LOGIN“ฟื้นขึ้นมาเดี๋ยวนี้! อย่ามาสำออยตายอยู่ตรงนี้นะ ข้าไม่มีเงินซื้อโลงให้เจ้าหรอก ตื่นขึ้นมาสิ” มู่ซีเยว่ตบแก้มของเขาดัง ‘เพียะ’ จนใบหน้าคมสะบัดไปตามแรง
เยี่ยนซื่อปินที่สติลอยล่องในความมืดมิด รู้สึกเหมือนวิญญาณถูกกระชากกลับคืนเข้าร่างด้วยน้ำเสียงแหลมใสและความแสบร้อนที่ซีกหน้า ชายหนุ่มพยายามปรือเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นอย่างยากลำบาก จนกระทั่งเห็นภาพรางๆ ของสาวน้อยแก้มป่องที่กำลังจ้องมองลงมา แววตานั้นของนางไม่ได้มีความสงสารเลยแม้แต่นิดเดียว
“ขะ...ข้าถูกพิษ” เสียงของบุรุษหนุ่มสั่นพร่า
“พิษอะไรของเจ้า? ที่นี่ร้านซาลาเปา ไม่ใช่โรงหมอ!” มู่ซีเยว่ลุกขึ้นเท้าสะเอวออกคำสั่งเสียงเขียว “ถ้าอยากรอดก็ขยับกายเข้าไปข้างใน อย่าให้เลือดเปื้อนพื้นร้านข้าล่ะ ข้าเพิ่งขัดทำความสะอาดไปเมื่อวานนี้เอง ลุกสิ! ตอนนี้เจ้ากลายเป็นคนงานของข้าแล้ว ห้ามอู้งานตั้งแต่วันแรกเชียว”
เยี่ยนซื่อปินขมวดคิ้วด้วยความมึนงง ‘คนงานงั้นหรือ? ยัยเด็กนี่กล้าดียังไงมาสั่งผู้คุมชะตาแผ่นดินเช่นข้า?’
ทว่ายังไม่ทันที่ผู้สำเร็จราชการหนุ่มจะได้เอ่ยปากประท้วง มือนุ่มกลับคว้ากระสอบป่านเปล่าข้างเข่งมาสอดรองใต้ไหล่หนา ก่อนจะโน้มตัวทุ่มแรงดึงชายกระสอบ ลากร่างแกร่งที่หนักราวกับหินผาให้ไถลไปตามพื้นดินอย่างทุลักทุเล โดยไม่คิดจะรอฟังคำทัดทานหรือคำยินยอมจากเขาเลยสักคำ
ทันทีที่กระสอบป่านขยับเขยื้อน แผ่นหลังหนาที่กดทับลงบนเนื้อผ้าสากระคาย ก็ถูกแรงฉุดลากบดเบียดปากแผลให้ครูดไปกับพื้นดินแข็ง ๆ อย่างไร้ความปรานี ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาราวกับกระดูกสันหลังกำลังจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ร่างกายของเขาเกร็งกระตุกขึ้นมาทันควัน หยาดเหงื่อไหลซึมเต็มกรอบหน้าหล่อเหลา ทว่าความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีกลับสั่งให้เขาขบกรามแน่น ไม่ยอมหลุดเสียงร้องน่าอายออกมาแม้จะทรมานปางตายก็ตาม
“นี่เจ้าชื่ออะไร? บอกมาข้าจะได้สลักป้ายวิญญาณไว้ถูก อ้อ! ไม่สิ จะได้เรียกหาถูกต่างหาก” มู่ซีเยว่ก้มลงถามพลางเบี่ยงตัวก้าวถอยหลังออกแรงดึงสุดกำลัง โดยไม่รู้เลยว่าบุรุษตรงหน้ากำลังเผชิญกับความเจ็บปวดมากมายเพียงใด
เยี่ยนซื่อปินเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง นัยน์ตาพร่าเลือนตวัดจ้องสตรีที่บังอาจตบหน้าและลากเขาประหนึ่งสิ่งของไร้ค่าด้วยความเดือดดาล แต่เนื่องด้วยยามนี้ลำคอของเขาแห้งผากจนสิ้นเสียง อีกทั้งฐานะผู้สำเร็จราชการแผ่นดินนั้นสูงส่งและเป็นความลับเกินกว่าจะป่าวประกาศให้สามัญชนรับรู้ สุดท้ายเขาจึงเลือกที่จะนิ่งเงียบและทนรับความเจ็บระบมต่อไป
สายตาของมู่ซีเยว่สบเข้ากับประกายตาแข็งกร้าวและสีหน้าบึ้งตึงที่ฉายชัดว่าไม่อยากจะเสวนากับนางแม้แต่ครึ่งคำ หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นแวบหนึ่ง ในใจพลันนึกรู้สึกหมั่นไส้ระคนขุ่นเคือง ‘บุรุษผู้นี้ช่างจองหองนัก ทั้งที่ข้าอุตส่าห์แบกสังขารช่วยชีวิตของเขาแท้ ๆ แต่กลับทำปั้นปึ่งใส่ราวกับข้าเป็นคนผิดเสียอย่างนั้น’
เมื่อเห็นเขาเอาแต่ปิดปากเงียบสนิท ไม่คิดจะเอ่ยปากขอบคุณหรือโต้ตอบสักประโยค หญิงสาวจึงแกล้งประชดประชันพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ “อ้าว! เป็นใบ้ด้วยหรือ? หล่อเสียของจริง ๆ” มู่ซีเยว่เว้นจังหวะแสร้งทำเป็นครุ่นคิด ก่อนเอ่ยต่อ “ในเมื่อพูดไม่ได้ ข้าจะเรียกเจ้าว่าอาปาก็แล้วกันนะ สั้นดี จำง่ายเหมือนชื่อสุนัขที่ข้าเคยเลี้ยงตอนเด็ก ๆ เลย”
คิ้วเข้มของผู้สำเร็จราชการหนุ่มขมวดมุ่น ในใจเดือดดาลจนแทบกระอัก ‘อาปา? นางเปรียบข้าเป็นสุนัขงั้นหรือ!’ ชายหนุ่มพยายามเค้นเสียงลอดไรฟันประท้วงอย่างยากลำบาก “ข้า...เยี่ยน...ปิน”
ทว่าเสียงแผ่วเครือในลำคอทำให้พยางค์แรกของชื่อถูกเสียงฝีเท้า และเสียงครูดกับพื้นของกระสอบป่านกลบจนมิด มีเพียงคำท้ายที่หลุดรอดไปถึงหูของหญิงสาว
“ปิน อาปิน? ชื่อนี้ก็ได้ รั้นจริง ๆ ขนาดจะตายยังเรื่องมากอีก!” มู่ซีเยว่บ่นพึมพำพลางเบ้ปาก แต่ก็ยอมเปลี่ยนคำเรียกขานตามใจคนเจ็บ
ผู้ทรงอำนาจแห่งราชสำนักได้แต่กัดฟันกรอด ด้วยร่างกายในยามนี้ย่ำแย่เกินทน เขาจึงทำได้เพียงยอมให้นายจ้างตัวน้อยเรียกขานตามอำเภอใจ และลากเขาเข้าไปในห้องอย่างหมดสภาพ แต่ในใจยังคงคิดอาฆาต ‘หากข้าหายดีเมื่อไหร่ ข้าจะตัดลิ้นยัยเด็กขี้บงการคนนี้เสีย!’
ทว่าความเคียดแค้นในหัวของผู้สำเร็จราชการก็ต้องสะดุด เมื่อสัมผัสหยาบกระด้างจากกระสอบป่านแปรเปลี่ยนเป็นอ้อมแขนเล็ก ๆ ที่สอดเข้ามาพยุง
มู่ซีเยว่พยายามหยัดกายประคองร่างสูงใหญ่ให้ก้าวข้ามธรณีประตูไม้ ทว่าการต้องแบกรับน้ำหนักที่มากกว่าตน ส่งผลให้นางต้องเบียดกายเข้าชิดใกล้กับบุรุษตรงหน้า จนใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามาอยู่ในสายตาระยะไม่ถึงคืบ
ในชั่วระลอกลมหายใจแรกที่ได้เพ่งพิศใกล้ชิด เถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยถึงกับตาพร่าพรายไปวูบหนึ่งด้วยความรู้สึกหล่อเหลาจนเกินต้านทานของเขา ทว่าความตื่นตะลึงนั้นกลับคงอยู่ได้เพียงไม่กี่ลมหายใจ แววตาของหญิงสาวก็ต้องเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก เมื่อสังเกตเห็นเค้าโครงหน้าของเขาเริ่มบิดเบี้ยวแปลกประหลาดไปจากเดิม
ยิ่งใกล้เถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยก็ยิ่งเห็นชัดว่า คิ้วเข้มของเขากำลังขมวดมุ่น สันกรามปูดโปนจากการขบฟันแน่น ท่าทางทรมานปางตายและกลิ่นคาวโลหิตเข้มข้นที่โชยเตะจมูก ทำให้มู่ซีเยว่ใจหายวาบ พลันตระหนักได้ทันทีว่าแรงฉุดลากอย่างบ้าคลั่งบนกระสอบป่านเมื่อครู่ เป็นการบดขยี้บาดแผลที่หลังของเขาให้สาหัสยิ่งกว่าเดิม
เยี่ยนซื่อปินเช็ดโต๊ะได้ไม่นานนัก ก็มีชายผู้หนึ่งแต่งกายด้วยชุดผ้าป่านเนื้อสากสีน้ำตาลหม่นซอมซ่อ แขนเสื้อขยำม้วนขึ้นจนถึงข้อศอก บนศีรษะโพกด้วยผ้าฝ้ายสีซีด ดูเผิน ๆ ไม่ต่างจากกรรมกรแบกหามที่มารับจ้างแรงงานในตรอกเมฆาขาว หากแต่ยามที่เขาสืบเท้าเข้ามาอย่างระแวดระวัง แววตาคู่นั้นกลับฉายประกายความจงรักภักดีอย่างเปี่ยมล้นอันที่จริง องครักษ์ลับผู้นี้เห็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินตั้งแต่ช่วงที่พระองค์ออกมานั่งปั้นแป้งในยามเช้าแล้ว เพียงแต่เวลานั้นมีสตรีรายล้อมหนาแน่นมากเกินไป เขาจึงมิกล้าผลีผลามปรากฏตัว และอีกประการหนึ่ง การที่มหาบุรุษทรงอำนาจล้นฟ้าแห่งราชสำนัก ผู้แผ่รังสีสังหารสะกดขุนนางนับร้อย ยอมมานั่งหลังขดหลังแข็งจับจีบซาลาเปาอัปลักษณ์ให้เหล่าแม่นางน้อยใหญ่ส่งสายตาแทะโลมหยาดเยิ้ม ภาพลักษณ์อันเหนือความคาดหมายเช่นนี้ ทำให้องครักษ์ใต้บังคับบัญชาเผลอคิดไปไกลด้วยความตื่นตระหนกว่า นายเหนือหัวของตนอาจได้รับบาดเจ็บสาหัสจนถึงขั้นสมองเลอะเลือนจำความไม่ได้ จึงโดนสตรีชาวบ้านจับตัวมาโขกสับใช้งานในร้านซาลาเปาแห่งนี้ซึ่งหากเป็นเช่นนั้นจริง แล้วตนดันบุ่มบ่ามเข้าไปเปิดเผยฐานะในที่แจ้ง นอกจะเป็นการแหวกหญ้าให้
โจวเฉิงเอินเมื่อได้สบเข้ากับดวงตากลมโตที่ฉายแววอ้อนวอนของสตรีข้างกาย กอปรกับเรื่องสมุนไพรจะเน่าเสียที่มิอาจละเลยได้ ในที่สุดหมอหนุ่มจึงทำได้เพียงผ่อนลมหายใจยาว จำต้องยอมคล้อยตามคำรบเร้าของหญิงสาวตรงหน้าแต่โดยดีทว่าในจังหวะนั้นเอง หวงเสี่ยวเถาที่แอบชำเลืองมองสหายรักอยู่เป็นระยะ พอนางเห็นหัวคิ้วคู่งามของมู่ซีเยว่ขมวดม้วนชนกันจนเป็นปม ก็รู้ได้ทันทีว่าเถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยผู้โง่เขลาในเรื่องหัวใจ คงยังไม่เข้าใจเจตนาแฝงเร้นในการช่วยเปิดทางของนางเป็นแน่ ดรุณีน้อยจึงไม่รอช้า รีบดึงรั้งชายเสื้อคลุมของหมอหนุ่มแน่นขึ้น พลางออกแรงฉุดพาก้าวเดินออกไปจากบริเวณหน้าร้านอย่างรวดเร็ว โดยไม่เปิดโอกาสให้โจวเฉิงเอินได้เหลียวหลังกลับมาอาลัยอาวรณ์ผู้ใดอีก ด้วยเกรงว่าหากชักช้า เขาจะจับพิรุธในแววตาของมู่ซีเยว่ได้ หรือไม่สหายรักก็อาจเอ่ยทักสิ่งใดขึ้นมา จนทำให้นางต้องปวดหัวหาทางแก้ต่างแก้ตัวให้วุ่นวายท่วงท่าดึงดันสู้ชีวิตของหญิงสาวตระกูลหวง ทำเอาเยี่ยนซื่อปินที่ยืนกอดอกลอบสังเกตการณ์อยู่เงียบ ๆ ถึงกับนึกชมหวงเสี่ยวเถาอยู่ในใจ‘เจ้าทำได้ดีมาก วันหน้ายามที่ข้ากลับคืนสู่บัลลังก์อำนาจ ข้าจะตกรางวัลให้เจ้าอย่างงาม ชน
สายตาของหวงเสี่ยวเถาที่ทอดมองใบหน้าขึ้นสีระเรื่อของสหายรักแปรเปลี่ยนเป็นความเอ็นดูระคนห่วงใย นางรู้ดีว่ากำแพงน้ำแข็งในใจของมู่ซีเยว่ที่เคยปิดตายมานานปี บัดนี้เริ่มปรากฏรอยร้าวเพราะบุรุษลึกลับผู้นั้นเข้าเสียแล้วเมื่อความคิดแล่นปราด ดรุณีผู้ร่าเริงจึงขยับยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาฉายประกายแพรวพราวยามเอ่ยวางกลอุบายให้แก่สหายรัก“ในเมื่อเจ้าเสียดายแรงงานทาสชั้นเลิศ ซ้ำยังกลัวตั๋วเงินของแม่หม้ายตระกูลหลิวจะล่อลวงเขาไป เช่นนั้นข้ามีอุบายดี ๆ มาเสนอ” หวงเสี่ยวเถาเว้นจังหวะมองสตรีแก้มป่อง พอเห็นอีกฝ่ายทำหูผึ่งตั้งตาฟังด้วยความสนใจ นางจึงเอ่ยกลั้วหัวเราะ“เจ้าก็รู้ดีว่าอาปินผู้นั้นจับจีบซาลาเปาได้บิดเบี้ยวอัปลักษณ์ปานใด แล้วเหตุใดเจ้าไม่ใช้โอกาสนี้อ้างเรื่องขั้นตอนการทำ ขยับเข้าไปใกล้ชิดคอยสอนเขาทำอย่างใจเย็นเล่า? การทำเช่นนี้นอกจากร้านตระกูลมู่จะได้ซาลาเปาที่ดูเจริญตาขึ้นแล้ว ยังเป็นการผูกสัมพันธ์ของพวกเจ้าให้ดีขึ้นอีกด้วย”แม่สื่อตัวน้อยขยับเข้าไปใกล้มู่ซีเยว่ขึ้นอีกก้าว ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วเบาลง “อีกอย่าง เจ้าเองก็ต้องหัดยอมควักเนื้อ สละอีแปะไปซื้อเนื้อสัตว์ดี ๆ มาทำอาหารเลิศรสปรนเปรอเขาบ้าง ยามใด
ขณะที่สงครามประสาทอันหนาวเหน็บกำลังดำเนินไปอย่างเงียบเชียบหลังม่านกั้น บรรยากาศบริเวณหน้าร้านซาลาเปาตระกูลมู่กลับครึกครื้นผิดกันราวฟ้ากับดินทว่าความครึกครื้นก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อบุรุษหนุ่มหน้าตาดีหลบฉากไปนานเกินไป เหล่าสาวงามกระเป๋าหนักที่เคยแย่งกันซื้อก็เริ่มหมดไฟ เรี่ยวแรงยืนเบียดเสียดหดหายไปต่อหน้าต่อตา พวกนางเอาแต่ชะเง้อคอจ้องมองไปทางหลังร้านพลางถอนหายใจฟึดฟัด จนในที่สุดความอดทนก็สิ้นสุดลง เสียงร้องทวงอันอ่อนหวานทว่าแฝงความเร่งรัดของแม่นางน้อยนางหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา“เถ้าแก่เนี้ยมู่! ซาลาเปาไส้หมูสับของข้าได้หรือยัง? ข้ายืนรอจนขาแข็งไปหมดแล้วนะ!”“ได้แล้วเจ้าค่ะ! ไส้หมูสับร้อน ๆ สามลูกสิบห้าอีแปะเจ้าค่ะ”มู่ซีเยว่ขยับยิ้มพลางยื่นก้อนแป้งนึ่งไส้หมูส่งให้ลูกค้า มือบางขยับรับเงินอีแปะโยนลงตะกร้าสานจนเกิดเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง วงหน้าจิ้มลิ้มบัดนี้ผุดพรายไปด้วยหยาดเหงื่อจากไอร้อนของซึ้งนึ่ง แต่เพียงไม่นานนัก แป้งที่นางนวดเตรียมเอาไว้ก็ขายหมดเกลี้ยง เถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยลอบปาดเหงื่อบนหน้าผาก พลางประสานมือโค้งกายคารวะลูกค้าที่เหลืออยู่ด้วยความนอบน้อมเจือเกรงใจ“ขออภัยทุกท่านด้วยจริง ๆ เจ้าค่ะ
คำพูดแฝงแววหวงก้างและวางตนเป็นผู้ปกป้องมู่ซีเยว่ราวกับคนใกล้ชิดของหมอหนุ่ม พลันจุดประกายเพลิงโทสะสายหนึ่งให้ลุกโชนขึ้นกลางอกของผู้ทรงอำนาจแห่งราชสำนักอย่างรุนแรง ชนิดที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเยี่ยนซื่อปินพลางคิดในใจด้วยความเดือดดาล ‘ยัยตัวเล็กหน้าเงินที่อุตส่าห์แบกข้ามาจากกองเลือด ทั้งยังนอนกรนอยู่ข้างเตียงข้าทุกค่ำคืน ย่อมเป็นคนในปกครองของข้า เป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว บุรุษหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์คิดไม่ซื่อ!’ ความขุ่นเคืองในสายเลือดชนชั้นสูง กอปรกับความรู้สึกหวงแหนอันแปลกประหลาด ปะทุจนเยี่ยนซื่อปินลอบขบกรามแน่น ชายหนุ่มตัดสินใจในวินาทีนั้นทันทีว่า นับจากนี้ เขาจะเดินหน้ารุกคืบ เพื่อตีตราจองและกางปีกปกป้องมู่ซีเยว่เอาไว้ มิให้บุรุษหน้าไหน โดยเฉพาะหมอกระจอกตรงหน้านี้ ได้มีโอกาสยื่นมือเข้ามาแตะต้องนางได้แม้เพียงปลายเล็บผู้สำเร็จราชการหนุ่มก้าวสามขุมเข้ามาประชิดอีกฝ่าย ก่อนจะหลุบสายตาดิ่งลึกทอดมองหมอชาวบ้านตรงหน้า พลางเอ่ยคำขู่แผ่วเบาด้วยกระแสเสียงทุ้มต่ำ ทว่าหนักแน่นทรงพลัง“ท่านหมอโจว บุคคลบางประเภทบนโลกใบนี้ ยิ่งเจ้ารู้จักตื้นลึกหนาบางของเขามากเท่าไหร่ หัวบนบ่าของเจ้าและคนรอบข้างก็ยิ่งหลุดล
หวงเสี่ยวเถาคบหากับมู่ซีเยว่มานานปี มีหรือนางจะไม่ล่วงรู้ว่าสหายรักผู้ตระหนี่ถี่เหนียวจนเกลือยังต้องเรียกพี่ บัดนี้มีพฤติกรรมแปรเปลี่ยนไปมากเพียงใด เพียงนางเห็นสหายรักยอมควักเงินซื้อชุดใหม่ให้บุรุษแปลกหน้า หญิงสาวก็แจ้งแก่ใจแล้วว่า ในส่วนลึกของหัวใจเพื่อนสนิทคนนี้ ชายหนุ่มนามว่าอาปินคงเริ่มมีน้ำหนักและทวีความสำคัญเกินกว่าจะเป็นเพียงคนงานทั่วไปเสียแล้วดังนั้นในฐานะสหายสนิทมีหรือนางจะยอมนิ่งดูดาย แน่นอนว่าหวงเสี่ยวเถาย่อมต้องหาทางช่วยสหายรักเหนี่ยวรั้งหัวใจของบุรุษรูปงามผู้นี้เอาไว้ให้อยู่หมัด เพื่อให้เขายอมสยบอยู่แทบเท้าเถ้าแก่เนี้ยตระกูลมู่ไปชั่วชีวิตหลังจากแม่หม้ายสาวสะบัดกายจากไปได้ไม่กี่อึดใจ ทั้งสองคนก็เดินฝ่ากลุ่มสตรีที่ยังคงยืนอ้อยอิ่งอยู่หน้าร้านตรงเข้าไปหามู่ซีเยว่และคนงานหน้าหล่อ ถึงแม้ในใจของหมอหนุ่มจะขุ่นเคืองที่เถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยเอ่ยปากมุสาเพื่อปกป้องอาปิน ทว่าเขาก็ยังเห็นแก่หน้าของนาง จึงไม่คิดที่จะเปิดโปงกลอุบายนี้ประจานนางกลางร้านเมื่อก้าวเข้ามาถึงตัวคนทั้งสองในร้าน โจวเฉิงเอินก็เลือกที่จะเอ่ยปากออกไปตรง ๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบปนประชดประชัน“ข้ามาตรวจอาการป่วยของอาปิ







