ตอนที่ 10 เฉยทำไม

ตอนที่ 10 เฉยทำไม

ตอนเย็นหลังเลิกเรียนไผ่มารับกั้งตามที่เขาสัญญา ทันทีที่เธอเห็นเขา เธอก็ถอนหายใจออกมา ก่อนที่จะเดินมาขึ้นรถของไผ่

แต่ทันทีที่ขึ้นมานั่ง เธอก็เอาแต่นั่งเงียบเล่นมือถือ ไม่แม้แต่จะหันมาพูด หรือหันมาทักเขาเหมือนอย่างปกติ

ไผ่เหลือบตามองกั้งที่นั่งข้าง ๆ เขาเห็นเธอก้มหน้าก้มตาจิ้มมือถือเหมือนกำลังตั้งใจมาก แต่เขาเห็นชัดเลยว่าเธอแค่กดเข้า กดออก เหมือนพยายามทำให้ยุ่งจะได้ไม่ต้องคุยกับเขา แค่นั้นไผ่ก็รู้ได้ทันทีว่ากั้งต้องมีเรื่องอะไรแน่ เขาเลยเอ่ยถามเสียงเบา

“เหนื่อยเหรอ”

“เปล่า” เธอตอบสั้น ๆ ไม่แม้แต่จะมองหน้าไผ่ แล้วก็เงียบ

ไม่นานหลังจากที่กั้งเงียบ ไผ่ก็ตัดสินใจเลี้ยวรถเข้าข้างทางทันทีก่อนจะจอดที่ข้าง ๆ ฟุตบาท เสียงเบรกเบา ๆ ของรถทำให้กั้งเงยหน้าขึ้น

“มึงจอดรถทำไมวะ” เธอถามเขาอย่างงง ๆ

ไผ่หันมามองกั้ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“คุย”

“คุยอะไรของมึง” กั้งถามพร้อมกับทำหน้าสงสัย

“ก็เรื่องที่ทำให้เธอเฉยใส่ฉัน” ไผ่ถามออกไปตรง ๆ

กั้งตกใจเล็กน้อย หน้าของเธอแสดงออกชัดเจนที่ถูกไผ่จับได้ แต่เธอก็ยังพยายามพูดกลบเกลื่อน

“เฉยอะไร กูกำลังเล่นมือถือต่างหาก”

ไผ่มองเธอนิ่ง ๆ ก่อนที่เขาจะยิ้มที่มุมปากแล้วถามเธอออกไป “โพสต์ก่อนหน้าในฟีดเธอคืออะไร”

กั้งชะงัก มือที่ถือโทรศัพท์ค้างกลางอากาศ เงียบ...ไม่มีคำตอบจากเธอ เพราะขนาดแอปที่เธอเข้าไปเมื่อกี้ เธอยังไม่รู้เลยว่าแอปอะไร เพราะเธอไม่ได้เล่นจริง แค่ทำเป็นก้มหน้าเล่นหนีเขาเท่านั้น แล้วจะให้เธอตอบได้ยังไง

ไผ่เลยได้แต่ถอนหายใจยาวเบา ๆ ก่อนจะเรียกเธอ “กั้ง เธอไม่เนียนเลย” เขาพูดอย่างใจเย็น “บอกมาสิ ว่าเป็นอะไร”

“ไม่ได้เป็นอะไร” กั้งตอบ ก่อนจะหันหน้าออกไปมองข้างนอก และพูดเปลี่ยนเรื่อง “ทีนี้มึงจะไปส่งกูได้หรือยัง ถ้ามึงไม่ไป กูกลับเองก็ได้”

กั้งบอกพร้อมกับทำท่าจะเปิดประตูรถ แต่ไผ่ก็จับมือของเธอไว้ก่อน 

“ได้ งั้นไปคุยกันที่ห้องของเธอ” พูดจบ ไผ่ก็ออกรถทันที

ส่วนกั้ง ที่พอเข้าใจความหมายที่เขาพูด เธอก็หันมามองหน้าเขา ก่อนที่พยายามจะอธิบาย “กูไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ” เธอพยายามอธิบาย “กูให้มึงไปส่งห้อง ไม่ใช่ให้มึงไปห้องกู”

แต่ไผ่ก็ดูไม่ได้จะสนใจคำพูดของกั้งเท่าไร เขายังคงตั้งใจขับรถต่อไปเหมือนเดิม

หลังจากนั้นไม่นาน ตอนนี้ทั้งสองคนก็อยู่ที่ห้องของกั้ง กั้งยังคงนั่งอย่างงง ๆ อยู่ที่โซฟามองไผ่ที่ตอนนี้กำลังเดินไปที่ครัว ก่อนที่เขาจะเดินกลับออกมาพร้อมกระป๋องน้ำอัดลมในมือ แล้วนำมาวางตรงหน้าเธอ

“น้ำอัดลมพวกนี้ความจริงไม่ค่อยมีประโยชน์หรอก แถมกินมาไปก็ไม่ดีต่อร่างกาย” เขาบอกพร้อมกับทรุดตัวนั่งลงที่โซฟาข้าง ๆ กั้ง

กั้งมองกระป๋องน้ำอัดลม ก่อนจะหันไปมองไผ่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เธอ “ถ้ามึงจะบ่น แล้วจะเอามาให้กูทำไม”

“ก็ที่เธอหงุดหงิดเพราะน้ำตาลต่ำ ไม่ใช่เหรอ”

“กูไม่ได้น้ำตาลต่ำ”

“ถ้าไม่ได้น้ำตาลต่ำ งั้นก็บอกมาว่าเป็นอะไร” ไผ่ถามกลับทันทีด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ก็บอกแล้วว่าไม่ได้เป็นอะไร มึงจะถามทำไมหนักหนา” กั้งยังคงปฏิเสธ

แต่ไผ่กลับส่ายหน้าอย่างไม่คิดจะที่เชื่อคำพูดของเธอแม้แต่นิดเดียว ก่อนที่เขาจะเอนตัวเข้ามาใกล้เธอช้า ๆ จนระยะห่างแทบไม่เหลือ

กั้งตกใจกับการกระทำของไผ่ เธอรีบยกมือดันอกเขาไว้ทันทีพร้อมกับเอ่ยปากห้าม “ไผ่ มึงหยุดเลยนะ อย่าเข้ามาใกล้กูแบบนี้”

แต่ไผ่ก็ไม่ได้สนใจแรงผลักอันน้อยนิดของกั้ง เพราะเขายังคงขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมอีก เหมือนตั้งใจจะบีบให้เธอยอมพูดออกมาให้ได้ จนตอนนี้หลังของกั้งแทบจะราบไปกับพนักโซฟาอยู่แล้ว

“ไผ่ กูบอกให้มึงหยุด” เธอพูดด้วยเสียงที่เริ่มสั่น ขณะที่มือยังดันอกเขาไว้ ถึงแม้จะรู้ว่ามันแทบจะไม่ได้ผลเลยก็ตาม เพราะหน้าของไผ่ยังคงขยับเข้าใกล้เธอเรื่อย ๆ จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของเขา ที่เป่ารดแก้มของเธอ จนทำให้เธอต้องเบือนหน้าหนีด้วยความเขิน

“กั้ง” ไผ่เรียกชื่อกั้งเบา ๆ อย่างกดดัน “จะบอกฉันได้รึยัง ว่าเธอเป็นอะไร”

“กะ...ก็บอกแล้ว ว่ากูไม่ได้เป็นอะไร” เธอพูดทั้งที่ไม่มองหน้าเขา

ไผ่หัวเราะในลำคอเบา ๆ กับคำแก้ตัวของเธอ ก่อนที่เขาจะก้มหน้าเข้าไปอีกนิด จนจมูกของเขาแทบจะชนกับแก้มนุ่มของเธอที่กำลังเป็นสีแดง

“จะบอก หรือไม่บอก” ไผ่กระซิบถามอีกครั้ง

“ไผ่...” กั้งกำลังจะปฏิเสธอีกครั้ง แต่ปลายจมูกของไผ่กลับเฉียดแก้มเธอไปจนเธอสะดุ้ง เธอเลยรีบตอบออกมาเสียงดัง พร้อมกับเอามือปิดแก้มของตัวเองไว้

“บอกแล้ว กูบอกมึงแล้ว แต่มึงถอยออกไปไกล ๆ กูก่อนเลย”

ไผ่มองการกระทำของกั้งอย่างขำ ๆ ก่อนที่เขาจะยอมถอนตัวกลับมานั่งตรง ๆ ส่วนกั้งเองก็รีบดีดตัวขึ้นนั่ง แล้วขยับจนชิดมุมโซฟา ตอนนี้หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกจากอก

ไผ่หยิบกระป๋องน้ำอัดลมมาเปิดแล้วเขาก็ยื่นกระป๋องน้ำให้เธอ “ดื่มสิจะได้หายตื่นเต้น แล้วจะได้พูดมาว่าเป็นอะไร”

กั้งกัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะถอนหายใจออกมาแรง ๆ เธอรับกระป๋องน้ำมาจากไผ่ ก่อนจะยกขึ้นดื่มอึกใหญ่ แล้วหันมามองเขาแล้วพูดด้วยเสียงแข็ง ๆ

“กูไม่ชอบ” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อเสียงเบาลงกว่าเดิม “กูไม่ชอบเป็นตัวเลือกของใคร โอเคมั้ย”

ไผ่ขมวดคิ้วนิด ๆ อย่างไม่เข้าใจ แต่เขาก็ไม่ได้พูดขัด เขาปล่อยให้เธอพูดต่อ

กั้งจ้องหน้าของไผ่ก่อนจะเม้มปาก แล้วถามออกมาตรง ๆ “มึงหมายความว่ายังไงไผ่ ที่มึงมาบอกว่าจะจีบกู ทั้งที่มึงยังเคลียร์เรื่องผู้หญิงของมึงไม่จบ”

ไผ่เงียบ เขาไม่ตอบ เขาแค่มองหน้าของกั้งนิ่ง ๆ เหมือนต้องการให้เธอพูดต่อ

กั้งเลยพูดต่อ ด้วยเสียงที่แข็งยิ่งกว่าในตอนแรก “วันนี้กูได้ยินข่าวว่ามีคนไปหามึงที่คณะ” กั้งบอก พร้อมมองหน้าเขาตรง ๆ “ถ้ามึงยังเคลียร์เรื่องของมึงกับผู้หญิงพวกนั้นไม่เรียบร้อย มึงก็ไม่น่ามาจีบกู เพราะกูไม่อยากได้ชื่อว่า ไปยุ่งกับผู้ชายของใคร”

จบประโยค เธอก็ก้มหน้าเหมือนกำลังซ้อนความรู้สึก เพราะการที่เธอพูดออกมาแบบนี้ มันเหมือนกับว่าเธอยอมรับว่าเธอแคร์เขา

ไผ่นั่งนิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เขาจะยกยิ้มขึ้นช้า ๆ ที่มุมปากอย่างอ่อนโยน

“กั้ง” เขาเรียกชื่อเธอเบา ๆ ก่อนจะเอนเข้ามาหาเธอเล็กน้อย “ฉันไม่ได้มีผู้หญิงคนไหนทั้งนั้น ฉันเคยบอกเธอไปแล้วไม่ใช่เหรอ”

กั้งชะงัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา ไผ่เองก็มองกลับด้วยสายตาที่จริงจังก่อนจะพูดต่อ

“คนเดียวที่ฉันมี…คือเธอ”