2

​“พี่เค้าเป็นใครอะคะพ่อ เป็นแฟนใหม่พ่อเหรอ”

คำถามของลูกสาววัยแปดขวบ ทำให้ไทแทบทำหน้าไม่ถูก เมื่ออุ้มพาสาวแปลกหน้าตัวเล็กเข้าบ้านมาแบบนั้น

​เขาวางเธอลงบนโซฟาในห้องรับแขก เจ้าหล่อนยังคงไม่ได้สติ ส่งเพียงเสียงอืออา พอหลังแตะโซฟาตัวนุ่มได้ เธอก็หันหน้าเข้าทางพนักของโซฟา ซุกหน้าหลับต่อ

สองพ่อลูกกำลังฉลองคริสมาสต์กันอยู่ ลีล่ารอเขามาเปิดกล่องของขวัญ เมื่อเขาบอกกับเธอว่าจะออกไปรับแขกพิเศษมาฉลองด้วย

​แขกของพ่อสวย...น่ารัก เหมือนตุ๊กตาเลยแหะ ลีล่าไปคุกเข่าข้างๆ พี่สาวคนสวยตัวเล็ก แล้วลองเอานิ้วจิ้มๆ ตรงแขน พี่สาวหันมาหัวเราะใส่เธอแล้วก็โบกมือให้ พร้อมกับร้องเพลงคริสมาสต์ให้เธอฟัง...

​ดูจากอาการแล้ว แบบนี้ผู้ใหญ่เค้าเรียกว่าเมา...เมาหนักมากด้วย

​สักพักหลังจากร้องเพลงจบ พี่คนสวยก็ต่อด้วยร้องไห้ ทำให้ลีล่าตกใจ ขณะที่ไทคิ้วขมวดเลยทีเดียวกับสภาพของลูกน้องสาว

​เขาทรุดลงนั่งใกล้ๆ เธอ แล้วมองจ้องที่วงหน้าจิ้มลิ้มเหมือนตุ๊กตาญี่ปุ่นนั่น...เธอมีหน้าตาเหมือนตุ๊กตาจริงๆ หน้าแค่ฝ่ามือเขากระมัง ตากลมโต จมูกนิดหนึ่ง ปากอีกนิดหนึ่ง ดูละมุนจุ๋มจิ๋มดี...

​พัมกิ้น...

​คือชื่อของเธอที่คนเรียกกันในบริษัท...จริงๆแล้วเธอชื่ออะไรนะ...เขาเองก็เรียกตามคนอื่นจนชิน อ้อ...พิณขวัญ

​เธอคือสาวเอเชีย ที่มาทำงานแอลเอ วันสัมภาษณ์นั้นจริงๆ แล้วมีตัวเลือกให้เขาถึงสามคน แต่เขาเลือกเธอ เพราะคำพูดบางคำนั่นแหละ เธอบอกว่ามาเลือกโอกาสให้ชีวิต...ที่ประเทศนี้ เธอพร้อมที่จะเรียนรู้ทุกอย่าง เพราะตั๋วของเธอคือกรีนการ์ดล็อตโต้ ไทประทับใจอย่างบอกไม่ถูก และค่อนข้างแน่ใจว่าเธอจะตั้งใจทำงานจริงๆ ก็เลยเลือกเธอ และเธอก็ไม่ทำให้ผิดหวัง

​ตัวเล็กแต่สู้งานมาก ทำงานจนดึกถ้างานไม่เสร็จ

​เธอดูไม่ค่อยพูด แต่ยิ้มเก่ง เธอสนิทกับโทมัสเลขานุการของเขามากที่สุดล่ะในบริษัทขนส่งเล็กๆ ที่มีพนักงานไม่ถึงสิบคนของเขา

​อกหัก...ในคืนคริสมาสต์...

​ก็เลวร้ายพอสมควรสำหรับชีวิตของผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง

​ญาติของเธอที่เมืองไทยพึ่งจะเสียไปปีก่อน...ถ้าจำไม่ผิดก็ตอนวันหยุดคริสมาสต์ เขาช่วยเงินเธอไปจำนวนหนึ่ง เธอถึงกับร้องไห้และขอบคุณเขามามากมาย

​นกน้อยตัวนี้ช่างน่าสงสาร ในต่างแดน ที่ไร้ญาติ...กับชีวิตที่ต้องดิ้นรนมาหาโอกาส

​เขาเอื้อมมือลูบผมเธออย่างเอ็นดู เธอส่งเสียงอืออาให้กับเขา ลูกสาวสะกิดเขาบอกว่าจะแกะกล่องของขวัญต่อ พลางชี้มือมาที่พิณขวัญ เมื่อแกได้ของขวัญกล่องที่สามจากพ่อซึ่งเป็นเสื้อโค้ทสีชมพูอ่อน มีหมวกเป็นกระต่าย ถูกใจจนต้องร้องกรี๊ดๆ และโผเข้าหอมซ้ายขวา และตอนนี้กำลังสวมอย่างเห่อๆ

​“เราควรมีของขวัญให้เธอไหมคะพ่อ...พี่เค้าน่าสงสารนะคะ พี่เค้าควรได้ของขวัญคริสมาสต์จากซานต้าคุณพ่อเหมือนหนู”

​“หืม...พ่อไม่ใช่ซานต้าสักหน่อย ของขวัญของคุณซานต้าจะมาตอนเที่ยงคืนในถุงเท้าที่หนูใส่การ์ดขอไว้ต่างหาก”

เขาเย้าลูกสาว แกเคยเชื่อตำนานซานตาครอสจริงจังเมื่อเด็กๆ แต่ตอนนี้แปดขวบแล้ว ลีล่าไม่เชื่อแล้วเรื่องซานตาครอส เด็กหญิงยิ้มตาหยีให้กับบิดา แล้วเอ่ยกระซิบเสียงเบา

​“พ่ออย่าโกหกเลย ซานต้าไม่มีจริง ซานต้าคือพ่อหรือไม่ก็มัมมี้ต่างหาก”

​คำตอบนั้นทำให้ไทกุมขมับ แล้วหัวเราะเบาๆ ลีล่ามองนาฬิกายังไม่สามทุ่ม...จริงๆ เวลานี้เธอจะต้องเข้านอนแล้ว แต่คืนสำคัญแบบนี้พ่ออนุญาตให้นอนดึกได้

​ลีล่าบอกว่าเขาควรจะเป็นคุณพ่อซานต้าให้กับพี่สาวด้วย

​เขาเลยแกล้งหยอกว่าจะแบ่งของขวัญของแกให้กับพิณขวัญได้ไหม เด็กน้อยพยักหน้า แล้ววิ่งปร๋อไป สักพักหนึ่งก็กลับมาพร้อมกับตุ๊กตากระต่ายตัวเล็ก เธอบอกให้บิดาเอาใส่ถุงเท้าข้างหนึ่งซึ่งเป็นถุงเท้าสำหรับใส่ของขวัญคริสมาสไม่ใช่ถุงเท้าปรกติ แล้วเอาไปวางข้างๆ ให้กับพิณขวัญที่ยังคงนอนทำเสียงครางเบาๆ

​“พี่สาวจะได้ดีใจ”

​“ไปนอนได้แล้วคนสวยของพ่อ”

​“พ่อจ๋า ถ้าหนูอยากอยู่กับพ่อในคืนปีใหม่แบบนี้ไปอีกเรื่อยๆ จะได้ไหม”

ลีล่าบอกความในใจ คำพูดของลูกทำให้เขาใจสะท้อน เขาหย่ากับชีล่ามารดาของเธอเมื่อสามปีที่แล้ว เขาและเธอมีกติกาคือแบ่งลูกกันสลับอาทิตย์ แต่หลังๆ มานี้ชีล่าให้เล่ห์เหลี่ยมยึดลูกไปไว้นานกว่าเขา อนุญาตให้เขาไปหา หรือพาแกมาหาได้อาทิตย์ล่ะหน และให้เขามาในวันหยุด โดยอ้างกับศาลว่าเขาเป็นหนุ่มโสดและทำงานหนักมาก จนไม่มีเวลาดูแลลูกสาวคนเดียวของพวกเขา เธอพร้อมกว่า...ดูแลเด็กได้ดีกว่า...

​ถึงจะเรียกร้องสิทธิสตรีกันโครมๆ ว่าขอความเท่าเทียมให้เพศหญิง ขอให้เพศหญิงได้สิทธิ์ต่างๆ เท่าเพศชาย แต่พวกผู้หญิงไม่รู้หรอกว่า ความเป็นผู้หญิงนั้น บางทีผู้ชายอย่างเขาก็ริษยาเพราะเป็นฝั่งที่ทำอะไรก็ถูกไปหมด น่าสงสาร น่าเห็นใจไปหมด เป็นต้นว่าเรื่องของเขา

​ชีล่า...คือตัวแสบ

​เขารู้ว่าที่ทางนั้นยึดลีล่าไป และไปยื่นคำร้องใหม่กับศาลแบบนั้นเพราะเธอต้องการแกล้งเขา...เนื่องจากมาขอหยิบยืมเงินเขาไปลงทุน แล้วเขาไม่ให้ เขาให้เธอมามากเกินพอแล้ว ไหนจะหลังหย่าเธอทำเอาเขาแทบหมดตัว

​เขาสู้มาก...มากกว่าเดิมหลายเท่าตัวตั้งแต่หย่าขาดจากเธอ

​เขาก็หวังว่าสามีใหม่สุดรวยนั่นจะทำให้ชีล่าเลิกมาวุ่นวายสูบเลือดสูบเนื้อเขาอีก

​ผู้หญิงบางคนเผลอไปเอามาเป็นเมีย ก็ต้องเพลียใจไปตลอดชีวิต

​เขาหวังว่าหมอนั่นจะโชคดี

​“พ่อก็อยากให้เป็นแบบนั้น”

​“ปีนี้มัมมี้ไม่ว่างเพราะไปฮันนีมูน”

ลีล่าพูดฉอดๆ อย่างเด็กที่โตเกินวัยของเธอ สภาพครอบครัว พ่อกับแม่ ทำให้เธอรู้เห็นอะไรมากมายและเข้าใจว่าควรอยู่อย่างไร ควรจะอยู่กับใคร...เด็กน้อยเห็นควรตกลงด้วยหัวใจ ว่าเธออยากอยู่กับบิดามากกว่ามารดา...

​ยิ่งตอนนี้มารดาแต่งงานใหม่และกำลังจะมีลูกใหม่ให้กับสามีของท่าน...ด้วย

​เธอไม่เคยนึกชอบคุณสามีใหม่ของแม่เลย ตั้งแต่เขามองเธอด้วยสายตาแบบเหยียดๆ นั่น ถึงเป็นเด็กก็รู้นะ ว่าอีตาคนนี้ไม่น่าเข้าใกล้...เขาเคยตีเธอด้วย แล้วก็เอาเงินยื่นให้เธอ บอกให้เธอว่าห้ามไปฟ้องแม่และบอกใคร ลีล่าดื้อเองทำให้เขาโมโห และเขาก็ให้เงินเธอเป็นค่าความเสียหาย

​“ปีนี้ลีล่าเลยได้มาอยู่กับพ่อไง พ่อจองทริปไว้แล้วพรุ่งนี้เราจะเดินทางกัน”

​“แล้วพี่สาวล่ะคะ”

​“พ่อก็จะไปส่งเค้าที่บ้านไง”

​เธอย่นจมูกน้อยๆ บ่นว่าไปกันสองคนไม่สนุก เธอชอบพี่สาวคนสวย บ่นแค่นั้นแล้วก็ไปนอน ไทจุ๊บราตรีสวัสดิ์เธอแล้วก็คลุมผ้าห่มให้ ลูกสาวยังคงบอกกับเขาก่อนเขาจะออกห้องว่า ถ้าไปกันสามคนน่าจะสนุกมากเลย

​แกดูจะติดใจพิณขวัญมากๆ

​เขาออกมาจากห้องของลูกสาว เดินมาที่ห้องรับแขกที่ตอนนี้จัดเป็นห้องปาร์ตี้ชั่วคราวเพื่อมาแวะดูลูกน้องสาว แล้วก็ต้องสะดุ้ง เมื่อเห็นว่าตอนนี้พิณขวัญกำลังลุกขึ้นนั่งและจ้องมองมายังเขา ผมของเธอยาวรุ่ยร่ายบังใบหน้า ทำให้เขานึกผวา นึกว่าเจอสิ่งลี้ลับเข้าเสียแล้ว แต่มีสติก็บางอ้อว่านั่นพิณขวัญไม่ใช่ผี!

​เขาเดินมาหาเธอจะได้ถามไถ่ว่าเธอดีขึ้นหรือยัง สร่างหรือยัง บ้านอยู่ไหนเขาจะไปส่งให้ แต่เธอมองเขาแล้วหรี่ตา พร้อมกับยิ้มแล้วเอ่ยเสียงกับเขาด้วยน้ำเสียงยานคาน

​“มีเบียร์ไหมคะ เอ๋...คุณ...เป็นซานตาครอสเหรอ”

เขาท้าวเอว มองหน้าของคนที่กำลังมองเขาตาเยิ้มหยาด...

​อาการน่าจะเมาไม่สร่างแหะ