ตอนที่ 6 แค่คิดถึงเลยมาหา

ตอนที่ 6 แค่คิดถึงเลยมาหา

ที่โต๊ะนั่งหน้าตึกวิศวะ กั้งนั่งเล่นเกมส์มือถืออยู่กับลมสองคน เพราะเพื่อนคนอื่น ๆ ยังไม่มา

“ไอ้วินไปไหนของมันวะ ทำไมยังไม่มา” กั้งถามขึ้นพลางดูเวลาในโทรศัพท์ “อีกสิบนาทีจะเข้าเรียนแล้วนะ”

ลมหันมามองก่อนตอบเสียงนิ่ง “มันก็อยู่ตึกบัญชีไง คงรอน้องขึ้นเรียนก่อนถึงค่อยมาเหมือนทุกที”

“เออ…ลืมไปว่าเดี๋ยวนี้มันติดณิชาจะตาย” กั้งพูดพร้อมถอนหายใจ “แทบไม่ห่างน้อง กูว่าถ้ามันเข้าไปนั่งเรียนกับน้องได้มันคงเข้าไปเรียนด้วยแล้ว”

“แล้วไม่ดีเหรอ” ลมถามพลางเลิกคิ้ว

“ก็ดีสิ” กั้งตอบทันที “เห็นณิชากับมันมีความสุขแบบนี้กูก็ดีใจ”

“แล้วมึงอยากมีมั้ยล่ะ ความรักดี ๆ แบบนั้น” ลมถามต่อด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ

กั้งหันมามองลมทันที “ทำอย่างกับมันมีได้ง่าย ๆ งั้นแหละ มึงพูดเหมือนมันมีขายตามเซเว่นอ่ะ”

“หาง่ายสิ” ลมยักไหล่ ก่อนพูดต่อ “ก็ไอ้ไผ่ไง”

กั้งชะงักไปนิดนึงกับชื่อที่ได้ยิน “มึงโดนมันจ้างมาหรือไง ถึงได้ชงให้มันจังเลยช่วงนี้”

ลมเลยหัวเราะเบา ๆ “มันไม่ได้จ้าง กูแค่เห็นมันเป็นคนดี ก็เลยอยากให้มึงได้กับคนดี ๆ แค่นั้น”

กั้งกลอกตาใส่ แต่ยังไม่ทันจะได้พูดต่อ เสียงตะโกนจากทางหน้าคณะก็ดังขึ้น

“เชี่ยกั้ง” เสียงดิวเรียกกั้งดังลั่นจากหน้าตึก ก่อนที่ดิวกับโด้จะวิ่งหน้าตั้งมาพร้อมโทรศัพท์ในมือ ทันทีที่ดิวมาถึงตัวกั้งเขาก็ยื่นหน้าจอให้กั้งดูทันที

“อะไรของมึงอีก ข่าวซุบซิบอะไรอีกล่ะ” กั้งขมวดคิ้ว แล้วก้มลงมองหน้าจอ ก่อนจะเบิกตาโตอย่างตกใจ กับสิ่งที่เห็น

บนจอโทรศัพท์ของโด้ คือโพสต์จากเพจของคณะสัตวแพทย์ ที่มีรูปเธอนั่งอยู่ข้างโต๊ะเอกสารในวัด กำลังเขียนอะไรบางอย่างอยู่กับรุ่นพี่ของไผ่ แถมข้างใต้รูปยังมีแคปชันว่า

“กิจกรรมทำหมันหมาแมวอาสา ขอบคุณทุกคนที่มาช่วยนะครับ”

และแน่นอน รูปเธอก็ติดอยู่ในรูปงานกิจกรรมแบบเต็ม ๆ แถมไม่ได้มีแค่รูปเดียวด้วย

“เชี่ย” กั้งร้องลั่น ก่อนจะมองหน้าดิวและโด้ “มึงสองคนไปเอารูปมาจากไหนเนี่ย”

“เพจสัตวแพทย์เขาลงเอง กูไปส่องหมอหมาสาว ๆ มานะเลยเจอรูปมึง” ดิวตอบอย่างภูมิใจ ก่อนจะมองกั้งแล้วยิ้มให้เธอด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ “ว่าแต่กูถามหน่อย มึงไปเปิดตัวมาแล้วใช่มั้ย”

“เปิดตัวบ้านมึงสิ” กั้งปฏิเสธเสียงดังจนคนแถวนั้นเริ่มหันมามอง “กูแค่ไปช่วยงานเฉย ๆ ไม่ได้เปิดตัวอะไรทั้งนั้น”

“จริงเหรอ...” โด้ทำเสียงยาน “คนขี้เกียจอย่างมึงเนี่ยนะ จะอาสาไปช่วยงาน มึงไปเดทกับไอ้ไผ่ก็บอกมาพวกกูมาตรง ๆ ดีกว่า”

“เดทเชี่ยไร กูไม่ได้ไปเดท แล้วก็ไม่ได้เปิดตัวอะไรทั้งนั้น”

“แน่ใจเหรอ” ดิวถามหน้าทะเล้น “ไปเดทกันมาก็บอกดี ๆ เถอะ”

“กูบอกแล้วไงว่าไม่ได้เดท” กั้งโวยเสียงดัง “ไปด้วยกันเฉย ๆ มันชวนกูก็ไป กูว่าง”

“ว่างทั้งเวลา ว่างทั้งใจด้วยใช่มั้ย” โด้แกล้งถามกวน ๆ

“โด้ กูจะฆ่ามึงเดี๋ยวนี้แหละ มึงเชื่อมั้ย” กั้งยกโทรศัพท์ดิวขึ้นหมายจะฟาดหัวโด้ แต่ยังไม่ทันได้ทำ เสียงทุ้มคุ้นหูก็ดังขึ้นด้านหลัง

“คุยอะไรกันเหรอ เหมือนจะได้ยินชื่อฉันอยู่ในบทสนทนาด้วย”

ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้น ดิวกับโด้ก็หันมามองหน้ากันก่อนจะหัวเราะคิก แล้วหันไปมองกั้งด้วยสายตาล้อเลียน

ส่วนเจ้าของเสียงที่พูดก็เดินมาหยุดอยู่ ข้าง ๆ โด้ ก่อนที่เขาจะจ้องหน้าของกั้ง แล้วส่งยิ้มอบอุ่นให้

“มึง...มาทำอะไรที่คณะกูวะ” กั้งถามเสียงตะกุกตะกัก เพราะหัวใจเริ่มเต้นแรงกับรอยยิ้มของเขา

“คิดถึง” ไผ่ตอบหน้าตาเฉย “เลยแวะมาหา อยากเห็นหน้าก่อนขึ้นเรียนนะ”

เท่านั้นแหละ เสียงโห่จากดิว โด้ และแม้แต่ลมก็ดังขึ้นพร้อมกันเหมือนกับนัดกันไว้

“โว้ย”

“ไอ้ไผ่นี่แม่งไม่ธรรมดาเว้ย”

“เห็นเงียบ ๆ นี่รุกแรงฉิบหาย”

กั้งหน้าแดงวาบขึ้นทันที ก่อนจะรีบโวยวายกลบเกลื่อน “พูดดี ๆ หน่อยไผ่ อย่ามาล้อเล่นนะเว้ย”

“ใครบอกว่าฉันล้อเล่น” เขาพูดด้วยเสียงเรียบ แต่แววตากลับจริงจัง “ฉันอยากเห็นหน้าเธอจริง ๆ”

“เชี่ยเอ๊ย” ดิวกับโด้หันไปตีมือกันด้วยความฟิน ส่วนลมหัวเราะเบา ๆ พลางพูดแซว “ไอ้ไผ่ มึงจะหยอดกั้งมันทุกดอกแบบนี้ไม่ได้นะ กูเขินแทน”

“พวกมึงหุบปากไปเลย” กั้งหันไปด่าเสียงดัง แต่แก้มกลับแดงจัดจนใคร ๆ ก็เห็นได้ชัด “พูดอะไรไม่รู้เรื่อง”

“แหม๊...หน้าแดงแบบนี้ไม่รู้เรื่องแน่เหรอ” ดิวพูดยั่ว “มึงเห็นเหมือนกูมั้ยโด้ เชี่ยกั้งแม่งเขินแล้ว”

“จริงว่ะ ปกติมันต้องเถียงทุกดอกไปแล้ว นี่เงียบไปเลย เขินอยู่อะดิ”

“เงียบ” เธอตะโกนสุดเสียง “ใครยังล้อกูอีกนะ กูเตะหัวหลุดแน่”

พอดีจังหวะนั้นเอง กวินเดินเข้ามาพอดี กั้งเลยเหมือนเห็นทางรอดจากขุมนรกแห่งความเขินทันที

“นั่น ไอ้วินมาแล้ว” เธอรีบลุกขึ้นยืน พร้อมกับชี้ไปที่กวิน “ขึ้นเรียนได้แล้ว ไป”

ยังไม่ทันให้ใครพูดต่อ กั้งก็สะพายกระเป๋าแล้วรีบเดินหนีขึ้นตึกไปทันที ทิ้งให้ทุกคนมองตามหลังพร้อมเสียงหัวเราะ

ไผ่ยกยิ้มมุมปากนิด ๆ ก่อนจะตะโกนตามหลังกั้งไป

“ตอนเที่ยงฉันไม่ว่างมากินข้าวด้วย ไว้เจอกันตอนเย็นนะ เดี๋ยวฉันมารับ”

“ไม่ต้องมารับ กูกลับเองได้” กั้งตะโกนตอบกลับ ก่อนที่จะรีบวิ่งขึ้นบันไดไป

เพื่อน ๆ ของเธอเลยได้แต่หัวเราะตามหลัง ลมตบไหล่ไผ่เบา ๆ อย่างให้กำลังใจ ก่อนจะเดินตามกั้งไป ส่วนดิวและโด้ก็กอดคอไผ่

“จะจีบมันก็ต้องทนหน่อยนะ มันขี้อาย”

“ใช่ ๆ แต่พวกกูเชียร์มึงนะเว้ย สู้ ๆ อย่ายอม”

“จีบมันให้ติดเร็ว ๆ ด้วย วันหยุดมันจะได้ไม่ต้องมากวนกูกับณิชา” กวินพูด ก่อนจะเดินเข้าอาคารเรียนไป

“ทุกคนให้กำลังใจขนาดนี่แล้ว ฉันคงต้องจริงจังกว่านี้แล้วสิ” เขาพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง ก่อนจะหันหลังเดินกลับ พร้อมรอยยิ้มที่ดูมั่นใจมากกว่าเดิม