LOGINทว่าเยว่อวิ๋นยังไม่ทันจากไปตามคำพูดของเซี่ยฉงอวิ๋น เสียงกลองสัญญาณก็พลันดังขึ้นเสียก่อน ประตูสนามสอบถูกเปิดออกกว้างจนสุด พร้อมกับบรรดาเจ้าหน้าที่กลุ่มหนึ่งที่เดินออกมายืนเข้าแถวเรียงราย เตรียมพร้อมตรวจสอบประวัติและค้นตัวผู้เข้าสอบอย่างละเอียดเพื่อป้องกันการทุจริตมองภาพความวุ่นวายเบื้องหน้าสลับกับเส
แม้โรงเตี้ยมที่พวกเขาพักจะห่างจากสถานที่เข้าสอบไม่มากนัก ทว่าเมื่อมองดูตะกร้าข้าวของแต่ละคน เยว่อวิ๋นก็ยังตัดสินใจเลือกให้สืออิงขับรถม้าออกมาส่งคนแทนการเดิน ดังนั้นลานด้านหน้าของสถานที่เข้าสอบ จึงมีรถม้าหรูหราที่ไม่เข้าพวกแล่นมาจอดอย่างนิ่มนวล หลังจากนั้นก็ปรากฎร่างโดดเด่นของบุรุษและสตรีและเด็กกลุ่ม
“เฮ้ เดี๋ยวสิ!” หลีจวินถูกทิ้งไว้ด้านหลังพลันได้สติรีบตะโกนร้องเรียก คราวนี้เขาไม่สนใจรักษามารยาทอีกแล้ว โดยไม่ได้เอ่ยลาหญิงงามก็หันหลังวิ่งจากไปทันที“ท่านหญิง…” จื่อซิ่วมองตามหลังหลีจวินพลางเรียกผู้เป็นนายน้ำเสียงประหม่ามู่หรงชิงเหยาแค่นเสียงในลำคอแผ่วเบา ดวงตาคู่งามหลุบต่ำทอประกายเย็นชา ตั้งแต่เ
“ดูเหมือนพวกเจ้าจงใจจะพูดหาเรื่องพวกข้า มีจุดหมายอะไรกันแน่” เยว่อวิ๋นถามน้ำเสียงเรียบ สมองลอบคิดไปเรื่อยเปื่อย หรือจะเป็นมือสังหารที่รู้จักนิสัยใจร้อนของเจ้าเจ้าจิ้งจอก เลยคิดยั่วยุหลอกคนเข้าไปใกล้เพื่อหาช่องทางทำร้ายกันหญิงสาวทั้งคู่ถูกกลิ่นอายเฉียบคมของเยว่อวิ๋นกดดันจนขาสั่นระริก พวกนางคล้ายอยาก
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงเรื่องซุบซิบนินทาในหมู่ชาวบ้านเท่านั้นในขณะเดียวกันนั้น ตัวเอกผู้โหดร้ายในเรื่องราวซุบซิบของพวกเขาก็ได้เดินทางมาถึงในตัวเมือง มองท้องฟ้าที่มีดวงตะวันลอยสูงฉายแสงเจิดจ้า เยว่อวิ๋นตัดสินใจเลือกเข้าพักในโรงเตี้ยมที่อยู่ไม่ห่างจากสนามสอบมากนักตัวเมืองซานซีอยู่ห่างจากตำบลไม่มากนัก
ยามเช้าของหนึ่งวันก่อนวันสอบซิ่วไฉรุ่งอรุณมาเยือน แสงสีทองสาดส่องทาบขอบฟ้าขับไล่ความมืดมิดของราตรีให้หายออกไปทีละน้อยทั่วทุกบริเวณของหมู่บ้านเซี่ยมีเสียงพ่อไก่โก่งคอขันดังทอดมาเป็นระยะ เป็นสัญญาณเตือนให้ผู้คนรู้ว่าได้เวลาเริ่มดำเนินกิจวัตประจำวันของตนแล้วในช่วงเวลาเช้าตรู่ที่ดวงอาทิตย์ยังไม่ขึ้นสู
พอรู้ว่าคนไปแล้วนางเจียงจึงขมวดคิ้ว บ่นสามีที่ไม่รู้ความเบาๆ “ดูเจ้าสิ อายุปูนนี้แล้วยังคิดไม่ได้ เยว่ซื่อมอบของตอบแทนที่เจ้าช่วยเหลือ เจ้าก็ไม่คิดอะไรแบมือรับอย่างเดียวหรือ”ผู้ใหญ่บ้านฟังแล้วหน้าแดง รู้สึกว่าตนบกพร่องมารยาทไปจริงๆ เจียงซื่อเห็นเขาคิดได้ก็ไม่พูดต่อ นางเพียงส่งผักที่กอดไว้ให้อีกฝ่าย
ฟังแล้วมุมปากเยว่อวิ๋นพลันบิดค้างไปวูบหนึ่ง บ้านเจ้างั้นหรือ นั่นจะรวมถึงสามีนางด้วยไหม คิดแล้วหญิงสาวจึงส่งเสียงเรียกเตือนสติลูกศิษย์วัยเกินครึ่งร้อยของตนเบาๆ“จางถิง” แก่แล้วไฉนยังทำตัวเลือดร้อนอยู่อีกกัน เกิดเป็นลมเป็นแร้งไปจะทำอย่างไรนางยังไม่อยากเป็นอาจารย์คนแรกในประวัติศาสตร์ ที่ต้องตั้งป้ายบ
“ซิ่งฮวาเองหรือ”ซิ่งฮวารับคำเบาๆ “เจ้าค่ะ” เด็กหญิงลังเลอยู่เล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามคำถามที่เป็นสาเหตุให้นางมาดักรอเยว่อวิ๋นอยู่ที่ริมลำธารแห่งนี้ “อาสะใภ้รองท่านต้องการคนเพิ่มอีกไหมเจ้าคะ”เยว่อวิ๋นฟังแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย คาดว่าเด็กคนนี้คงรู้เรื่องนางต้องการจ้างคนงานมาจากผู้ใหญ่บ้าน และการที่อีกฝ่าย
พอเยว่อวิ๋นจากไปในห้องก็พลันเงียบงันชั่วขณะ เซี่ยฉงอวิ๋นที่เมื่อครู่ต่อล้อต่อเถียงก็เอาแต่จ้องมองใบหน้าหลีจวินไม่กล่าววาจา เห็นอย่างนั้นหลีจวินก็ใจแป้วขึ้นมาทันที“เจ้ามองข้าแบบนั้นทำไม ขะ... ข้าเป็นลูกค้าบ้านเจ้านะ” หลายวันมานี้เขาถูกคนตรงหน้ากลั่นแกล้งจนหัวหมุนขยาดไปหมดแล้ว“แล้วอย่างไร เจ้ายังไม่







