Mag-log in“พี่อวิ๋น! ท่านกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ!” เย่วอวิ๋นยังไม่ทันก้าวเท้าเข้าพ้นประตู เสียงร้องทักอันคุ้นเคยของของชิงหลัวก็ดังขึ้น เจ้าตัวเดินเข้ามาหานางด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ การสอบของพี่รองกับเด็กๆ ราบรื่นดีหรือไม่”“ทุกอย่างเรียบร้อยดี” เยว่อวิ๋นคลี่ยิ้มพลางพยักหน้าตอบรับ “สองสามวันมานี
มองดูพวกเขาทั้งสามที่มีสีหน้าแตกต่างกันออกไป เยว่อวิ๋นไม่ได้เอ่ยซักไซ้ถึงเรื่องการสอบออกมา นางเพียงหยิบผ้าเช็ดหน้าจากแขนเสื้อออกมาเช็ดคราบเหงื่อที่ข้างขมับของบุตรชายอย่างเบามือ ขณะเดียวกันก็เอ่ยคำพูดปลอบโยนไปด้วย“คงจะเหน็ดเหนื่อยกันมากสินะ ข้าต้มน้ำลูกเหมยมาให้พวกเจ้าด้วย ประเดี๋ยวดื่มดับกระหายกันไ
รอจนกินอาหารเสร็จเก็บกวาดเรียบร้อย เจ้าตัวจึงลากเอาผ้าที่เตรียมไว้ในห่อออกมาปูรองพื้น จัดแจงดับตะเกียงที่มุมโต๊ะก่อนจะทิ้งตัวลงนอน พลางนำเสื้อคลุมตัวใหญ่ที่เยว่อวิ๋นเย็บให้ออกมาห่มตัวเองจนมิด ใช้เวลาไม่นานก็มีเสียงลมหายใจอุ่นร้อนที่ดังสม่ำเสมอออกมาให้ได้ยินเบาๆแตกต่างจากเซี่ยฉงอวิ๋นที่เลือกนอนพักเอ
แม่สามีกับลูกสะใภ้ยังคงสนทนาพาทีกันเรื่อยเปื่อย เรื่องของมู่หรงชิงเหยาทำให้มู่หรงเซียนยิ่งตระหนักถึงคลื่นใต้น้ำในเมืองหลวงที่ลึกเกินคาดหยั่ง นางพยายามรวบรวมความคิดเล่าเรื่องของจวนและบุคคลเท่าที่ตัวเองจะสามารถนึกออกมาได้ให้เยว่อวิ๋นฟังจนหมด กว่าที่จะครบถ้วนไม่เหลือใครให้พูดถึงต่อ ด้านนอกดวงอาทิตย์ก็ค
ราชบุตรเขยอาศัยช่วงเวลาที่ต้าจ่างกงจู่ไม่อยู่จวนรับลูกพี่ลูกน้องเข้าเป็นอนุ รอจนต้าจ่างกงจู่กลับมาถึงท่อนไม้ก็ได้กลายเป็นเรือ[2]ไปเสียแล้ว ทว่าหลังนางรับรู้เรื่องราวกลับมิได้ร้องไห้ตีโพยตีพายอันใด ทำเพียงแค่เก็บข้าวของพาบุตรสาวกลับจวนองค์หญิงของตน ก่อนจะเข้าวังเพื่อขอราชโองการจากพระบิดาหย่าขาดสามีส
หลังจากทิ้งมู่หรงชิงเหยากับคนของนางไว้เบื้องหลัง เยว่อวิ๋นก็เดินกลับมายังรถม้าที่สืออิงกำลังรออยู่ นางก้าวขึ้นไปนั่งในรถพลางร้องบอกให้อีกฝ่ายบังคับรถม้ากลับโรงเตี้ยมทันทีสนามสอบอยู่ไม่ไกล รถม้าแล่นได้ไม่นานพวกเขาก็กลับถึงโรงเตี้ยม เยว่อวิ๋นลงจากรถม้าแยกทางกับสืออิง ฝ่ายแรกไปหาองค์หญิงใหญ่และหลิวซื่
“อาการของคนป่วยนับว่าย่ำแย่มากจริงๆ ขอรับ ท่านหมอเฉินบอกว่าอวัยวะภายในของเขาได้รับความเสียหายหนักมาก นายท่านบอกให้ข้ามาแจ้งกับแม่นางตามตรง เพราะว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังคนป่วยค่อนข้างที่จะ...รับมือด้วยยากอยู่สักหน่อย” เฉียนซานกล่าว ความจริงเขาเห็นแล้วรู้สึกว่าไม่หน่อยเลยสักนิดเยว่อวิ๋นได้ยินก็เลิกคิ้
“บิดาข้าไม่ใช่คนพิการ ท่านแม่ข้ารักษาขาของท่านพ่อหายแล้วต่างหาก” ถึงอย่างไรต้าเป่าก็ยังเด็ก เมื่อมีคนมาดูถูกบิดาจึงอดตอบโต้ไม่ได้“แม่เจ้าโกหกแล้ว ข้าจำได้ว่าหมอจางเคยบอกว่าขาของพ่อเจ้าถ้าไม่รีบรักษาจะต้องพิการตลอดชีวิต ย่าเจ้าไม่อยากเสียเงินจึงปล่อยให้พ่อเจ้าพิการ แล้วจะรักษาหายได้อย่างไร เด็กเอ้ย”
“ซิ่งฮวาเองหรือ”ซิ่งฮวารับคำเบาๆ “เจ้าค่ะ” เด็กหญิงลังเลอยู่เล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามคำถามที่เป็นสาเหตุให้นางมาดักรอเยว่อวิ๋นอยู่ที่ริมลำธารแห่งนี้ “อาสะใภ้รองท่านต้องการคนเพิ่มอีกไหมเจ้าคะ”เยว่อวิ๋นฟังแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย คาดว่าเด็กคนนี้คงรู้เรื่องนางต้องการจ้างคนงานมาจากผู้ใหญ่บ้าน และการที่อีกฝ่าย
พอเยว่อวิ๋นจากไปในห้องก็พลันเงียบงันชั่วขณะ เซี่ยฉงอวิ๋นที่เมื่อครู่ต่อล้อต่อเถียงก็เอาแต่จ้องมองใบหน้าหลีจวินไม่กล่าววาจา เห็นอย่างนั้นหลีจวินก็ใจแป้วขึ้นมาทันที“เจ้ามองข้าแบบนั้นทำไม ขะ... ข้าเป็นลูกค้าบ้านเจ้านะ” หลายวันมานี้เขาถูกคนตรงหน้ากลั่นแกล้งจนหัวหมุนขยาดไปหมดแล้ว“แล้วอย่างไร เจ้ายังไม่







