ตอนที่ 9 คนนี้ฉันจริงจัง

ตอนที่ 9 คนนี้ฉันจริงจัง

เช้าวันต่อมา รถของไผ่จอดรอกั้งอยู่ที่หน้าคอนโดจริง ๆ กั้งเองที่เพิ่งลงลิฟต์มาเห็นไผ่รออยู่ เธอก็ถึงกับถอนหายใจออกมาเบา ๆ

“มึงมาแต่เช้าจัง” กั้งถามพร้อมกับเดินมาหาไผ่ เพื่อขึ้นรถเขา “มาเช้าขนาดนี้ ถ้ากูยังไม่ตื่นมึงจะทำยังไง”

“ไม่ตื่นก็ดี ฉันจะได้ขึ้นไปปลุกไง” ไผ่ตอบอย่างเจ้าเล่ห์

“มึงอยากถูกด่าตั้งแต่เช้าใช่มั้ย” กั้งหันไปพูดกับไผ่ อย่างเอาเรื่อง “เดี๋ยวนี้มึงชักจะเจ้าเล่ห์ใหญ่แล้วนะ”

ไผ่เลยหัวเราะเบา ๆ กับคำด่าของกั้ง “ก็แค่กับเธอนั่นแหละ”

“เลิกหยอด แล้วไปได้แล้ว” กั้งโวยเสียงดัง แต่หน้ากลับแดงจัดไปถึงหู

ทันทีที่รถจอดหน้าตึกวิศวะ กั้งก็รีบเปิดประตูลงแทบจะทันที แต่เสียงของไผ่ก็ดังตามมาจากข้างหลัง

“เย็นนี้ฉันมารับนะ”

“ไม่ต้อง” เธอตะโกนตอบโดยไม่หันกลับไปมอง แต่ไผ่ก็ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่หัวเราะเบา ๆ แล้วขับรถออกไป

เมื่อเดินมาถึงโต๊ะที่กลุ่มเพื่อนของเธอนั่งรออยู่ ดิวกับโด้ก็แซวขึ้นมาทันที

“ใครมาส่งวะกั้ง” โด้ลากเสียงยาว พร้อมกับส่งแววตาล้อเรียน

“พวกมึงจะถามทำไม ก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ” เธอตอบเสียงนิ่งพลางทิ้งตัวลงนั่ง ก่อนจะหันไปจ้องลมอย่างหงุดหงิด “ส่วนมึงไอ้ลม กูฝากไว้ก่อนเถอะ ไอ้เรื่องที่พาไผ่บุกคอนโดกูเมื่อคืน ไว้กูมีโอกาสกูเอาคืนมึงแน่”

ลมหัวเราะออกมาเสียงดัง อย่างไม่กลัว “ไม่ดีเหรอ กูอุตส่าห์พาผู้ชายไปประเคนให้ถึงห้องเลยนะ”

“ดีกับผีนะสิ” กั้งโวยใส่จนเพื่อน ๆ หัวเราะกันลั่นโต๊ะ “กูไม่ได้ขอ”

“เออ ๆ แล้วเมื่อคืนเป็นไงบ้างล่ะ” ดิวถามเสียงกวน “ถึงขั้นไหนกันแล้ววะ”

“ถึงบ้านมึงสิ” กั้งสวนกลับทันควัน “ไม่ได้ถึงขั้นไหนทั้งนั้น แค่คุยกันธรรมดาแล้วมันก็กลับ”

ดิวกับโด้ถอนหายใจพร้อมกันอย่างเสียดาย “โห ไผ่แม่งไม่ได้เรื่องเลยว่ะ มีโอกาสขึ้นห้องสาวแล้วดันไม่ทำอะไร เสียเชิงชายหมด”

“อย่าเอาไผ่ไปเทียบกับพวกมึงสิ” กั้งสวนเสียงเข้ม

“โอ้โห มีปกป้องด้วย” โด้รีบแซว

“ไม่ได้ปกป้อง แต่พูดความจริง ผู้ชายดี ๆ แบบนั้นมันไม่คิดแต่เรื่องพรรค์นั้นหรอก”

“มึงแน่ใจเหรอว่ามันไม่คิด” ดิวพูดยิ้ม ๆ อย่างเจ้าเล่ห์ “ไม่แน่มันอาจจะหลอกให้มึงตายใจ แล้วค่อยขย้ำมึงก็ได้”

“นั่นมึงเถอะ ไม่ใช่มันหรอก” กั้งเถียงเสียงดังจนเพื่อน ๆ หัวเราะกันอีกระลอก

กวินที่นั่งฟังอยู่นานก็เลยพูดขึ้นบ้าง “ตกลงมึงกับมันเป็นแฟนกันแล้วเหรอ”

“ห๊ะ เปล่า” กั้งตอบเสียงเลิ่กลั่กทันที

“แน่ใจนะ” กวินถามซ้ำ “แล้วไผ่มันไม่ขอมึงเป็นแฟนเหรอ แล้วเมื่อวานมันไปหาทำไมถ้าไม่ได้ไปเพื่อขอคบมึง”

กั้งเม้มปากแน่น ก่อนจะพูดเสียงเบา “มันแค่ขอโอกาสจีบ”

โด้ทำตาโต “โอ้โห ไอ้ไผ่นี่โคตรแมนเลยนะเว้ย”

“ใช่ ผู้ชายแบบนี้หายากนะ” ดิวเสริม “มึงไม่ต้องให้มันจีบแล้ว ตกลงคบไปเลยดีกว่า เดี๋ยวไผ่มันตาสว่างขึ้นมาเมื่อไหร่ มึงจะพลาดของดี”

“พลาดบ้าอะไรของมึง กูยังไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น” กั้งสวนเสียงดัง แต่หน้ากลับแดงระเรื่อจนโด้กับดิวมองหน้ากันแล้วยิ้มกรุ่มกริ่ม

“ยังไม่คิด หรือไม่กล้ายอมรับวะ” ดิวแซวต่อ

“มึงอยากโดนรองเท้ากูมั้ย” กั้งชี้หน้าขู่แต่ยิ่งพูดยิ่งทำให้เพื่อน ๆ หัวเราะกันหนักกว่าเดิม

ลมที่นั่งมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ข้าง ๆ แอบอมยิ้ม ก่อนจะพูดเบา ๆ “มึงไม่ต้องพูดก็ได้ แต่หน้ามึงอ่ะ บอกหมดแล้ว ว่ามึงเขินแค่ไหน”

คำพูดของลมทำให้กั้งชะงักไปเล็กน้อย เธอหันไปมองเขาอย่างเอาเรื่อง แต่กลับพูดไม่ออก ได้แต่พ่นลมหายใจแรง ๆ แล้วได้แต่พูดแก้เขิน “กูเกลียดพวกมึงว่ะ”

ทางด้านไผ่ หลังจากที่เขาไปส่งกั้งถึงหน้าคณะเรียบร้อย เขาก็ขับรถกลับมาที่คณะสัตวแพทย์ของตัวเองเพื่อมาเรียน แต่ยังไม่ทันได้เดินเข้าอาคาร ก็มีเสียงเรียกที่คุ้นหูก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

เสียงนั้นทำให้ไผ่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะหันกลับไปตามเสียงเรียก และคนที่เรียกเขาก็คือเปอร์เซียสาวสวยคนดังจากคณะทันตกรรม

เขาถอนหายใจออกมาทันทีที่สบตากับเธอ ก่อนจะถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างหงุดหงิด “เปอร์เซีย เธอมาทำอะไรที่นี่”

“ฉันก็ไม่ได้อยากจะเดินมาให้เหนื่อยหรอกนะ” เธอตอบ ก่อนที่เธอจะกอดอก แล้วตอบเขาด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกว่าไม่ค่อยพอใจ “ถ้าไม่ติดว่าฉันโทรหานายตั้งหลายครั้ง แต่นายไม่ยอมรับสาย ฉันเลยต้องมาหานายที่นี่เอง”

ไผ่เลิกคิ้วขึ้นนิดนึงเพราะเพิ่งคิดออก ว่าเขากดปิดเสียงปิดสั่นไว้ เพราะงั้นเขาเลยไม่รู้ว่ามีใครโทรหาเขา “แล้วเธอโทรหาฉันทำไม”

“เสาร์นี้ย่าฉันนัดฉันกินข้าวที่บ้าน และนายต้องไปกับฉัน” เธอตอบพลางยิ้มหวาน

“เสาร์นี้เหรอ” ไผ่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า “เสาร์นี้ฉันไม่ว่าง”

“ไม่ว่างเหรอ ทำไมไม่ว่าง มีนัทกับรุ่นพี่อีกเหรอ หรือนัดแข่งรถกับแก๊งเพื่อนวิศวะของนาย” เธอถาม

“ใช่ ไม่ว่าง” เขาตอบเสียงเรียบ “แต่ไม่ได้มีนัดกับรุ่นพี่ หรือแข่งรถหรอก แต่เสาร์นี้ฉันมีนัดกับแฟน”

“แฟน?” เธอทวนเสียงสูง “หมายความว่ายังไงแฟน นายมีแฟนตั้งแต่เมื่อไร”

“ไม่นาน” ไผ่ตอบสั้น ๆ ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม ก่อนจะเอามือล้วงกระเป๋า

เปอร์เซียพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ ก่อนที่เธอจะพูดต่อ “นายจะมีนัดกับแฟนหรืออะไรก็ช่าง เสาร์นี้ยกเลิกไปซ่ะ แล้วไปกินข้าวกับย่าที่บ้านฉัน” เธอบอกอย่างเอาแต่ใจ

ไผ่เลยได้แต่ถอนหายใจออกมา “ยกเลิกไม่ได้ คนนี้ฉันจริงจัง”

เปอร์เซียมองไผ่ ก่อนที่เธอจะหัวเราะในลำคอเบา ๆ แบบไม่เชื่อ “จริงจัง? ที่ผ่านมาฉันก็เห็นนายพูดแบบนี้ แต่ก็ไม่เห็นเคยคบใครได้เกินเดือนสักที ยกเว้นยัยคุณหนูวิงเวียงนั่น ที่คบได้เกินเดือนมาสามวัน”

“เธอชื่อวิเวียน ไม่ใช่ วิงเวียง” ไผ่แก้ชื่อให้

แต่เปอร์เซียก็ยักไหล่ อย่างไม่ใส่ใจ “จะชื่ออะไรก็ช่าง  ยังไงเสาร์นี้นายก็ต้องไปกับฉัน”

“ครั้งนี้ไม่ได้จริง ๆ เพราะครั้งนี้ฉันจริงจังจริง ๆ และจะไม่มีวันปล่อยให้จบเหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมาแน่” ไผ่บอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ส่วนเรื่องไปกินข้าวกับที่บ้านเธอ ต่อไปนี้ฉันคงไปกับเธอ แบบเมื่อก่อนไม่ได้อีกแล้ว”

เปอร์เซียขมวดคิ้วแน่น “นายพูดว่าอะไรนะ ไม่ได้อีกแล้วเหรอ”

“ใช่” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะหันหลังจะเดินขึ้นอาคารเรียน ปล่อยให้เปอร์เซียยืนอึ้งที่ถูกเขาปฏิเสธอย่างงง ๆ อยู่ตรงนั้น

ก่อนที่เสียงตะโกนจากข้างหลังดังตามมาอย่างร้อนรน “ไผ่ นายจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ”

ไผ่หยุดเดินแต่เขาไม่ได้หันกลับไปมอง เขาแค่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเดินต่อ

แต่เสียงของเปอร์เซียก็ยังคงดังมาจากด้านหลัง “นายจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ แล้วฉันล่ะ ฉันจะทำยังไง”

แต่ไผ่ไม่ตอบ เขายังเดินต่อไปข้างหน้าเงียบ ๆ