LOGINเสี่ยวอวี้ตัวน้อยถูกการกระทำของอาจารย์ทำให้หมดความมั่นใจ คิดถึงว่าขนาดอาจารย์ที่เป็นคนอื่นยังเชื่อคำพูดของเยว่เสี่ยวซู เจ้าตัวเล็กก็ไม่กล้าบอกกล่าวเรื่องที่เกิดขึ้นกับตนให้เยว่อวิ๋นฟังเยว่เสี่ยวซูบอกว่าเขาคือหลานชายแท้ๆ ของท่านแม่ ส่วนนางนั้นเป็นเพียงลูกเลี้ยงที่ไม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือด หากพู
ดังนั้นเมื่อถูกส่งมาที่สำนักศึกษาตะวันตก ซูจี๋จึงพุ่งเป้าไปยังเซี่ยฉงอวิ๋นเป็นพิเศษ คิดจะถ่ายทอดความรู้ที่มีให้แก่อีกฝ่ายทั้งหมด ว่าน่าเสียดายที่หลังจากสอนไปไม่นาน อาจารย์ซูก็สัมผัสได้ว่าความรู้ความสามารถของเซี่ยฉงอวิ๋นที่เป็นแค่คนธรรมดานั้นกลับล้ำหน้าตนไปมากแม้แต่บุตรฝาแฝดที่ยังอายุน้อยของเขานั้นก
เยว่เสี่ยวซูคือแก้วตาดวงใจของแม่เฒ่าเยว่กับจางซื่อ ที่ผ่านมาแม้ฐานะของครอบครัวจะอัตคัดขัดสนแค่ไหน แต่ทั้งคู่ก็ไม่เคยละเลยเขา ถึงจะไม่สามารถส่งเยว่เสี่ยวซูไปเรียนสถานศึกษาในตำบลเหมือนบรรดาลูกหลานตระกูลมั่งมีได้ ทว่าพวกนางก็ยอมทุ่มเงินก้อนใหญ่ซื้อของขวัญฝากตัวให้เขาเป็นลูกศิษย์หลี่ซื่อของหมู่บ้านหลี่
มาถึงตอนนี้มีหรือเยว่อวิ๋นจะยังมองไม่ออกว่าเจ้าซาลาเปาของตนมีบางอย่างที่ผิดปกติ หญิงสาวก้มลงไปสอดมืออุ้มร่างเล็กขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน พลางตบหลังปลอมประโลมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“แม่ได้ยินแล้ว เสี่ยวอวี้ของเราจำได้ทั้งหมดจริงๆ ลูกของแม่เก่งกาจอัจฉริยะที่สุด แล้วจะต้องมาโกหกด้วยเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ทำไมกัน
เข้าสู่เดือนสิบปลายฤดูใบไม้ร่วง อากาศที่เคยร้อนชื้นก็เริ่มเย็นลง น้ำค้างยามค่ำคืนจับตัวกลายเป็นผนึกน้ำแข็งในตอนเช้า เป็นสัญญาณบ่งบอกให้รู้ว่าเหมันตร์กำลังย่างกรายมาเยือนแล้วทว่าสัญญาณนี้กลับไม่ได้รับความสนใจจากผู้คนเท่าใดนัก เพราะเมื่อไม่กี่วันก่อนฮ่องเต้ได้ออกราชโองการประกาศแก่ทั่วแคว้น ว่าให้มีกา
“ข้าหรือ” คำว่าอาจารย์ปู่ทำเอาผู้เฒ่าฝูที่กำลังนั่งละเมียดสุราถึงกับมีสีหน้าเหลอหลาขึ้นมา “ทำไมต้องวุ่นวายด้วยเล่า ให้พวกเขาไปเรียนที่สำนักศึกษาก็ดีอยู่แล้วนี่นา” ถึงอย่างไรที่สถานศึกษาก็มีอาจารย์คนใหญ่ที่ฮ่องเต้ส่งมาคอยทำหน้าที่สอนองค์ชาย เรื่องอะไรต้องให้ตาแก่อย่างเขาลำบากเหน็ดเหนื่อยด้วยเห็นผู้เ
“การผ่าตัดราบรื่นดีไม่มีปัญหา ต่อไปฟื้นฟูร่างกายให้ดีก็ไม่ปัญหาแล้าเจ้าค่ะ” เยวอวิ๋นบอกกับเซี่ยเหล่าซาน“หลังจากนี้ฉงอวิ๋นจะเดินได้เหมือนเดิมแล้วใช่ไหม” เซี่ยเหล่าซานถาม“ใช่แล้ว ทั้งขาและดวงตาของเขา ขอเพียงดูแลดีไม่มีอะไรผิดพลาด เขาก็จะกลับมาเป็นปกติ”เซี่ยเหล่าซานรู้เรื่องดวงตาของเซี่ยฉงอวิ๋นว่าดี
“น้องสาว ไม้นี้ให้เจ้า” ต้าเป่ายื่นถังหูลู่ออกไปหนึ่งไม้เสี่ยวอวี้มองขนมตรงหน้า กลิ่มหอมหวานของน้ำตาลเคี่ยวทำให้น้ำลายในปากสอ เด็กหญิงกลืนน้ำลายลงคออึกหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธหนักแน่น“พี่ชาย ขนมนี้เป็นรางวัลของท่าน ข้าทำความผิดไม่ได้กินก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว” เสี่ยวอวี้รู้ตัวแล้วว่าทำผิด เมื่อทำผ
ผู้ที่ถูกขานนามว่าใต้เท้าเพ่งมองมายังเยว่อวิ๋นด้วยท่าทีดุดัน ทว่าสายตาของหญิงสาวกลับตกลงที่ชายผู้เป็นเจ้าของเสียงฟ้องเมื่อครู่“หมอจูนี่เอง ดูเจ้าเปลี่ยนไปเยอะจนข้าจำแทบไม่ได้เลย” เสียงใสกล่าวเหมือนทักทาย ทว่ายามเข้าหูจูจ้งกลับมิต่างจากถ้อยคำเย้ยหยันเสียดสีก่อนหน้านี้เขาเป็นหมอของหอยาหงจือหลิน ฐานะ
ป้าสุยมองไปทางที่เยว่อวิ๋นผินหน้า ก็แสดงอาการตกตะลึงไปในทันที นางเอ่ยเรียกผู้เป็นนายน้ำเสียงยินดี“ฮูหยินผู้เฒ่า”ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้ารับเล็กน้อย ดวงตานางมองเลยไปยังสวี่ซื่อแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาคุยกับเยว่อวิ๋นด้วยสีหน้าอบอุ่นกว่าเดิม“ขอบคุณหมอเยว่มาก” อันที่จริงฮูหยินผู้เฒ่าได้สติมาสักพักหนึ่งแ







