Mag-log in“พี่อวิ๋น! ท่านกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ!” เย่วอวิ๋นยังไม่ทันก้าวเท้าเข้าพ้นประตู เสียงร้องทักอันคุ้นเคยของของชิงหลัวก็ดังขึ้น เจ้าตัวเดินเข้ามาหานางด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ การสอบของพี่รองกับเด็กๆ ราบรื่นดีหรือไม่”“ทุกอย่างเรียบร้อยดี” เยว่อวิ๋นคลี่ยิ้มพลางพยักหน้าตอบรับ “สองสามวันมานี
มองดูพวกเขาทั้งสามที่มีสีหน้าแตกต่างกันออกไป เยว่อวิ๋นไม่ได้เอ่ยซักไซ้ถึงเรื่องการสอบออกมา นางเพียงหยิบผ้าเช็ดหน้าจากแขนเสื้อออกมาเช็ดคราบเหงื่อที่ข้างขมับของบุตรชายอย่างเบามือ ขณะเดียวกันก็เอ่ยคำพูดปลอบโยนไปด้วย“คงจะเหน็ดเหนื่อยกันมากสินะ ข้าต้มน้ำลูกเหมยมาให้พวกเจ้าด้วย ประเดี๋ยวดื่มดับกระหายกันไ
รอจนกินอาหารเสร็จเก็บกวาดเรียบร้อย เจ้าตัวจึงลากเอาผ้าที่เตรียมไว้ในห่อออกมาปูรองพื้น จัดแจงดับตะเกียงที่มุมโต๊ะก่อนจะทิ้งตัวลงนอน พลางนำเสื้อคลุมตัวใหญ่ที่เยว่อวิ๋นเย็บให้ออกมาห่มตัวเองจนมิด ใช้เวลาไม่นานก็มีเสียงลมหายใจอุ่นร้อนที่ดังสม่ำเสมอออกมาให้ได้ยินเบาๆแตกต่างจากเซี่ยฉงอวิ๋นที่เลือกนอนพักเอ
แม่สามีกับลูกสะใภ้ยังคงสนทนาพาทีกันเรื่อยเปื่อย เรื่องของมู่หรงชิงเหยาทำให้มู่หรงเซียนยิ่งตระหนักถึงคลื่นใต้น้ำในเมืองหลวงที่ลึกเกินคาดหยั่ง นางพยายามรวบรวมความคิดเล่าเรื่องของจวนและบุคคลเท่าที่ตัวเองจะสามารถนึกออกมาได้ให้เยว่อวิ๋นฟังจนหมด กว่าที่จะครบถ้วนไม่เหลือใครให้พูดถึงต่อ ด้านนอกดวงอาทิตย์ก็ค
ราชบุตรเขยอาศัยช่วงเวลาที่ต้าจ่างกงจู่ไม่อยู่จวนรับลูกพี่ลูกน้องเข้าเป็นอนุ รอจนต้าจ่างกงจู่กลับมาถึงท่อนไม้ก็ได้กลายเป็นเรือ[2]ไปเสียแล้ว ทว่าหลังนางรับรู้เรื่องราวกลับมิได้ร้องไห้ตีโพยตีพายอันใด ทำเพียงแค่เก็บข้าวของพาบุตรสาวกลับจวนองค์หญิงของตน ก่อนจะเข้าวังเพื่อขอราชโองการจากพระบิดาหย่าขาดสามีส
หลังจากทิ้งมู่หรงชิงเหยากับคนของนางไว้เบื้องหลัง เยว่อวิ๋นก็เดินกลับมายังรถม้าที่สืออิงกำลังรออยู่ นางก้าวขึ้นไปนั่งในรถพลางร้องบอกให้อีกฝ่ายบังคับรถม้ากลับโรงเตี้ยมทันทีสนามสอบอยู่ไม่ไกล รถม้าแล่นได้ไม่นานพวกเขาก็กลับถึงโรงเตี้ยม เยว่อวิ๋นลงจากรถม้าแยกทางกับสืออิง ฝ่ายแรกไปหาองค์หญิงใหญ่และหลิวซื่
ชายหนุ่มคิดแล้วค่อยผ่อนคลายความระแวดระวัง เยวอวิ๋นที่กำลังไล้ปลายมีดผ่านตามคางและแก้มชายหนุ่ม สัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายลดการป้องกันลงแล้ว ก็ผงกศีรษะขึ้นลงอย่างพอใจนางรำคาญเจ้าสิ่งนี้บนใบหน้าเขามานานแล้ว จะป้อนอาหารหรือยาก็ล้วนลำบาก ต้องมานั่งทำความสะอาดทีหลังให้วุ่นวายอีกอย่าง…หากวัดจากความชอบที่มีต่อบ
หลังจากวกวนทุ่มเถียงกันไปมาอยู่นาน ในที่สุดหนังสือแยกครอบครัวก็ถูกเขียนขึ้นโดยเซี่ยเหล่าซานท่ามกลางคำเกลี้ยกล่อมของเซี่ยจินและเซี่ยหยวนชาง แม่เฒ่าเซี่ยรับเอาหนังสือที่ถูกลงชื่อมาถือไว้ด้วยมืออันสั่นเทา นางไม่ยินยอมทว่ากลับไม่อาจขัดขืนดวงตาหญิงชราจับจ้องไปที่ร่างบนเตียงของบุตรชายไม่วางตา ขณะที่ใจก็
พอรู้ว่าคนไปแล้วนางเจียงจึงขมวดคิ้ว บ่นสามีที่ไม่รู้ความเบาๆ “ดูเจ้าสิ อายุปูนนี้แล้วยังคิดไม่ได้ เยว่ซื่อมอบของตอบแทนที่เจ้าช่วยเหลือ เจ้าก็ไม่คิดอะไรแบมือรับอย่างเดียวหรือ”ผู้ใหญ่บ้านฟังแล้วหน้าแดง รู้สึกว่าตนบกพร่องมารยาทไปจริงๆ เจียงซื่อเห็นเขาคิดได้ก็ไม่พูดต่อ นางเพียงส่งผักที่กอดไว้ให้อีกฝ่าย
ฟังแล้วมุมปากเยว่อวิ๋นพลันบิดค้างไปวูบหนึ่ง บ้านเจ้างั้นหรือ นั่นจะรวมถึงสามีนางด้วยไหม คิดแล้วหญิงสาวจึงส่งเสียงเรียกเตือนสติลูกศิษย์วัยเกินครึ่งร้อยของตนเบาๆ“จางถิง” แก่แล้วไฉนยังทำตัวเลือดร้อนอยู่อีกกัน เกิดเป็นลมเป็นแร้งไปจะทำอย่างไรนางยังไม่อยากเป็นอาจารย์คนแรกในประวัติศาสตร์ ที่ต้องตั้งป้ายบ







