน ถึงจะจ้องยังไงก็สังเกตไม่ได้ เธอแค่ใช้มันมาเก็บเบาะแสเพื่อให้เตชสืบต่อได้

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

มาเฟียสาวถอดหูฟังเก็บใส่กระเป๋าแล้วตัดสินใจเคาะห้องทันที ขืนช้ากว่านี้ก็จะโดนเตชดุ ไม่นานโฬมก็เปิดมาต้อนรับ

โฬม ชัยภัทร ประดิษฐ์สกุลรัตน์ นามสกุลโฬมเองที่ดาด้าไม่เคยเปลี่ยนมาใช้ เขาอายุ41ปี เป็นศาสตราจารย์ พ่วงด้วยตำแหน่งผู้ช่วยอธิการบดี ในมหาวิทยาลัยชื่อดังที่พิ้งค์พลอยศึกษาอยู่ เขาโปรไฟล์เลิศ จบจากเมืองนอก แต่ดันทำตัวไม่สมกับโปรไฟล์ตัวเอง พิ้งค์พลอยค่อนข้างเสียดายความสามารถที่เขามี

“พี่ดีใจนะที่พลอยกลับมา” เมื่อโฬมเปิดประตูมาต้อนรับ มันไม่ใช่เธอคนเดียวที่แต่งมาตามที่เขาชอบ เขาก็แต่งให้ตามที่เธอชอบเช่นกัน เขาสวมใส่เสื้อผ้าที่เธอเคยซื้อให้

เธอเดินเข้ามาในห้องก็พบกับอาหารมากมายที่อยู่บนโต๊ะ โฬมทำอาหารเองแทบทุกอย่าง ถึงได้เสียดาย คนเพอร์เฟคอย่างเขาไม่น่าทำตัวต่ำช้าได้ขนาดนั้น

“พลอยยังไม่ได้บอกนะว่าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม พลอยแค่แวะมากินข้าว พลอยไม่มีตังค์” พิ้งค์พลอยหยอกล้อแล้วหยิบใบหย่าที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมา ทั้งที่เธอไม่ได้ขอ แต่เขาก็เอามายืนยัน “ของจริงหรือของปลอมนะ”

“ของจริงสิ พี่จะทำของปลอมขึ้นมาทำไม” เธอพยายามหาตำหนิเพราะคิดว่าไม่น่าใช่ของจริง ระหว่างที่เธอพิจารณาอยู่นั้นโฬมเดินมาซ้อนด้านหลังของพิ้งค์พลอย เขาทำเหมือนจะสวมกอด แต่เธอก็หลบทันที

“นี่อยู่คนเดียวเหรอ ทำไมห้องไม่ค่อยเป็นระเบียบ” เธอปลีกตัวออกไปเดินดูรอบๆห้อง เป้าหมายของเธอคือหาแฟลชไดรฟ์สีน้ำเงิน ซึ่งห้องเขารก ปกติเขาจะเนี๊ยบกว่านี้ ตอนนี้ไม่รู้อะไรเป็นอะไร จึงไม่รู้จะเริ่มตรงไหนก่อน เธอจึงเดินไปทำท่าเหมือนจะจัดแจงให้

“อยู่คนเดียวสิ โคตรเหงา”

“อย่าเว่อร์”

“จริงๆนะ พี่ว่าพลอยมาทานข้าวก่อนเถอะ พี่หิวแล้ว”

“ก็ได้ค่ะ” เธอเดินสำรวจไปรอบๆ อีกนิด หวังว่าการกระทำของเธอจะเป็นประโยชน์กับเตชบ้าง “นอกจากเลิกกับพี่ด้าแล้ว พี่เลิกคบเด็กที่อาบอบนวดหรือเด็กมัธยมยัง”

“ไม่มี”

“ให้จริง พลอยไม่ชอบคนโกหก ถ้าจะกลับมาอยู่ด้วยกันควรจริงใจกว่านี้นะ”

“เลิกหมดแล้ว ตอนนี้พี่มีพลอยคนเดียว พลอยให้โอกาสพี่นะ”

“เลิกหมดแล้วหมายความว่าไง หมายความว่ามีจริงเหรอเด็กอ่ะ”

“ให้มันเป็นอดีตไปเถอะ มากินข้าวเถอะมา” พิ้งค์พลอยมานั่งที่โต๊ะอาหาร เขายังคงชอบใช้เมนูที่เธอชอบมาง้อเธอเสมอ ด้วยความหิวโหย เธอจึงตักน้ำต้มยำล็อบเตอร์มาเพื่อจะซดให้หนำใจ แต่มันจัดจ้านเสียจนเธอสำลัก

“แค่กๆๆๆ” พิ้งค์พลอยสำลักหน้าแดงจนไอเสียงดัง เธอจึงต้องรีบวิ่งไปที่ตู้เย็น หยิบน้ำในตู้เย็นมาดื่ม โฬมก็เข้ามาช่วย

‘ดูในตู้เย็น มีน้ำขวดแปลกๆ อยู่ไหม มันเป็นยาปลุกเซ็กซ์ ไอโฬมชอบใช้กรอกปากเด็กที่มันไปนอนด้วย รหัสD790 หรืออาจจะเป็นตัวเลขแปลกๆ มีสัญลักษณ์สีฟ้าแปะเล็กๆ ข้างขวด ถ้ามีขวดน้ำหรือขวดยาอะไรที่มีรหัสนี้ สัญลักษณ์นี้ ห้ามแตะต้อง ห้ามดื่ม ยานี้มันแรง ถ้าเจอต้องแอบเอาออกมาให้ฉัน’ เธอจำคำสั่งของเตชตอนวางแผนได้ดี แต่ตอนนี้เธอสำลักจริงๆ จึงไม่มีโอกาสได้สังเกตว่า มันมีขวดแปลกปลอมไหม เธอคว้าน้ำขวดหนึ่งมา ซึ่งมันเป็นขวดขนาด1ลิตรและมีขายในร้านสะดวกซื้อ และมันก็ปิดฝาแน่นสนิท จนเธอแทบจะตายจากการสำลักเพราะเกือบเปิดไม่ออก นี่คงไม่ใช่เป้าหมายที่เตชต้องการ ในขวดนี้คงไม่มียาอะไรผสม มันคงไม่เป็นอะไรอย่างที่จินตนาการ แม้รู้ว่าคนชั่วๆ จะมีวิธีการที่มากกว่านี้ แต่เธอจะตายแล้วจึงกระดกดื่มไปหลายอึก

“ดื่มน้ำเยอะเดี๋ยวก็อิ่มพอดีพลอย”

“โอ๊ย!!! แสบคอ ไม่คิดว่ามันจะเผ็ดขนาดนี้” แล้วเธอก็ดื่มไปอีกจนเหลือครึ่งขวด มันรู้สึกดีขึ้นมามาก แต่ยังคงร้อนไปทั้งคอ แม้เธอจะรู้สึกว่าสายตาของโฬมแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้ถามออกไป อีกทั้งเธอสัมผัสได้ว่าเขากำลังกลั้นยิ้มอยู่