Share

ตอนที่2 การพบกันครั้งแรก

รุ่งสางวันใหม่

ท่ามกลางความเงียบสงัดในยามที่ดวงดาวบนท้องฟ้าเพิ่งจะเลือนลับ มู่ซีเยว่ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความเคยชิน นางบิดกายไล่ความเกียจคร้านก่อนจะรีบจัดการแต่งกายด้วยความกระฉับกระเฉง หญิงสาววักน้ำเย็นจัดขึ้นล้างหน้าเพื่อปลุกสติให้ตื่นเต็มตา แล้วรวบผมขึ้นเป็นมวยอย่างรัดกุม

จากนั้นนางจึงเริ่มภารกิจที่ทำเป็นกิจวัตร ไล่ตั้งแต่การกวาดเศษฝุ่น จัดเตรียมเข่งนึ่ง ไปจนถึงการต้มน้ำในกระทะใบใหญ่ให้เดือดพล่าน ไม่นานนักไอน้ำสีขาวก็เริ่มลอยละล่องอบอวลไปทั่วครัวเล็ก ๆ พร้อมกับกลิ่นอายฟืนที่นางค่อย ๆ สุมไฟอย่างตั้งใจ

หญิงสาวหันมาจัดการกับอ่างไม้ใบโต นางเทผงแป้งสีขาวบริสุทธิ์ลงไปผสมกับน้ำอุ่นและเชื้อหมัก ก่อนออกแรงนวดคลึงอย่างเป็นจังหวะจะโคน ท่วงท่ากระฉับกระเฉงทว่านุ่มนวล จนกระทั่งก้อนแป้งที่เคยขรุขระเริ่มเนียนละเอียดละมุนมือราวกับผิวทารก นางจึงใช้ผ้าสะอาดชุบน้ำหมาด ๆ คลุมพักไว้ รอเวลาให้มันฟูฟ่องพร้อมที่จะนำมาตัดแบ่งและห่อไส้ในขั้นตอนต่อไป

เมื่อทุกอย่างเริ่มเข้าที่หญิงสาวจึงถือกะละมังน้ำล้างแป้งสีขุ่น เปิดประตูออกมาทางหลังร้านเพื่อจะนำไปเททิ้งตามปกติ ทันทีที่บานประตูไม้เปิดกว้างออก ทัศนียภาพภายนอกก็ต้อนรับนางด้วยแสงรำไรของเช้าวันใหม่ที่เริ่มอาบไล้ตรอกเมฆาขาว กลิ่นอายความชื้นปนกับควันฟืนที่หอมสะอาดเริ่มกระจายตัวไปตามลม ทว่าจู่ ๆ จมูกเล็ก ๆ ของนางกลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นสุราเถื่อนราคาถูก ที่เจือด้วยกลิ่นคาวจาง ๆ ลอยมาเตะจมูกชวนให้เสียอารมณ์ตั้งแต่เริ่มวัน

หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่น พลางสูดลมหายใจหวังจะตามหาที่มาของกลิ่นคาวประหลาดที่ไม่เข้ากับบรรยากาศยามเช้า ทว่าเมื่อกวาดสายตาไล่ตามกลิ่นแปลก ๆ นั้นไป คนตัวเล็กก็ต้องชะงักนิ่งอยู่กับที่ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ยามที่สายตาปะทะเข้ากับเงาร่างของใครคนหนึ่งซึ่งนอนขวางทางหลังร้านอยู่

จริงอยู่ที่ย่านตลาดท้ายเมืองแห่งนี้ มักมีเรื่องคนเมาอาละวาด ชกต่อยจนหัวร้างข้างแตก แล้วมานอนหมดสภาพตามซอกตึกให้เห็นแทบวันเว้นวัน ทว่านี่เป็นครั้งแรกที่มีคนใจกล้ามานอนขวางประตูร้านของนาง แต่ถึงอย่างนั้นมู่ซีเยว่ก็มิได้ตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก

นางถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความระอา คิดในใจว่าคงเป็นพวกนักเลงปลายแถวสักคนที่ร่ำสุราจนขาดสติ ไปก่อเรื่องวิวาทจนได้เลือดแล้วมานอนหมดสภาพอยู่ตรงนี้ หญิงสาวจึงกล้าขยับเท้าก้าวเข้าไปใกล้ พลางเท้าสะเอวอย่างเอาเรื่อง

“นี่! ไร้ยางอายเกินไปแล้วกระมัง? ถือดีอย่างไรมานอนขวางทางทำมาหากินผู้อื่นเช่นนี้ หากตายไปกลายเป็นผีเฝ้าร้านข้า ใครจะรับผิดชอบ”

มู่ซีเยว่บ่นพึมพำด้วยความโมโห ทว่าเมื่อก้มลงเพ่งมองบาดแผลเป็นรอยยาวที่กรีดเป็นเส้นตรง ซึ่งคล้ายกับวิถีของลูกธนูถากบนแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้แล้ว ส่วนลึกในใจของนางกลับเต้นระรัวด้วยความพรั่นพรึง เพราะบาดแผลฉกรรจ์เช่นนี้ย่อมมิใช่เรื่องบังเอิญ และมีเพียงผู้ที่พัวพันกับเรื่องราวอันตรายเท่านั้นจึงจะมีมันได้

‘หากคนตรงหน้าเป็นโจรป่าหรือนักฆ่าที่หนีอาญามา ข้ามิแย่หรอกหรือ?’

มือเรียวบางกระชับขอบกะละมังแน่นจนปลายนิ้วขาวซีด หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ห้วงคิดหนึ่งอยากจะวิ่งกลับเข้าบ้านแล้วลงกลอนให้แน่นหนา แต่ความอยากรู้อยากเห็นที่มีมากกว่า กลับทำให้นางใจเด็ดเดี่ยวพอที่จะไม่หันหลังกลับเข้าไป

เถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยรวบรวมความกล้า ใช้ปลายเท้าเขี่ยไหล่หนาของคนที่นอนคว่ำหน้าอยู่เบา ๆ เมื่อไม่มีการตอบสนอง นางจึงวางกะละมังลงแล้วค่อย ๆ ย่อตัวลงไป ทว่าจมูกของนางกลับได้กลิ่นแปลกประหลาดที่ระเหยออกมาจากสาบเสื้อของเขา มันคล้ายสุราแต่กลับมีความขื่นคาวของตัวโอสถเข้มข้นจนชวนอึดอัด มู่ซีเยว่พยายามระงับอาการมือสั่น ก่อนสอดมือเข้าใต้แผงอกกว้างแล้วออกแรงดันสุดกำลังเพื่อพลิกกายนั้นให้หงายขึ้น

“ตัวหนักอย่างกับกระสอบแป้งสิบใบ!” นางสบถลอดไรฟันขณะที่ทุ่มเรี่ยวแรงกายดึงร่างกำยำ

ทันทีที่รูปโฉมของบุรุษผู้นั้นปรากฏแก่สายตา ความหวาดกลัวที่เคยมีกลับมลายหายไปสิ้นราวกับถูกสายลมพัดผ่าน มู่ซีเยว่ถึงกับตาค้างและตกอยู่ในภวังค์ไปครู่หนึ่ง เพราะไม่อาจเหนี่ยวรั้งสายตาไว้ได้ เนื่องจากภายใต้คราบเลือดและฝุ่นผงที่เปรอะเปื้อนนั้น คือใบหน้าที่คมคายปานรูปสลัก แม้จะซีดเซียวเพราะพิษบาดแผล แต่มันกลับแฝงไปด้วยความน่าเกรงขามอย่างที่ชาวบ้านธรรมดาไม่มีทางมีได้

“นี่มัน! เทพบุตรจุติลงมาผิดที่หรืออย่างไร?” นางพึมพำเสียงแผ่วในลำคอพลางมองต่ำสำรวจแผงอกกว้างที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างแผ่วเบา และในวินาทีนั้นเอง สัญชาตญาณความงกก็เริ่มทำงานควบคู่ไปกับความเวทนา

‘ดูจากเนื้อผ้าไหมชั้นดีที่ขาดวิ่นนี่ หากข้าช่วยเขาไว้ นอกจากจะได้คนงานแรงดีมาช่วยนวดแป้งฟรี ๆ แล้ว ไม่แน่ว่าข้าอาจจะได้รางวัลตอบแทนเป็นทองคำก้อนโตก็ได้นะ!’ 

หญิงสาวพินิจพิจารณาเครื่องหน้าคมเข้มที่รูปงามล่มเมือง จนกองเข่งไม้เก่าข้างกายดูหม่นหมองลงไปถนัดตา “หล่อเหลาขนาดนี้ หากเอาไปทำเป็นคนงานยกกระสอบแป้งคงจะเรียกแขกเข้าร้านได้ไม่น้อย” เถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยพึมพำพลางหัวเราะแห้ง ๆ ให้กับความคิดเพ้อเจ้อของตนเอง

ทว่าเมื่อกวาดสายตาต่ำลงไปปะทะกับบาดแผลฉกรรจ์ตรงไหล่ลาด ที่มีโลหิตสีดำคล้ำผิดธรรมชาติไหลทะลักออกมาจนชุ่มโชกซึมลงสู่ผืนดิน รอยยิ้มละโมบเมื่อครู่ก็พลันเลือนหายไปทันที

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ซาลาเปาสื่อรักกับพยัคฆ์ซ่อนลาย   ตอนที่19 บทละครตบตา

    เยี่ยนซื่อปินเช็ดโต๊ะได้ไม่นานนัก ก็มีชายผู้หนึ่งแต่งกายด้วยชุดผ้าป่านเนื้อสากสีน้ำตาลหม่นซอมซ่อ แขนเสื้อขยำม้วนขึ้นจนถึงข้อศอก บนศีรษะโพกด้วยผ้าฝ้ายสีซีด ดูเผิน ๆ ไม่ต่างจากกรรมกรแบกหามที่มารับจ้างแรงงานในตรอกเมฆาขาว หากแต่ยามที่เขาสืบเท้าเข้ามาอย่างระแวดระวัง แววตาคู่นั้นกลับฉายประกายความจงรักภักดีอย่างเปี่ยมล้นอันที่จริง องครักษ์ลับผู้นี้เห็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินตั้งแต่ช่วงที่พระองค์ออกมานั่งปั้นแป้งในยามเช้าแล้ว เพียงแต่เวลานั้นมีสตรีรายล้อมหนาแน่นมากเกินไป เขาจึงมิกล้าผลีผลามปรากฏตัว และอีกประการหนึ่ง การที่มหาบุรุษทรงอำนาจล้นฟ้าแห่งราชสำนัก ผู้แผ่รังสีสังหารสะกดขุนนางนับร้อย ยอมมานั่งหลังขดหลังแข็งจับจีบซาลาเปาอัปลักษณ์ให้เหล่าแม่นางน้อยใหญ่ส่งสายตาแทะโลมหยาดเยิ้ม ภาพลักษณ์อันเหนือความคาดหมายเช่นนี้ ทำให้องครักษ์ใต้บังคับบัญชาเผลอคิดไปไกลด้วยความตื่นตระหนกว่า นายเหนือหัวของตนอาจได้รับบาดเจ็บสาหัสจนถึงขั้นสมองเลอะเลือนจำความไม่ได้ จึงโดนสตรีชาวบ้านจับตัวมาโขกสับใช้งานในร้านซาลาเปาแห่งนี้ซึ่งหากเป็นเช่นนั้นจริง แล้วตนดันบุ่มบ่ามเข้าไปเปิดเผยฐานะในที่แจ้ง นอกจะเป็นการแหวกหญ้าให้

  • ซาลาเปาสื่อรักกับพยัคฆ์ซ่อนลาย   ตอนที่18 ก้างพ้นทาง

    โจวเฉิงเอินเมื่อได้สบเข้ากับดวงตากลมโตที่ฉายแววอ้อนวอนของสตรีข้างกาย กอปรกับเรื่องสมุนไพรจะเน่าเสียที่มิอาจละเลยได้ ในที่สุดหมอหนุ่มจึงทำได้เพียงผ่อนลมหายใจยาว จำต้องยอมคล้อยตามคำรบเร้าของหญิงสาวตรงหน้าแต่โดยดีทว่าในจังหวะนั้นเอง หวงเสี่ยวเถาที่แอบชำเลืองมองสหายรักอยู่เป็นระยะ พอนางเห็นหัวคิ้วคู่งามของมู่ซีเยว่ขมวดม้วนชนกันจนเป็นปม ก็รู้ได้ทันทีว่าเถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยผู้โง่เขลาในเรื่องหัวใจ คงยังไม่เข้าใจเจตนาแฝงเร้นในการช่วยเปิดทางของนางเป็นแน่ ดรุณีน้อยจึงไม่รอช้า รีบดึงรั้งชายเสื้อคลุมของหมอหนุ่มแน่นขึ้น พลางออกแรงฉุดพาก้าวเดินออกไปจากบริเวณหน้าร้านอย่างรวดเร็ว โดยไม่เปิดโอกาสให้โจวเฉิงเอินได้เหลียวหลังกลับมาอาลัยอาวรณ์ผู้ใดอีก ด้วยเกรงว่าหากชักช้า เขาจะจับพิรุธในแววตาของมู่ซีเยว่ได้ หรือไม่สหายรักก็อาจเอ่ยทักสิ่งใดขึ้นมา จนทำให้นางต้องปวดหัวหาทางแก้ต่างแก้ตัวให้วุ่นวายท่วงท่าดึงดันสู้ชีวิตของหญิงสาวตระกูลหวง ทำเอาเยี่ยนซื่อปินที่ยืนกอดอกลอบสังเกตการณ์อยู่เงียบ ๆ ถึงกับนึกชมหวงเสี่ยวเถาอยู่ในใจ‘เจ้าทำได้ดีมาก วันหน้ายามที่ข้ากลับคืนสู่บัลลังก์อำนาจ ข้าจะตกรางวัลให้เจ้าอย่างงาม ชน

  • ซาลาเปาสื่อรักกับพยัคฆ์ซ่อนลาย   ตอนที่17 รักข้างเดียว

    สายตาของหวงเสี่ยวเถาที่ทอดมองใบหน้าขึ้นสีระเรื่อของสหายรักแปรเปลี่ยนเป็นความเอ็นดูระคนห่วงใย นางรู้ดีว่ากำแพงน้ำแข็งในใจของมู่ซีเยว่ที่เคยปิดตายมานานปี บัดนี้เริ่มปรากฏรอยร้าวเพราะบุรุษลึกลับผู้นั้นเข้าเสียแล้วเมื่อความคิดแล่นปราด ดรุณีผู้ร่าเริงจึงขยับยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาฉายประกายแพรวพราวยามเอ่ยวางกลอุบายให้แก่สหายรัก“ในเมื่อเจ้าเสียดายแรงงานทาสชั้นเลิศ ซ้ำยังกลัวตั๋วเงินของแม่หม้ายตระกูลหลิวจะล่อลวงเขาไป เช่นนั้นข้ามีอุบายดี ๆ มาเสนอ” หวงเสี่ยวเถาเว้นจังหวะมองสตรีแก้มป่อง พอเห็นอีกฝ่ายทำหูผึ่งตั้งตาฟังด้วยความสนใจ นางจึงเอ่ยกลั้วหัวเราะ“เจ้าก็รู้ดีว่าอาปินผู้นั้นจับจีบซาลาเปาได้บิดเบี้ยวอัปลักษณ์ปานใด แล้วเหตุใดเจ้าไม่ใช้โอกาสนี้อ้างเรื่องขั้นตอนการทำ ขยับเข้าไปใกล้ชิดคอยสอนเขาทำอย่างใจเย็นเล่า? การทำเช่นนี้นอกจากร้านตระกูลมู่จะได้ซาลาเปาที่ดูเจริญตาขึ้นแล้ว ยังเป็นการผูกสัมพันธ์ของพวกเจ้าให้ดีขึ้นอีกด้วย”แม่สื่อตัวน้อยขยับเข้าไปใกล้มู่ซีเยว่ขึ้นอีกก้าว ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วเบาลง “อีกอย่าง เจ้าเองก็ต้องหัดยอมควักเนื้อ สละอีแปะไปซื้อเนื้อสัตว์ดี ๆ มาทำอาหารเลิศรสปรนเปรอเขาบ้าง ยามใด

  • ซาลาเปาสื่อรักกับพยัคฆ์ซ่อนลาย   ตอนที่16 คฤหาสน์ทองคำ

    ขณะที่สงครามประสาทอันหนาวเหน็บกำลังดำเนินไปอย่างเงียบเชียบหลังม่านกั้น บรรยากาศบริเวณหน้าร้านซาลาเปาตระกูลมู่กลับครึกครื้นผิดกันราวฟ้ากับดินทว่าความครึกครื้นก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อบุรุษหนุ่มหน้าตาดีหลบฉากไปนานเกินไป เหล่าสาวงามกระเป๋าหนักที่เคยแย่งกันซื้อก็เริ่มหมดไฟ เรี่ยวแรงยืนเบียดเสียดหดหายไปต่อหน้าต่อตา พวกนางเอาแต่ชะเง้อคอจ้องมองไปทางหลังร้านพลางถอนหายใจฟึดฟัด จนในที่สุดความอดทนก็สิ้นสุดลง เสียงร้องทวงอันอ่อนหวานทว่าแฝงความเร่งรัดของแม่นางน้อยนางหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา“เถ้าแก่เนี้ยมู่! ซาลาเปาไส้หมูสับของข้าได้หรือยัง? ข้ายืนรอจนขาแข็งไปหมดแล้วนะ!”“ได้แล้วเจ้าค่ะ! ไส้หมูสับร้อน ๆ สามลูกสิบห้าอีแปะเจ้าค่ะ”มู่ซีเยว่ขยับยิ้มพลางยื่นก้อนแป้งนึ่งไส้หมูส่งให้ลูกค้า มือบางขยับรับเงินอีแปะโยนลงตะกร้าสานจนเกิดเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง วงหน้าจิ้มลิ้มบัดนี้ผุดพรายไปด้วยหยาดเหงื่อจากไอร้อนของซึ้งนึ่ง แต่เพียงไม่นานนัก แป้งที่นางนวดเตรียมเอาไว้ก็ขายหมดเกลี้ยง เถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยลอบปาดเหงื่อบนหน้าผาก พลางประสานมือโค้งกายคารวะลูกค้าที่เหลืออยู่ด้วยความนอบน้อมเจือเกรงใจ“ขออภัยทุกท่านด้วยจริง ๆ เจ้าค่ะ

  • ซาลาเปาสื่อรักกับพยัคฆ์ซ่อนลาย   ตอนที่15 พยัคฆ์ร้ายปะทะหมอแสนดี

    คำพูดแฝงแววหวงก้างและวางตนเป็นผู้ปกป้องมู่ซีเยว่ราวกับคนใกล้ชิดของหมอหนุ่ม พลันจุดประกายเพลิงโทสะสายหนึ่งให้ลุกโชนขึ้นกลางอกของผู้ทรงอำนาจแห่งราชสำนักอย่างรุนแรง ชนิดที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเยี่ยนซื่อปินพลางคิดในใจด้วยความเดือดดาล ‘ยัยตัวเล็กหน้าเงินที่อุตส่าห์แบกข้ามาจากกองเลือด ทั้งยังนอนกรนอยู่ข้างเตียงข้าทุกค่ำคืน ย่อมเป็นคนในปกครองของข้า เป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว บุรุษหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์คิดไม่ซื่อ!’ ความขุ่นเคืองในสายเลือดชนชั้นสูง กอปรกับความรู้สึกหวงแหนอันแปลกประหลาด ปะทุจนเยี่ยนซื่อปินลอบขบกรามแน่น ชายหนุ่มตัดสินใจในวินาทีนั้นทันทีว่า นับจากนี้ เขาจะเดินหน้ารุกคืบ เพื่อตีตราจองและกางปีกปกป้องมู่ซีเยว่เอาไว้ มิให้บุรุษหน้าไหน โดยเฉพาะหมอกระจอกตรงหน้านี้ ได้มีโอกาสยื่นมือเข้ามาแตะต้องนางได้แม้เพียงปลายเล็บผู้สำเร็จราชการหนุ่มก้าวสามขุมเข้ามาประชิดอีกฝ่าย ก่อนจะหลุบสายตาดิ่งลึกทอดมองหมอชาวบ้านตรงหน้า พลางเอ่ยคำขู่แผ่วเบาด้วยกระแสเสียงทุ้มต่ำ ทว่าหนักแน่นทรงพลัง“ท่านหมอโจว บุคคลบางประเภทบนโลกใบนี้ ยิ่งเจ้ารู้จักตื้นลึกหนาบางของเขามากเท่าไหร่ หัวบนบ่าของเจ้าและคนรอบข้างก็ยิ่งหลุดล

  • ซาลาเปาสื่อรักกับพยัคฆ์ซ่อนลาย   ตอนที่14 ความรู้สึกที่แท้จริงของหมอโจว

    หวงเสี่ยวเถาคบหากับมู่ซีเยว่มานานปี มีหรือนางจะไม่ล่วงรู้ว่าสหายรักผู้ตระหนี่ถี่เหนียวจนเกลือยังต้องเรียกพี่ บัดนี้มีพฤติกรรมแปรเปลี่ยนไปมากเพียงใด เพียงนางเห็นสหายรักยอมควักเงินซื้อชุดใหม่ให้บุรุษแปลกหน้า หญิงสาวก็แจ้งแก่ใจแล้วว่า ในส่วนลึกของหัวใจเพื่อนสนิทคนนี้ ชายหนุ่มนามว่าอาปินคงเริ่มมีน้ำหนักและทวีความสำคัญเกินกว่าจะเป็นเพียงคนงานทั่วไปเสียแล้วดังนั้นในฐานะสหายสนิทมีหรือนางจะยอมนิ่งดูดาย แน่นอนว่าหวงเสี่ยวเถาย่อมต้องหาทางช่วยสหายรักเหนี่ยวรั้งหัวใจของบุรุษรูปงามผู้นี้เอาไว้ให้อยู่หมัด เพื่อให้เขายอมสยบอยู่แทบเท้าเถ้าแก่เนี้ยตระกูลมู่ไปชั่วชีวิตหลังจากแม่หม้ายสาวสะบัดกายจากไปได้ไม่กี่อึดใจ ทั้งสองคนก็เดินฝ่ากลุ่มสตรีที่ยังคงยืนอ้อยอิ่งอยู่หน้าร้านตรงเข้าไปหามู่ซีเยว่และคนงานหน้าหล่อ ถึงแม้ในใจของหมอหนุ่มจะขุ่นเคืองที่เถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยเอ่ยปากมุสาเพื่อปกป้องอาปิน ทว่าเขาก็ยังเห็นแก่หน้าของนาง จึงไม่คิดที่จะเปิดโปงกลอุบายนี้ประจานนางกลางร้านเมื่อก้าวเข้ามาถึงตัวคนทั้งสองในร้าน โจวเฉิงเอินก็เลือกที่จะเอ่ยปากออกไปตรง ๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบปนประชดประชัน“ข้ามาตรวจอาการป่วยของอาปิ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status