All Chapters of ซาลาเปาสื่อรักกับพยัคฆ์ซ่อนลาย: Chapter 1 - Chapter 10

19 Chapters

ตอนที่1 สองชีวิตที่แตกต่าง

ณ ตรอกเมฆาขาวเสียงไอน้ำพุ่งออกมาจากฝาไม้ไผ่ดัง ‘ฟู่’ พร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของแป้งนวลที่แผ่กระจายไปทั่วหัวมุมถนนสายเล็ก ๆ ในย่านตลาดท้ายเมือง มู่ซีเยว่ปาดเหงื่อที่ข้างแก้มก่อนส่งยิ้มสดใสให้ลูกค้าคนสุดท้ายของวัน นิ้วเรียวเล็กหยิบซาลาเปาขาวอวบใส่ห่อกระดาษอย่างกระฉับกระเฉง ท่วงท่าอันชำนาญและรอยยิ้มพิมพ์ใจนั้นเป็นภาพที่ชินตาของชาวบ้าน เพราะใคร ๆ แถวนี้ต่างก็รู้ว่าภายใต้ท่าทางอ่อนโยน นางคือเจ้าของสูตรซาลาเปาที่อร่อยที่สุดในย่านนี้มู่ซีเยว่หยัดยืนด้วยตัวคนเดียวมาตลอด นับตั้งแต่ท่านลุงซึ่งเป็นญาติเพียงคนเดียวจากไปเมื่อสามปีก่อน ทิ้งไว้เพียงเข่งนึ่งเก่า ๆ กับตำราแป้งที่นางประคับประคองสืบทอดมาอย่างสุดกำลัง ชีวิตของนางเรียบง่ายทว่าอ้างว้าง หญิงสาวมีเพียงความฝันที่อยากจะมีร้านใหญ่โตเป็นของตัวเอง เพื่อไม่ให้ผู้ที่ล่วงลับต้องผิดหวังและเป็นห่วงเมื่อแผ่นหลังของลูกค้าคนสุดท้ายลับตาไป ความเงียบเชียบก็เข้าปกคลุมร้านซาลาเปาตระกูลมู่อีกครั้ง มู่ซีเยว่ลอบถอนหายใจยาวพลางบิดกายไล่ความเมื่อยล้าที่เกาะกินมาทั้งวัน แม่ค้าสาวรีบจัดแจงเก็บเข่งนึ่งที่ว่างเปล่าซ้อนทับกันเป็นชั้น สลับกับใช้ผ้าสะอาดเช็ดคราบแป้งบนโ
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more

ตอนที่2 การพบกันครั้งแรก

รุ่งสางวันใหม่ท่ามกลางความเงียบสงัดในยามที่ดวงดาวบนท้องฟ้าเพิ่งจะเลือนลับ มู่ซีเยว่ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความเคยชิน นางบิดกายไล่ความเกียจคร้านก่อนจะรีบจัดการแต่งกายด้วยความกระฉับกระเฉง หญิงสาววักน้ำเย็นจัดขึ้นล้างหน้าเพื่อปลุกสติให้ตื่นเต็มตา แล้วรวบผมขึ้นเป็นมวยอย่างรัดกุมจากนั้นนางจึงเริ่มภารกิจที่ทำเป็นกิจวัตร ไล่ตั้งแต่การกวาดเศษฝุ่น จัดเตรียมเข่งนึ่ง ไปจนถึงการต้มน้ำในกระทะใบใหญ่ให้เดือดพล่าน ไม่นานนักไอน้ำสีขาวก็เริ่มลอยละล่องอบอวลไปทั่วครัวเล็ก ๆ พร้อมกับกลิ่นอายฟืนที่นางค่อย ๆ สุมไฟอย่างตั้งใจหญิงสาวหันมาจัดการกับอ่างไม้ใบโต นางเทผงแป้งสีขาวบริสุทธิ์ลงไปผสมกับน้ำอุ่นและเชื้อหมัก ก่อนออกแรงนวดคลึงอย่างเป็นจังหวะจะโคน ท่วงท่ากระฉับกระเฉงทว่านุ่มนวล จนกระทั่งก้อนแป้งที่เคยขรุขระเริ่มเนียนละเอียดละมุนมือราวกับผิวทารก นางจึงใช้ผ้าสะอาดชุบน้ำหมาด ๆ คลุมพักไว้ รอเวลาให้มันฟูฟ่องพร้อมที่จะนำมาตัดแบ่งและห่อไส้ในขั้นตอนต่อไปเมื่อทุกอย่างเริ่มเข้าที่หญิงสาวจึงถือกะละมังน้ำล้างแป้งสีขุ่น เปิดประตูออกมาทางหลังร้านเพื่อจะนำไปเททิ้งตามปกติ ทันทีที่บานประตูไม้เปิดกว้างออก ทัศนียภาพภายนอกก็ต้
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more

ตอนที่3 อาปิน

“ฟื้นขึ้นมาเดี๋ยวนี้! อย่ามาสำออยตายอยู่ตรงนี้นะ ข้าไม่มีเงินซื้อโลงให้เจ้าหรอก ตื่นขึ้นมาสิ” มู่ซีเยว่ตบแก้มของเขาดัง ‘เพียะ’ จนใบหน้าคมสะบัดไปตามแรงเยี่ยนซื่อปินที่สติลอยล่องในความมืดมิด รู้สึกเหมือนวิญญาณถูกกระชากกลับคืนเข้าร่างด้วยน้ำเสียงแหลมใสและความแสบร้อนที่ซีกหน้า ชายหนุ่มพยายามปรือเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นอย่างยากลำบาก จนกระทั่งเห็นภาพรางๆ ของสาวน้อยแก้มป่องที่กำลังจ้องมองลงมา แววตานั้นของนางไม่ได้มีความสงสารเลยแม้แต่นิดเดียว“ขะ...ข้าถูกพิษ” เสียงของบุรุษหนุ่มสั่นพร่า“พิษอะไรของเจ้า? ที่นี่ร้านซาลาเปา ไม่ใช่โรงหมอ!” มู่ซีเยว่ลุกขึ้นเท้าสะเอวออกคำสั่งเสียงเขียว “ถ้าอยากรอดก็ขยับกายเข้าไปข้างใน อย่าให้เลือดเปื้อนพื้นร้านข้าล่ะ ข้าเพิ่งขัดทำความสะอาดไปเมื่อวานนี้เอง ลุกสิ! ตอนนี้เจ้ากลายเป็นคนงานของข้าแล้ว ห้ามอู้งานตั้งแต่วันแรกเชียว”เยี่ยนซื่อปินขมวดคิ้วด้วยความมึนงง ‘คนงานงั้นหรือ? ยัยเด็กนี่กล้าดียังไงมาสั่งผู้คุมชะตาแผ่นดินเช่นข้า?’ทว่ายังไม่ทันที่ผู้สำเร็จราชการหนุ่มจะได้เอ่ยปากประท้วง มือนุ่มกลับคว้ากระสอบป่านเปล่าข้างเข่งมาสอดรองใต้ไหล่หนา ก่อนจะโน้มตัวทุ่มแรงดึงชายก
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more

ตอนที่4 กฎข้อแรกของตระกูลมู่

เมื่อรู้ความผิดตน เจ้าของร้านซาลาเปาตัวน้อยจึงรีบตีเนียน กลบเกลื่อนร่องรอยออกคำสั่งเสียงเขียวทันที “ลุกสิอาปิน! อย่ากินแรงข้านัก ชันกายขึ้นมาแบกตัวเองเสียบ้าง”นางแสร้งบ่นพึมพำกระปอดกระแปดเพื่อปกปิดความรู้สึกผิด ก่อนจะรีบเปลี่ยนแผนทันควัน แทนที่หญิงสาวจะฉุดดึงจากด้านหลัง นางกลับสลับตำแหน่งขยับเข้าไปขวางทางด้านหน้า ยอมสละไหล่บอบบางของตนให้เขาใช้ค้ำยัน พร้อมช้อนแขนแกร่งของเขาขึ้นพาดบ่า ก่อนจะออกแรงพยุงร่างใหญ่โตให้เยื้องย่างผ่านธรณีประตูไปอย่างทุลักทุเลในจังหวะนั้นเอง แผ่นหลังบางของนางพลันแนบสนิทกับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามอย่างเลี่ยงไม่ได้ ส่งผลให้นางต้องแบกรับน้ำหนักตัวที่อัดแน่นของเขาไว้ครึ่งหนึ่ง แม้จะมีอาภรณ์คั่นกลาง แต่มู่ซีเยว่กลับสัมผัสได้ถึงสรีระที่กำยำ รวมถึงไอร้อนระอุที่ผิดปกติราวกับเปลวไฟแผดเผา ซึ่งเป็นสัญญาณของพิษร้ายที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างลมหายใจที่หอบพร่าและร้อนผ่าวของเยี่ยนซื่อปิน รดรินลงบนต้นคอขาวผ่องของเถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความอุ่นชื้นของบุรุษเพศทำให้มู่ซีเยว่รู้สึกใจสั่นระรัวอย่างประหลาดยามนี้เยี่ยนซื่อปินที่สติเริ่มเลือนรางเผลอทิ้งน้ำหนักต
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more

ตอนที่5 การพบกันของสองบุรุษ

เมื่อจัดการชำระล้างคราบโลหิตจนหมดจด มู่ซีเยว่ที่ใบหน้ายังคงแดงระเรื่อก็รีบเบนสายตาไปยังรอยบวมเป่งสีเขียวคล้ำบนแผ่นหลังกว้าง‘ขืนปล่อยไว้ พิษคงแล่นเข้าสู่หัวใจเป็นแน่ แผลลึกปานนี้ลำพังความรู้เรื่องสมุนไพรเพียงงู ๆ ปลา ๆ ของเราคงเอาไม่อยู่’พอนึกถึงความตายที่อาจเกิดขึ้นตรงหน้า แม่ค้าสาวก็เริ่มลนลานจนทำอะไรไม่ถูก นางคว้าผ้าผืนหนามาคลุมกายให้เขาอย่างรีบร้อน พลางกำชับเสียงสั่น“เจ้าเจ็บหนักขนาดนี้ ข้า...ข้าจะไปตามท่านพี่โจวมาดูแผลให้ อยู่นิ่ง ๆ อย่าหาเรื่องใส่ตัวล่ะ” ร่างบางพรวดพราดออกจากห้อง มุ่งหน้าไปยังโรงหมอเล็ก ๆ ท้ายตรอกเมฆาขาวทันที‘โจวเฉิงเอิน’ คือหมอหนุ่มจิตใจดีที่เคยดูแลท่านลุงของนางจนถึงวินาทีสุดท้าย เขาจึงเปรียบเสมือนพี่ชายและที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียวในยามที่นางมืดแปดด้าน“ท่านพี่โจว! ช่วยด้วยเจ้าค่ะ มีคนเจ็บหนักนอนพะงาบ ๆ อยู่ที่ร้านของข้า!” มู่ซีเยว่ตะโกนลั่นมาแต่ไกลชายหนุ่มที่กำลังคัดแยกสมุนไพรอยู่สะดุ้งโหยงจนทำสมุนไพรร่วงจากมือ เขามองสาวน้อยที่ยืนเกาะขอบประตูด้วยความเอ็นดูระคนสงสัย “คนเจ็บหรือซีเยว่? เจ้าไปเก็บใครมาอีกเล่า คราวนี้คงไม่ใช่สุนัขจรจัดเหมือนหนก่อนหรอกนะ”“คราวนี้
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more

ตอนที่6 ข้าไม่ไปโรงหมอ

“ซีเยว่ เจ้าเป็นสตรีตัวคนเดียว จะให้บุรุษแปลกหน้าท่าทางดุดันเช่นนี้มาพักอยู่ในห้องแคบ ๆ กับเจ้าตามลำพังมันดูไม่เหมาะนัก หากผู้ใดมาเห็นเข้า ชื่อเสียงของเจ้าจะป่นปี้เอาได้”เยี่ยนซื่อปินได้ยินก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักลึกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา พลางคิดในใจ ‘เจ้าห่วงชื่อเสียงนาง หรือกลัวข้าจะแย่งนางไปจากเจ้ากันแน่... เจ้าหมอกระจอก’ “ข้าว่าเจ้าให้เขาไปรักษาตัวที่โรงหมอของข้าเถิด ที่นั่นมีสมุนไพรครบครัน ข้าจะดูแลเขาเอง” หมอโจวสรุปพลางส่งแววตาเกลี้ยกล่อมให้กับเถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยมู่ซีเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง นางมองไปยังคนงานที่ตนเพิ่งโมเมเก็บมาได้ ‘หากเขาไปอยู่ที่โรงหมอ ข้าก็ต้องเสียแรงงานชั้นดีไปน่ะสิ ตั๋วเงินเดินได้ของข้าจะลอยหายไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้เด็ดขาด!’เยี่ยนซื่อปินได้ยินโจวเฉิงเอินเอ่ยก็แค่นยิ้มในใจด้วยความขุ่นเคือง เพราะเขาเกลียดการถูกแทรกแซงและถูกผู้อื่นควบคุมสถานการณ์เป็นที่สุด อีกทั้งในยามเพลี่ยงพล้ำเช่นนี้ สถานที่กบดานจึงต้องเป็นเขาเท่านั้นที่เป็นผู้กำหนด‘โรงหมอมีคนพลุกพล่านถึงเพียงนั้น ขืนข้าเอาตัวไปเสี่ยงที่นั่น มีหวังพวกศัตรูได้ตามกลิ่นคาวเลือดมาเด็ดหัวเป็นแน่ สู้กบด
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more

ตอนที่7 คำขู่ของหมอโจว

“ก็ได้ หากเจ้าดึงดันเช่นนี้ ข้าก็มิอาจห้าม” หมอโจวเปิดห่อสมุนไพรออกพลางส่งสายตาปรามคนบนเตียง มือแกร่งเอื้อมไปหยิบซองผ้าไหมสีทึบคลี่เปิดออก เผยให้เห็นเข็มเงินเรียวยาวนับสิบเล่มที่สะท้อนแสงเป็นประกาย เขาดึงเข็มเงินเล่มหนึ่งขึ้นมา ถือค้างไว้พลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพยัคฆ์ร้ายที่กำลังบาดเจ็บในส่วนลึกของใจ โจวเฉิงเอินพลันสัมผัสได้ถึงไอสังหารอันหนาวเหน็บที่แผ่ทะลักมาจากบุรุษบนเตียง รังสีอำมหิตนั้นกดดันจนหมอหนุ่มลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก แผ่นหลังมีเหงื่อผุดออกมาจนชุ่มโชก สัญชาตญาณร้องเตือนเขาว่าคนลึกลับผู้นี้สามารถปลิดชีพเขาได้ด้วยมือเปล่า ทว่าพอมองเลยไปยังมู่ซีเยว่ที่ยังคงยืนตาแป๋วไม่ประสีประสา ความเป็นห่วงหญิงสาวประดุจน้องสาวแท้ ๆ ก็จุดประกายความกล้าหาญขึ้นมาในอกอย่างที่ไม่เคยเป็น เขาแอบจิกปลายนิ้วเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดอาการสั่นสะท้าน ก่อนจะเค้นเสียงพูดข่มขวัญออกไป“แต่อาปิน หากข้าพบว่าเจ้ามีพิรุธ หรือทำให้น้องสาวข้าต้องเดือดร้อนแม้เพียงนิด ข้าจะเป็นคนส่งเจ้าไปให้ทางการเองกับมือ รวมถึงเข็มในมือข้าเล่มนี้ ก็อาจจะฝังผิดตำแหน่งจนทำให้เจ้ากลายเป็นคนพิการไปชั่วชีวิตได้เช่นกัน”
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more

ตอนที่8 รายได้ที่ต้องสูญเสีย

โจวเฉิงเอินมองสตรีดื้อรั้นตรงหน้าพลางถอนหายใจยาวอย่างอ่อนใจ ทว่าในแววตากลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู เขารู้ดีว่ามู่ซีเยว่ภายนอกดูเป็นเพียงแม่ค้าตัวเล็ก ๆ แต่แท้จริงแล้วนางฉลาดเป็นกรดและเด็ดเดี่ยวเกินใคร นางไม่มีทางยอมเพลี่ยงพล้ำให้ใครรังแกได้ง่าย ๆ ยิ่งไปกว่านั้นชายลึกลับก็บาดเจ็บสาหัสเจียนตาย แม้จะขยับกายยังยาก หากบุรุษผู้นั้นคิดสั้นลงมือทำร้ายนางจริง ก็คงไม่มีใครคอยหาข้าวหาน้ำหรือต้มยารักษาให้กิน เป็นอันต้องนอนเน่าตายอยู่ในห้องเป็นแน่เมื่อชั่งน้ำหนักดูแล้ว หมอหนุ่มจึงพยักหน้ารับความคิดเห็นของหญิงสาวอย่างจำนน เขาล้วงกระดาษยื่นเทียบยาใบหนึ่งส่งให้นาง “เอาเถิด ตรรกะทหารนอกรีตของเจ้าก็พอฟังขึ้นอยู่บ้าง นี่เทียบยาบำรุงและยาถอนพิษแทรกซ้อน เจ้าจัดตามนี้แล้วต้มให้เขากินวันละสามหน อย่าได้ขาดเชียวล่ะ”ขณะเดียวกัน เยี่ยนซื่อปินที่กำลังนอนกึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่บนเตียงในห้องพักหลังร้าน โสตประสาทอันดีเยี่ยมยังคงสดับฟังทุกถ้อยคำ ทันทีที่ได้ยินว่ายายเด็กขี้งกคิดจะหักค่ารักษาชีวิตของเขา ด้วยการจ่ายค่าตอบแทนให้หมอหนุ่มเป็นซาลาเปาอุ่น ๆ ในร้านของตนเอง มุมปากหยักลึกที่เคยแห้งผากจากพิษไข้ก็พลันกระตุกขึ้นมาระล
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more

ตอนที่9 ข้าวต้มส่องหน้า

หลังจากป้อนข้าวป้อนยาในช่วงเที่ยงเสร็จ มู่ซีเยว่ก็ยังคงก้มหน้าก้มตาทำงานง่วนอยู่หน้าร้านจนกระทั่งดึกดื่น เมื่อจัดการเก็บล้างทำความสะอาดร้าน และป้อนข้าวป้อนยามื้อสุดท้ายของวันให้คนเจ็บเสร็จสิ้นแล้ว แม่ค้าสาวถึงเพิ่งจะมีเวลาหันมาใส่ใจปัญหาใหญ่เรื่องที่หลับที่นอนของตนเองเนื่องจากหลังร้านแห่งนี้คับแคบยิ่งนัก มีห้องพักเพียงห้องเดียว ซึ่งยามนี้กลายเป็นที่จับจองของคนเจ็บร่างยักษ์ไปเสียแล้ว สตรีตัวคนเดียวเช่นนางย่อมมิอาจนอนร่วมเตียงกับบุรุษแปลกหน้าได้ ทว่าหากจะให้สละเวลาทำมาหากินช่วงกลางวันมาจัดห้อง นางก็ทำใจยอมเสียรายได้ส่วนนั้นมิได้ ยัยเด็กขี้งกจึงยอมสละเวลาพักผ่อนอันน้อยนิด ลากฟูกนอนเก่าชำรุดของตนมาปูไว้ที่พื้นมุมห้อง ก่อนจะนำผ้าผืนเก่า ๆ มาผูกขึงเข้ากับคานไม้ กั้นอาณาเขตแบ่งแยกพื้นที่ระหว่างเขากับนางอย่างลวก ๆ แม้จะไม่ได้มิดชิดจนบดบังเสียงหายใจ แต่อย่างน้อยก็พอจะช่วยกู้ศักดิ์ศรีสตรีและสลายความอึดอัดลงได้บ้างทว่าเยี่ยนซื่อปินผู้ต้องทนทุกข์ทรมาน จากบาดแผลฉกรรจ์ตรงแผ่นหลังจนมิอาจขยับกายพลิกหงายได้ จึงส่งผลให้ยามนี้เขาทำได้เพียงนอนตะแคงนิ่งอยู่บนเตียงแคบ ทอดสายตาฝ่าความมืดจดจ้องเงาร่างบอบบา
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more

ตอนที่10 ยัยขี้งกเสียทรัพย์เพราะมัดกล้าม

เมื่อคำนวณผลได้ผลเสียในใจเสร็จ นางจึงยกยิ้มและพยักหน้าโดยไม่คิดห้าม “ก็ได้ ตามใจเจ้า แต่อย่าฝืนทำอะไรเกินตัวล่ะ”หลังจากตกลงกันได้ หญิงสาวก็เดินไปล้างหน้าล้างตาและไปทำงานตามปกติโดยไม่ลืมที่จะตั้งเตาต้มข้าวและเคี่ยวยาสมุนไพร เยี่ยนซื่อปินเห็นว่างานหน้าเตาเช่นนี้มิได้ออกแรงแขนมากนักจึงอาสาทำด้วยตนเองหลังจากกินยากินข้าวมื้อเช้าอันจืดชืดเสร็จ บุรุษร่างยักษ์ก็นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ มองเถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยนวดแป้งอย่างขะมักเขม้น เยี่ยนซื่อปินเห็นนางเหงื่อท่วมกายก็นึกอยากจะยื่นมือเข้าช่วย แต่มู่ซีเยว่ประเมินดูแล้วว่าการนวดแป้งต้องออกแรงมหาศาล ขืนให้เขาทำแผลที่หลังคงได้ฉีกขาดแน่ หญิงสาวจึงปัดหน้าที่ให้เขาคอยจับจีบซาลาเปาให้ทำแก้ขัดไปก่อนทว่าปัญหายุ่งยากข้อใหม่ก็พลันบังเกิด เพราะตลอดหลายวันที่ผ่านมา ชายหนุ่มนอนห่มผ้าผืนหนาเพื่อความสะดวกในการทำแผล ท่อนบนของเขาจึงเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ใด ๆ บดบังสายตาของยัยเด็กหน้าเงินลอบกวาดมองแผงอกแกร่งและมัดกล้ามหน้าท้องที่เรียงตัวสวยของคนงานใหม่ แผงกล้ามเนื้อที่อัดแน่นไปด้วยพละกำลังเยี่ยงบุรุษชาตินักรบเช่นนี้ หากปล่อยให้ออกไปยืนจีบซาลาเปาหน้าร้าน มีหวังเหล่า
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more
PREV
12
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status