ตอนที่ 7 บุกห้อง

ตอนที่ 7 บุกห้อง

เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้นแทบจะพร้อมกับเสียงเก็บของของใครบางคนที่ไวกว่าใครทั้งหมดในห้อง

“มึงดูดิ ไอ้กั้งรีบกว่าไอ้วินอีก” ดิวพูดพลางหัวเราะ เมื่อเห็นเพื่อนสาวคนเดียวของกลุ่มกำลังยัดสมุดกับปากกาลงกระเป๋าอย่างเร่งรีบ

“เชี่ยกั้ง มึงจะรีบไปไหนวะ” ดิวถามขึ้นพลางยิ้มกวน “หรือว่ากลัวไอ้ไผ่มันรอนาน”

“มึงพูดเหี้ยอะไรของมึง กูแค่รีบกลับ” กั้งตอบพลางสะพายกระเป๋า “ไม่ได้กลัวมันรอ แล้วอีกอย่างกูก็ไม่ได้อยากเจอมันสักหน่อย”

“อ๋อ...ไม่อยากเจอเพราะเขินใช่มั้ย” โด้พูดด้วยน้ำเสียงล้อเลียน

“เขินบ้านมึงสิ” กั้งหันไปด่าพร้อมทำท่าจะโยนกระเป๋าใส่หัวโด้ “พูดมากนักเดี๋ยวมึงโดน”

ดิวเลยหัวเราะ “เอ้า พวกกูแค่พูดความจริง เห็นมึงรีบ นึกว่ากลัวไอ้ไผ่รอนาน เหมือนที่ไอ้วินรีบกลับเพราะกลัวณิชารอนาน”

“พวกมึงนี่มันปากดีทั้งคู่เลยว่ะ” กั้งบ่นก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องเรียนไปอย่างเร่งรีบ “กูไปละ บาย”

“โอ้โห รีบจริง ๆ ว่ะ” ดิวพูดตามหลัง

“ระวังไอ้ไผ่มันมาดักหน้าตึกนะเว้ย” โด้ตะโกนแซวเสริม

กั้งรีบเดินเร็วจนแทบจะกลายเป็นวิ่งออกจากตึก มุ่งหน้าตรงไปที่หน้าตึก ก่อนจะโบกรถแท็กซี่ที่ผ่านมาพอดี

หลังจากขึ้นรถเธอก็ถอนหายใจออกมา แล้วเธอก็บ่นพึมพำกับตัวเอง “ดีนะมันยังไม่มา”

ที่หน้าตึกคณะวิศวะ ไผ่เพิ่งเดินมาถึงหลังจากที่จอดรถเสร็จ เขายืนมองไปที่ทางเข้าตึกอย่างตั้งใจ แต่กลับไม่เห็นคนที่เขามารอเลย

ไม่นานนักกลุ่มเพื่อนของกั้งก็เดินออกมาพอดี ดิวกับโด้เดินนำ ส่วนลมเดินตามมาพร้อมกับกวิน

“เฮ้ ไผ่” ดิวตะโกนเรียกไผ่ก่อนที่ดิว โด้ และลมจะเดินมาทางไผ่ ส่วนกวินแยกตัวไปอีกทาง เพราะเขาต้องไปรับณิชา

“มึงมาหากั้งเหรอ”

“อืม” ไผ่พยักหน้า “แล้วกั้งล่ะ”

“มันออกไปก่อนแล้ว” โด้ตอบพลางหัวเราะขำ “มึงไม่เจอมันเหรอ”

“อืม...ฉันเพิ่งมาถึงเอง” ไผ่พูดพลางหันมองรอบ ๆ เผื่อกั้งยังอยู่แถวนี้ “หนีกลับไปแล้วเหรอ”

“เชี่ย มันหนีจริงดิ” ดิวหัวเราะ “กูนึกว่ามันพูดเล่น กระจอกจังว่ะเพื่อนกู”

“แล้วทีนี้มึงจะทำยังไง ป่านนี้มันคงกลับห้องไปแล้วมั้ง” ลมถาม

ไผ่เลยได้แต่ถอนหายใจออกมา ก่อนจะมองหน้าลม “นายจะว่าอะไรมั้ย ถ้าฉันจะไปหากั้งที่ห้อง”

ไผ่ถาม เพราะลมถือว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องกับกั้ง และเขาก็ไม่อยากบุกไปห้องเธอโดยที่ไม่มีใครรับรู้

“เชี่ยไผ่ มึงแม่งคนดีว่ะ จะบุกห้องสาวยังขออนุญาตญาติมันอีก” ดิวแซว แล้วโด้ก็พูดต่อ

“ตอนไอ้วิน กูไม่เห็นมันต้องขอใคร”

“มึงก็ช่างหาคนเอาไปเปรียบเทียบเนอะ” ลมหันไปพูดกับโด้ ก่อนจะหันมามองไผ่

“มึงจะไปก็ ไปสิ” ลมตอบเรียบ ๆ “แต่ถ้ามึงไปเอง กั้งมันไม่เปิดประตูให้มึงแน่ ๆ เดี๋ยวมึงไปเจอกูที่คอนโดมันเลย เดี๋ยวกูพาขึ้นไปเอง” 

“นายไม่กลัวโดนกั้งด่าเหรอ” ไผ่ถามยิ้ม ๆ

“โดนแน่” ลมตอบตรง ๆ “แต่กูชินแล้ว”

ดิวกับโด้หัวเราะพร้อมกัน “กูขอเอาใจช่วยมึงตรงนี้นะไผ่ ไม่อยากฟังมันด่า จิตใจกูยังไม่เข้มแข็งพอ”

“กูด้วย ขอให้กั้งมันไม่เตะมึงออกจากห้องนะเว้ย”

ไผ่หัวเราะเบา ๆ กับดิวและโด้ ก่อนจะหันไปพูดกับลม “งั้นเจอกันที่คอนโดนะ”

เสียงกริ่งหน้าห้องดังรัวขึ้นในจังหวะที่กั้งกำลังยกแก้วน้ำขึ้นดื่มพอดี เธอตกใจสะดุ้งจนเกือบสำลักน้ำ ก่อนหันไปมองจอข้างประตู แล้วก็เห็นลมยืนอยู่

“มันมาทำไม” กั้งบ่นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ขณะวางแก้วน้ำ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูให้ลม แต่ทันทีที่ประตูเปิดออก คนที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับไม่ใช่ลม แต่เป็นไผ่ผู้ชายที่เธอพยายามหนี

“ไผ่” กั้งเรียกชื่อเขาเสียงหลง “มึงมาอยู่ตรงนี้ได้ไง”

“ลมพาฉันขึ้นมา” ไผ่ตอบเรียบ ๆ พร้อมกับจ้องเธอด้วยสายตานิ่ง ๆ

กั้งขมวดคิ้วทันที “ไอ้ลมพามึงมาได้ยังไงวะ แล้วมันไปไหนแล้ว”

“กลับลงไปแล้ว” ไผ่ตอบหน้าตาเฉย ก่อนจะพูดต่อ “แล้วเธอล่ะ หนีกลับมาก่อนทำไม ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะไปรับ”

“แล้วกูไปตกลงกับมึงตอนไหนไม่ทราบ” เธอถามกลับ “กูไม่ได้พูดสักคำว่าจะรอมึง”

“แล้วทำไมไม่รอล่ะ” เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แต่แววตาเจ้าเล่ห์เริ่มผุดขึ้นบนใบหน้า

“ก็กูไม่อยากรอ” เธอบอก ก่อนจะชี้นิ้วไปทางลิฟต์ “มึงกลับไปเดี๋ยวนี้ ก่อนที่กูจะ...”

แต่ยังไม่ทันที่กั้งจะได้พูดจบ ไผ่ก็ถอนหายใจเบา ๆ แล้วเอื้อมมือดันประตูก่อนจะเดินเข้ามาในห้องอย่างหน้าตาเฉย

“เฮ้ย ใครบอกให้เข้ามาวะ” กั้งรีบเดินตามเขาเข้ามา ก่อนจะไปขวางหน้าไผ่ไว้ ไม่ให้เขาเดินเข้าไปมากกว่านี้ “กูยังไม่ได้อนุญาตเลยนะ”

“แต่ฉันอนุญาตตัวเองแล้ว” เขาตอบเรียบ ๆ ก่อนจะมองเธอ

“ไผ่ อย่ามากวนประสาทนะ ออกไปเลย นี่ห้องกู” เธอพยายามดันไหล่เขาออกแต่เหมือนดันกำแพง เพราะร่างของไผ่ไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว

“เธอจะทำอะไร” เขาถามพลางเหลือบตาลงมามองมือของเธอที่ดันไหล่อยู่

“ก็จะพามึงออกไปจากห้องกูไง”

เธอยังพูดไม่จบ ไผ่ก็จับข้อมือเธอไว้แน่นก่อนจะดึงเข้าหาตัว กั้งเบิกตากว้างแต่ยังไม่ทันได้ขยับหนี ร่างของเธอก็ชนกับอกแข็งแรงของเขาเข้าเต็มแรง

“ไผ่ ปล่อยนะเว้ย มึงจะทำอะไร” กั้งพยายามดิ้นแต่ก็ไม่สามารถหลุดไปได้ เพราะแขนของไผ่รัดแน่นที่เอวเธอ

“เธอหนีฉันทำไม” เสียงของเขาเบาและเรียบ แต่แฝงแรงกดดันจนหัวใจเธอสั่นวูบ “กลัวฉันเหรอ”

“ใครจะไปกลัวมึงวะ ปล่อยดิ๊”

“ไม่ปล่อย” เขาตอบสั้น ๆ ก่อนจะโน้มหน้าเข้าใกล้จนลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาแตะข้างแก้ม “เพราะถ้าปล่อย...เธอก็จะหนีอีก”

“ไผ่...มึง...” เสียงของกั้งเริ่มสั่น เธอไม่รู้ว่าเพราะโกรธหรือเพราะหัวใจที่เต้นแรงจนแทบระเบิดกันแน่

“ที่ฉันมาหา ก็เพราะมีเรื่องอยากคุยกับเธอจริง ๆ นะ” ไผ่พูดเบา ๆ ชิดหู จนลมหายใจของเขาทำให้เธอหน้าร้อน

“พอได้แล้ว” เธอพยายามพูด แต่เสียงกลับเบากว่าที่ตั้งใจ “ปล่อยกูก่อน มีอะไรค่อยคุยกัน”

“งั้นสัญญามาก่อน ถ้าฉันปล่อย แล้วเธอจะไม่หนี” ไผ่พูดพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ “ไม่งั้น ฉันก็ไม่ปล่อย”

“ไผ่” เธอเรียกชื่อเขาเสียงแข็ง แต่คนตรงหน้ากลับหัวเราะเบา ๆ เหมือนกำลังถูกใจ

ในจังหวะที่เธอกำลังจะดันเขาอีกครั้ง ไผ่กลับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มแต่จริงจัง

“ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะกั้ง ฉันจะจีบเธอจริง ๆ”

เธอเงียบไปทันที ดวงตากลมโตสบเข้ากับสายตาแน่วแน่ของเขาอย่างไม่ตั้งใจ

หัวใจของกั้งเต้นแรงจนเหมือนจะทะลุออกมานอกอก แต่ปากเธอกลับยังแข็งเหมือนเดิม “พูดเล่นอะไรของมึงอีกแล้ว กูไม่ตลกนะ”

“ฉันไม่ได้พูดเล่น ฉันพูดความจริง” เขาตอบเรียบ พร้อมคลายอ้อมแขนออกช้า ๆ แต่ยังไม่ปล่อยเธอให้เป็นอิสระ เพียงแค่โอบไว้หลวม ๆ “ฉันอยากจีบเธอจริง ๆ เธอให้โอกาสฉันหน่อยไม่ได้เหรอ”

กั้งยืนนิ่งอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทางแต่ปลายหูยังแดงจนเห็นได้ชัด เสียงหัวใจยังคงดังไม่หยุด

“มึงนี่มันบ้า” เธอบ่นเสียงเบา แต่ในน้ำเสียงนั้นกลับไม่มีแววโกรธเหลืออยู่เลยสักนิด