EP.10 ช่วยตัวเอง

EP.10

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

“เดี๋ยวพลอยไปดูเอง” อาจจะเป็นเตชที่มาเคาะประตูตามแผน เขาจะสวมชุดคนส่งพิซซ่ามาหน้าประตูแน่ๆ หรืออาจจะใช้คนอื่นมาส่งพิซซ่า เธอรีบวิ่งไปดูหน้าประตู แต่เมื่อเปิดประตูออกมาเธอกลับต้องผงะ คนที่ยืนอยู่หน้าห้องคือเด็กหน้าตาจิ้มลิ้มสามคน

“เรามาห้องผิดเหรอเนี่ย” เด็กอายุสิบขวบถามเด็กอายุห้าขวบ ซึ่งเด็กสิบขวบอุ้มเด็กสองขวบอยู่ เด็กทั้งสามตกใจพิ้งค์พลอย และพิ้งค์พลอยก็ตกใจอีกฝ่าย ทั้งสี่มองหน้ากันอย่างงุนงง

“ไม่ผิดหรอกลูก ห้องนี้แหละ ว่าแต่มาได้ไง” โฬมเดินเข้ามาหาลูกๆ ทั้งสามคนด้วยความเซ็ง แต่ต้องยิ้มไว้ก่อนและต้องแสร้งว่าตกใจ

พิ้งค์พลอยยิ้มแหยๆ เธอเพิ่งเคยเจอลูกโฬมครั้งแรก แค่เธอเห็นเธอยังรู้สึกผิดกับบาปที่ตัวเองไม่ได้ตั้งใจทำด้วยซ้ำ แล้วทำไมคนเป็นพ่ออย่างโฬมถึงไม่รู้สึกอายลูกบ้าง ยังคงทำเลวได้หน้าด้านๆ

“แม่มาเซอร์ไพรส์วันเกิดพ่อไงคะ แม่กำลังมาพร้อมเค้กนะ” นับดาวลูกสาวคนโตของโฬมพูดขึ้น

“พี่ดาว อย่างนี้ก็ไม่เซอร์ไพรส์สิ” ดีดี้ลูกสาวคนกลางของโฬมแย้ง

“อุ๊บ! พี่ขอโทษ” เด็กทั้งสองรีบเอามือปิดปาก แต่พ่อลูกก็หัวเราะกันอย่างมีความสุข แต่แล้วดีดี้ก็เหลือบมามองพิ้งค์พลอย

“พ่อคะ นี่ใคร”

พิ้งค์พลอยยกมือมาปิดบังใบหน้าตัวเอง เธออายมากทั้งที่กำลังทำตามแผนแค่นั้น แล้วก็นึกขึ้นมาได้ว่าแผนกำลังจะพังลง ซึ่งตอนนี้คอของเธอมันร้อนๆ ดื่มน้ำไปเยอะทำไมเธอยังไม่หายร้อนคอ นี่คือคำถามที่ผุดขึ้นมา

“อ้อ นักศึกษาที่พ่อพามาทำรายงานน่ะ เดี๋ยวเขาจะกลับแล้ว” โฬมแก้ตัวได้หน้าด้านๆ ความใสซื่อของเด็กก็เชื่อไปตามที่ผู้เป็นพ่อบอก

“ใช่ๆ” พิ้งค์พลอยลุกลี้ลุกลน หากเจอดาด้าเธอตายแน่ๆ เธอจึงรีบวิ่งไปหยิบกระเป๋าสะพายตัวเอง ดื่มน้ำไปอีกอึก แล้วไม่ลืมที่จะเอาขวดน้ำนี้ไปด้วย เธอออกจากห้องได้ก็วิ่งไปหาเตชด้วยความรวดเร็ว ไม่ได้รอลิฟต์ กลัวจะเจอกับดาด้าเสียก่อน ขณะที่วิ่งขึ้นไปอีกสองชั้นเพื่อไปห้องที่เตชอยู่ เธอก็รู้สึกว่าร่างกายมันร้อนแบบผิดปกติ

ปึง!

พิ้งค์พลอยวางขวดน้ำบนโต๊ะหน้าโซฟาที่เตชนั่ง เธอหอบหายใจแรงเพราะเหนื่อยหอบจากการวิ่งหนี จึงทิ้งตัวลงที่โซฟาเพื่อพักหายใจ

“ทำไมรีบกลับมา” เตชเทน้ำจากขวดของพิ้งค์พลอยใส่ในแก้วเยติของตัวเอง เขาตั้งใจดื่มน้ำเปล่าล้างคอหลังดื่มกาแฟ พิ้งค์พลอยยังนอนหอบหายใจแรงไม่ยอมตอบทันที

“อีดาด้ามา”

“อะไรวะ มันจะมาอะไรกันวันนี้วะ”

“คุณร้อนไหม?” เตชส่ายหน้าเป็นคำตอบแล้วดื่มน้ำเปล่าในแก้วต่อ ส่วนพิ้งค์พลอยลุกไปเข้าห้องน้ำ เธอพยายามใช้น้ำพรมหน้า ทว่าอาการร้อนก็ไม่หายไป แถมมีอาการบางอย่างเกิดขึ้นมาอีกนั่นคือ อาการอยากมีเซ็กซ์

“ระ…หรือว่าน้ำ… เชี่ย!” ตายแน่ๆ เธอดื่มเองไม่เท่าไร แต่ให้เตชดื่มไปด้วยนี่สิ พิ้งค์พลอยรีบเปิดประตูห้องน้ำออกไป ก็เห็นว่าเตชกำลังกระดกแก้วเยติของตัวเอง น้ำในขวดของเธอ เตชก็ดื่มไปอีกเกือบครึ่ง ในขวดมันเหลืออีกค่อนก็จะหมดขวด “คะ…คุณ ฉะ…ฉันมีอะไรจะบอก”

“อะไร… เออ ฉันว่าฉันก็เริ่มร้อนๆนะ แอร์เสียเหรอวะ ก็ยังใหม่อยู่นะ” เขาหยิบรีโมตแอร์มาปรับอุณหภูมิ หารู้ไม่ว่ามันไม่ได้ช่วยอะไร พิ้งค์พลอยเหงื่อชื้นตัว มีความรู้สึกทางเพศที่มากขึ้น แต่ยังกลัว ถ้าบอกความจริงกับเขาเธอเองก็คงจะซวย

“คุณไปกระหายน้ำที่ไหนมา คุณรู้ไหม ..ซี๊ดดดด” เธอเผลอซี๊ดปากด้วยเสียงกระเส่าออกมาแบบที่ควบคุมไม่อยู่แล้ว เตชหันมามอง เขายังไม่ทันตั้งคำถามแต่เขาก็แค่ยังสงสัยว่าทำไมมันยิ่งร้อน “น้ำขวดนี้ผสมยาปลุกเซ็กซ์” เธอหลับหูหลับตาบอกไป รู้ตัวว่ายังไงก็โดนด่า เลยเดินเข้ามาหาเขาและสารภาพกับเขาตามตรง

เคล้ง!

“เธอว่าอะไรนะ!” เตชปล่อยแก้วเยติหลุดมือ เพราะตอนนี้มือเขาสั่นจนควบคุมไม่ได้ นั่นก็เพราะไม่พอใจร่วมด้วย หลังจากเด็กสาวหลุดประโยคนั้นมาเขาก็รับรู้ได้ถึงว่าความฉิบหายกำลังมาเยือน เพราะเขาพอจะได้ศึกษามาบ้างว่า ยานี้มันแรงและยังไม่มียาที่จะมาแก้มัน พลาดอะไรก็พลาดได้แต่ไม่คิดว่าจะพลาดเรื่องนี้ “เธอไม่ได้ซื้อน้ำมาดื่มเองเหรอ”

“แล้วคุณเห็นฉันเข้าร้านสะดวกซื้อตอนไหนล่ะ นี่มันน้ำห้องพี่โฬม” เธอตอบตะกุกตะกักเพราะกลัวความผิด

“ฉันบอกแล้วไงว่าเธอห้ามดื่มน้ำของมันน่ะ”

“ก็ใครจะไปรู้วะว่ามันใส่ยาอ่ะ”

“ฉันบอกไปแล้วจำบ้างไหม!” เตชเดือดมาก เขาอยากจะเดินเข้าไปเขย่าตัวพิ้งค์พลอยแรงๆ แต่ก็ทำแค่ดุ

“จำได้ แต่นี่มันไม่เหมือนที่คุณบอกไง ก็คนกินข้าวมันก็ต้องกินน้ำไหมล่ะ?” ทั้งที่ต่างคนก็ต่างไม่ไหวแต่ก็เถียงกันแบบไม่มีใครยอมใคร

“นี่เธอตั้งใจจับฉันถูกไหม อีเด็กชาติชั่ว”

“ถ้าฉันตั้งใจจับคุณ ฉันคงไม่ดื่มให้ตัวเองทรมานหรอก เอาคลิปที่กล้องบันทึกมาไปดูไหม จะได้ยืนยันว่าฉันพลาดจริงๆ”

“อีเด็กเปรต”

“ด่าฉันแล้วมันทำให้คุณหายไหมล่ะ”

“มันมียาแก้ไหม ไปเอามา”

“ถามฉันแล้วฉันจะไปถามใคร ถ้าคุณไม่รู้ ฉันก็ไม่รู้”

“บ้าเอ๊ย!” เตชสบถคำหยาบคายออกมาด้วยความหงุดหงิด เพราะจากที่เขาสืบมาไม่มียาแก้ นอกจากไปโรงพยาบาลเพื่อล้างท้อง แต่เขาคิดว่าตอนนี้เขาไม่สามารถขับรถไหวแล้ว

 พิ้งค์พลอยเปล่งเสียงครางออกมา เพราะกั้นไม่อยู่แล้ว เธอจะเดินเข้าห้องน้ำ แต่เตชก็แซงเข้าไปเสียก่อน “คุณ ฉันขอ …เข้านะ ฉันไม่ไหวแล้ว”

“ไม่ได้! เธอจะไปตายที่ไหนก็ไป!”

“เราไม่ช่วยกันเหรอ”

ปึง!

“ไอ้คุณเตชบ้า! ไอ้ตำรวจเลว!” เตชปิดประตูห้องน้ำแทบจะกระแทกหน้าเธอ คำพูดคำจาของเขายังไม่ทำให้เธอเจ็บใจเท่าการที่เขามาแย่งห้องน้ำเธอ เขาล็อกห้องน้ำไปแล้ว เธอเหลือบมองอ่างล้างจานเล็กๆ นั่นคือเป้าหมายใหม่ อย่างน้อยก็ดีกว่าไม่มีอะไรมาคลายความร้อน

เธอถอดเสื้อผ้าออกแล้วเปิดน้ำใส่มือ สะบัดให้เปียกใส่ตัว นิ้วเรียวยาวสอดเข้าไปในร่องสวาท เธอต้องช่วยตัวเองแก้ขัด จริงๆ เธอไม่ติดถ้าจะมีอะไรกับเตช แต่ถ้าเตชติด เธอคงต้องเอาตัวรอดด้วยวิธีนี้ การยั่วเขาในช่วงที่โมโหอาจทำให้เธอโดนเขาเกลียดจนเขาตีตัวออกห่างได้

“เสียว อ๊า”

เตชพยายามเปิดน้ำราดตัวไปด้วยในระหว่างที่เขาช่วยตัวเอง นั่นก็เพื่อให้เสียงน้ำกลบเสียงครางของพิ้งค์พลอย แต่มันดันดังเล็ดลอดเข้ามาได้ จนบางทีเขาโกรธตัวเองที่ไว้ใจเธอเร็วเกินไปด้วยซ้ำ หากใช้คนอื่นที่ชำนาญกว่าคงไม่เกิดเรื่องแบบนี้

เมื่อเตชหลับตาลง ภาพสาวคนอื่นที่เขาอยากจะจินตนาการถึงกลับถูกแทนที่ด้วยภาพของพิ้งค์พลอยที่เขาเคยเห็นในโทรศัพท์เธอ ภาพมันชัดเพราะพึ่งเห็นมาไม่นาน มันทำให้เตชยิ่งมีอารมณ์ เสียงครางของเธอมันทำให้เขาเริ่มไตร่ตรองว่าหากมีONE NIGHT STAND กับเธอไปมันจะมีผลเสียอย่างไร ซึ่งเขาก็มองไม่เห็นผลเสีย แต่ไม่ถูกใจ ปกติแล้วเตชไม่ซีเรียสเรื่องการมีเซ็กซ์กับคนแปลกหน้า แต่กับพิ้งค์พลอยมันไม่ใช่แค่เรื่องกาย มันมีอีโก้ มีอำนาจ เข้ามาเกี่ยว

“เป็นบ้าอะไรวะ” เตชลืมตาขึ้นมาเพื่อตั้งสติ โชคไม่ดีที่เขาไม่ได้หยิบโทรศัพท์เข้ามาด้วย แต่ถ้าออกไปเอาคงเห็นพิ้งค์พลอยที่พยายามจะเข้ามายั่ว “เงียบๆดิ๊ เป็นบ้าอะไรวะ แหกปากอยู่นั่นแหละ รำคาญ!” เขาปิดน้ำที่ฝักบัว แล้วตะโกนด่าออกไป

“คุณ ฉันเสียว ฉันไม่ไหว อ๊าาา”

เตชเปิดน้ำทันทีเพราะถ้าเงียบยิ่งได้ยินเสียงครางและเสียงสะอื้นไห้ของเธอชัดขึ้น ภาพพิ้งค์พลอยเปลือยกาย ภาพหน้าอกของเธอ ก็แวบเข้ามาอีก สมองประมวลภาพโดยอัตโนมัติแม้ไม่หลับตา ภาพบนเวทีPole Dance ภาพเธอยั่วบนตัก มันผุดมาฉายใหม่เหมือนเตชกลับเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์นั้นอีก ทำให้เตชโมโหตัวเองมากๆ